Να είχα το άλλο κουμπί

 

Ζητά συγγνώμη ο παλιάνθρωπος

για τη βαριά του αδικία,

πασίγνωστος υποκριτής,  

διαπιστευμένος στην κακία.

Να είχα στο μυαλό ένα κουμπί

σε μια στιγμή να το πατήσω,

τη μνήμη τής παλιανθρωπιάς

να καταφέρω να τη σβήσω.

Μα έχω μόνο ένα κουμπί,

αυτό που γράφει «να τ’ αφήσω».

Να δώσω τόπο στην οργή;

Το βδέλυγμα να συγχωρήσω.

Στις λοκνταουνίες

 

Διλήμματα επιλογών:

Αχρείους ή αχάριστους;

αρπάχτρες ή τυχάρπαστους;

άφιλους ή ξενόφιλους;

φελλούς ή χρηματόφιλους;

γελοίους ή τεμπέληδες;

δειλούς ή μακιαβέληδες;  

Καλύτερους δεν είχανε;

δεν ψάχνανε;

δε βρίσκανε;

Οι απορίες διαρκείς,

οι απαντήσεις εκκρεμείς.

Επτά

 

–Υποκρισία, διαπλοκή, σαπίλα, αφασία,

προπέτεια, νεποτισμός, παντού αναισθησία,

μονοφωνία, διχασμός και δεκαρολογία,

φαιδρότητα, αυταρχισμός, εξουσιομανία.

–Καλά τα λες, δεν διαφωνώ, μα ο μισθός μας τρέχει,

κι από την ησυχία μας καλύτερο δεν έχει!

–Να μείνουμε λοιπόν σ’ αυτά, στη δολιοκρατία,

στον φανερό εκφασισμό και τη δημοκοπία!

Την 1η

 

Στην Πολιτεία μου ανθούν το ήθος, η παιδεία,

δικαιοσύνη στιβαρή, μεστή δημοκρατία,

διαφάνεια, ευπρέπεια, στα πάντα ευνομία.

Κανόνας απαράβατος η αξιοκρατία.

Οι άρχοντες ευαίσθητοι, σοφά επιλεγμένοι,

γενναίοι, ανιδιοτελείς, στο δίκαιο ταγμένοι.

Εδώ δε βρίσκουν έδαφος διεφθαρμένοι, φαύλοι,

δυνάστες, διαπλεκόμενοι, δεκαρολόγοι, κάλοι.

Τηλεοράσεις σοβαρές τούς άξιους προβάλλουν,

εχθροί τής σκοπιμότητας, ποτέ δεν υπερβάλλουν,

με σεβασμό στους θεατές, τη γλώσσα μας τιμούνε,

για τέχνη και πολιτισμό νυχθημερόν μοχθούνε.

Πολίτης είμαι ασφαλής αυτού τού Βασιλείου,

καθ’ όλα αξιοπρεπής την πρώτη Απριλίου!

Ως εδώ!

 

Φωνή τραχιά ο πεθερός, 

γιατί να σπάσει ένα πιάτο.

Συχνά-πυκνά την έκανε

τη νύφη άνω κάτω.

Δυο χρόνια ανεχότανε

η νύφη τις φωνές του,

σκυμμένη και αμίλητη

στις κακοήθειές του.

Μα σήμερα δεν άντεξε,

την έλυσε τη γλώσσα,

και ψύχραιμα του θύμισε

δικά του λάθη τόσα.

Ποιος τσάκισε, κυρ-πεθερέ, 

το νέο ποτιστήρι;

ποιος στράβωσε το πόμολο

προχθές στο παραθύρι;

Πιάτο εσύ δεν έσπασες

γιατί δεν πλένεις πιάτα,

μα έτοιμος να φωνασκείς.

Μου μαύρισες τα νιάτα.

Ωραία βολευτήκατε

όλα να σας τα κάνω,

μέρα και νύχτα δούλος σας,

μιλάτε κι από πάνω.

Δεν θ’ ανεχτώ ξανά μιλιά,

ο κόμπος πια στο χτένι,

αν δεν υπάρξει σεβασμός,

μόνο η φυγή μού μένει.

Κατάλαβε ο πεθερός,

αν κι είχε γνώση λίγη,

το βούλωσε κανονικά

ο δούλος μη τους φύγει.

……………………………………..

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου και στις κόρες της,

για την παθολογική ανεκτικότητά τους.

Στον λαβύρινθο της Χημείας

 

Πετυχημένος στη δουλειά του,

καλά τα οικονομικά του,

ευνοϊκό το περιβάλλον,

μία ζωή με ηρεμία,

σιγουρεμένη η πορεία.

Μα κάποια μέρα, άνευ λόγου,

απρόσμενη μελαγχολία!

Σαν βάρος τώρα η δουλειά του,

βαριά η επικοινωνία,

συνέχεια συλλογισμένος,

καταφανής η δυσθυμία.

Απελπισμένοι οι δικοί του

αναζητούνε την αιτία.

Ποιος τώρα θα σταθεί κοντά του

σε μιαν αβέβαιη πορεία;

Πώς θα μπορέσει ν’ αντιστρέψει

μες στο μυαλό του τη Χημεία; 

Λυπημένα ποιήματα

 

Σε ταπεινά φτωχόσπιτα,

σε δώματα φανταχτερά

απρόβλεπτη κι αδιάκριτη

της Τύχης η καταφορά.

Κεραίες των στιχοποιών

πιάνουν της λύπης κύματα

και τα μολύβια τους κινούν

στενάχωρα ποιήματα.

 

Τραγούδια μελαγχολικά

για λάθη και για κρίματα,

του χάρου την αδιαντροπιά,

των Κάιν τ’ αδικήματα,

της ξενιτιάς την απονιά,

του Έρωτα τα πλήγματα.

Ατέλειωτα εναύσματα

για θλιβερά ποιήματα.