Λυπημένα ποιήματα

 

Σε ταπεινά φτωχόσπιτα,

σε δώματα φανταχτερά

απρόβλεπτη κι αδιάκριτη

της Τύχης η καταφορά.

Κεραίες των στιχοποιών

πιάνουν της λύπης κύματα

και τα μολύβια τους κινούν

στενάχωρα ποιήματα.

 

Τραγούδια μελαγχολικά

για λάθη και για κρίματα,

του χάρου την αδιαντροπιά,

των Κάιν τ’ αδικήματα,

της ξενιτιάς την απονιά,

του Έρωτα τα πλήγματα.

Ατέλειωτα εναύσματα

για θλιβερά ποιήματα. 

Συμπολιτών αντιφάσεις

 

Μπορεί προχθές να έτρεξε να ρθεί να σε βοηθήσει,

την άλλη, απροσδόκητα, μπορεί να σε φθονήσει.

Αυλές και σπίτια καθαρά, στους δρόμους τα σκουπίδια.

Και τυπικός και ευσεβής, συνήθη τα βρισίδια.

Όλοι να ησυχάζουνε κι αυτός να θορυβεί,

μα όταν αναπαύεται να απαιτεί σιωπή.

Ό,τι δικό του, ιερό, κανείς μην το πειράξει,

ό,τι ανήκει στο κοινό μπορεί να το ρημάξει.

Τους άρχοντες τους λοιδορεί, μα και τους προσκυνάει,

για το μικροσυμφέρον του χίλια στραβά ξεχνάει.

(Φιλότιμα κι ηρωισμοί, βλακείες, προδοσίες·

μεγάλος ο κατάλογος, παλιές οι ιστορίες)

Μάρτης και κορομηλιά

 

Ο Μάρτης μού ψιθύρισε εψές αργά το βράδυ:

Θα ρίξω χιόνι αύριο ως το ψηλό λιβάδι.

Μη φοβηθείς, άμα θα δεις τη ράχη ασπρισμένη,

εσύ με τα λουλούδια σου θα μείνεις στολισμένη.

Μ’ αυτό το λίγο χιόνι μου κοιτάζω να βοηθήσω,

δεξαμενές που καρτερούν θα τις ξαναγεμίσω.

Το χιόνι φέτος λιγοστό, χειμώνας ψευτισμένος,

κρίμα να φτάσει ο Μάης σας ξερός και διψασμένος,

να βουβαθούν νεροσυρμές, πηγές να λιγοστέψουν,

πηγάδια να στερέψουνε, ποτάμια να στενέψουν.

Μα δε θ’ αφήσω για πολύ τον ήλιο σκεπασμένο,

θέλω κι εγώ τον τόπο μας να βλέπω ανθισμένο.

Ξανά θα βγουν οι μέλισσες λουλούδια να τρυγήσουν,

τα δέντρα κι αν φοβήθηκαν, και πάλι θα καρπίσουν!

Άγια ψέματα

Το ψέμα καταδικασμένο, 

κατακριτέο, σκοτεινό,

στα λόγια αποκηρυγμένο

πως είναι κάτι  ταπεινό.

Μα κάποτε αγιασμένο

από ανώτερο σκοπό.

Απ’ όλα πιο αγιασμένο

αυτό που, αν φανερωθεί,

οριστικά θα καταστρέψει

αυτόν που δεν θα τ’ ανεχθεί.

Δεινοσαυρικά γονίδια

 

Μες στων αιώνων την αχλύ χαμένοι,

οριστικά αφανισμένοι,

οι φοβεροί δεινόσαυροι.

Μες στα ιζήματα μαρτυρημένοι.

Σαύρες, κροκόδειλοι και φίδια

οι μακρινοί απόγονοί τους.

Και κάποια δίποδα θηρία

νά ’ναι απόγονοι δικοί τους;

Οικουμένη θεατής

 

Χρόνιος, ατέρμων ο φανατισμός,

η δικτατορία, ο σκοταδισμός,

άτεγκτος, χυδαίος θρησκοφασισμός,

στους αντιφρονούντες απαγχονισμός.

Συνταγή δικαίου ο βομβαρδισμός,

οδηγός πολέμου ετσιθελισμός. 

Λέξη σκουριασμένη ο ανθρωπισμός,

αναβαθμισμένος ο ...πολιτισμός!

                                   (Ιράν)

Στιχούργημα ή ποίημα;

Αντάλλαξαν πυρά οι κριτικοί,

αράδιασαν ορολογίες,

βραβεία και βαριά ονόματα,

μιλήσανε γι’ αναλογίες.

Μπλεχτήκανε με τους –ισμούς,

τη νοηματοδότηση,

πώς είχε πει ο Ντεριντά

για κάποια χρησμοδότηση.

Κι αφού διύλισαν πολλά

κι’ αυτά που είχαν θέσει,

τους ρώτησαν ξεκάθαρα:

Αρέσει, ωρέ, ή δεν αρέσει;