Με τη φλαμουριά

 

Με της δουλειάς τη δουλεία δεμένος,

χρόνο δεν εύρισκα να θυμηθώ,

μόνο σε όνειρα, λευτερωμένος,

εύρισκα δέντρο μπροστά μου πυκνό.

Φάση καινούρια στου βίου τη ρότα,

κόπηκε πια της δουλειάς το λουρί,

πώς θα γυρίσω στα χρόνια τα πρώτα;

χρόνος ελεύθερος με λοιδορεί.

Δίχως ρολόι ζωή αλλαγμένη,

μέριμνες λίγες, αλλιώς να σκεφτώ,

μνήμη ελεύθερη ξεθολωμένη,

και των ονείρων το δέντρο γνωστό.

Πρώτη βδομάδα, η ώρα δεμένη

στου ταξιδιού τον χαμένο σκοπό.

Δρόμος πολύστροφος, όρη, λαγκάδια,

φάνηκε πια το χωριό μακριά.

Βγήκανε μπρος μου λαγοί και ζαρκάδια,

ω! και στο ύψωμα η φλαμουριά!

Όπως και τότε πανέμορφη, μόνη

πάνω στο λόφο ψηλή και πυκνή,

ανθεκτική στο λιοπύρι, στο χιόνι,

τη σεβαστήκανε οι κεραυνοί.

Θρόισμα ήσυχο, μόλις την είδα,

ψίθυρος ήμερος διστακτικός:

–Άργησες! όμως κρατάς την πυξίδα

κι έφτασες φίλος μου νοσταλγικός.

Σαν ακροβάτες δεινοί στα κλαδιά μου·

πόσα να ήσασταν τότε παιδιά;

γέλια, τραγούδια εδώ στη σκιά μου

και οι αντίλαλοι στη ρεματιά.

Τώρα μονάχα ριπές τού αέρα,

και το χωριό μας κι αυτό ρημαδιό,

δύο αρκούδες μού κάνουν παρέα,

έχουν ξυστρί τον παλιό μου κορμό!

                   ---∞---

Κάποτε σώπασε η φλαμουριά μου,

βγήκα σ’ εκείνη την άλλη εποχή,

χίλιες εικόνες θαμμένες βαθιά μου.

Με πλευροκόπησε μια ενοχή.

Έφερα γύρω ξανά τη ματιά μου·

ποιος τον παράδεισο τον έχει δει;

Σαν την καμπάνα μια λέξη στ’ αυτιά μου,

κι ήρθε στα χείλη μου: ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ!

Η Πίτα και η κολοκυθιά

 

Πώς να κόψουμε την πίτα, έτσι πού ’ναι μια σταλιά;

σε μικρές στενές λωρίδες ή σε σχήματα παλιά;

τρίγωνα ο ένας λέει, για τετράγωνα ο άλλος,

να την κόψουμε μπουκίτσες προτιμά ο πιο μεγάλος.

Δύσκολο το πρόβλημά μας και δε βρίσκουμε τη λύση

πώς να κόψουμε την πίτα· ποιος στο τέλος θα μας πείσει;

Και ενώ το συζητάμε, βλέπουμε να σιγοβρέχει,

απ’ την τρύπια μας τη στέγη το θολό νεράκι τρέχει,

δυο παράθυρα σπασμένα και η πόρτα σκεβρωμένη,

μούσκεμα η κουρελού μας πού ’ναι σκοροφαγωμένη.

Μα το μέγα πρόβλημά μας είναι τούτη η μοιρασιά

και αναζητούμε τρόπο παίζοντας κολοκυθιά.

Πού θα πάει, θα τον βρούμε, κι ας μην είναι ο σωστός.

Για τα άλλα δε μιλούμε· λέμε έχει ο θεός!...

Μερικά τετράστιχα

 

Α) Ιαμβικά

Σ’ αυτήν τη χώρα την ωραία,

που φαίνεται μοναδική,

το ένα κι ένα ίσον δύο

εξίσωση φανταστική.

                --∞--

Πώς να σ’ αφήσω εξουσία,

εγώ μαζί σου μόνο ζω,

σε βλέπω σαν περιουσία

και πώς να σ’ αποχωριστώ;

                --∞--

Θα κάνουν ό,τι χρειαστούνε

τυχάρπαστοι επενδυτές,

που ξέρουν πώς να χειριστούνε

γραικύλους νεωτεριστές.

                --∞--

Πολλούς τελάληδες πληρώνει

μονίμως να υμνολογούν,

για τις βλακείες και τα αίσχη

να μη τολμούν ποτέ να πουν.

                --∞--

Αδίστακτος και προπετής ο μεν,

ανεύθυνος και αναιδής ο δε.

Άραγε πόσοι τούς ακούνε;

και πόσοι δεν αγανακτούνε;

 

Β) Τροχαϊκά

Ένα είναι το συμφέρον,

μόνο αυτό που λεν στενό,

άγνωστο εκείνο τ’ άλλο

που το λέγανε Κοινό.

             --∞--

Δημοκοπικές οθόνες,

εκλεγμένοι λυμεώνες,

μίσθαρνοι κονδυλοφόροι,

τυφλωμένοι ψηφοφόροι.  

             --∞--

Τι επίδομα θα δώσουν,

πόσα θά ’ναι τα ευρώ;

έχω πλέον συνηθίσει,

και μονίμως καρτερώ.

             --∞--

Αποκρουστικό τοπίο

στην αρχαία πολιτεία·

διαπλεκόμενα τα πάντα

με την αριστοτυφλία.

             --∞--

Τρέχει η τεχνολογία,

τρέχει και η Τεχνητή.

Με το κάρο η παιδεία

τι να σώσει, τι να πει;

Επανεκλογής άγχος

 

Το κόμμα καρκινοβατεί, οι αριθμοί στενεύουν,

πολύχρωμοι αντίπαλοι στα Μέσα ρητορεύουν,

εμένα πια με αγνοούν, καμία προβολή μου,

και γίνεται αμφίβολη η επανεκλογή μου.

Πρέπει ξανά να εκλεγώ, στη χώρα να προσφέρω.

Δημοσκοπήσεις μελετώ, τα μυστικά τα ξέρω,

σε άλλο κόμμα θα γραφτώ που δείχνει νά ’χει ρεύμα,

στα λόγια μου προσαρμογή με κάποιο νέο πνεύμα!

Μαγνητικές ομορφιές

 

Τα λόγια της ακούστηκαν πηγαία.

Κοντά της ενθουσιασμένος.

Τα πάντα πάνω της πόσο ωραία!

Την κοίταζε μαγνητισμένος.

Μαγνητισμένος!

Και εν λευκώ τα όνειρά του

στη λατρεμένη του νεράιδα.

Κι εκείνη;

Τ’ άφησε αδιάφορη να πέσουν

μες στης ψυχής της τον καιάδα!

Γάμος 2

 

Μπορεί το χρήμα λιγοστό, η κρίση δεδομένη,

μπορεί κι οι δυο συμπέθεροι να είναι χρεωμένοι,

μα όταν συμφωνήσανε κι αλλάξανε τις βέρες,

στον κόσμο ορκιστήκανε κι οι δύο συμπεθέρες:

«Θα κάνουμε το γάμο μας πιστοί στις παραδόσεις,

ατόφιες κι αναλλοίωτες. Να λείπουν οι εκπτώσεις!».

Μεγάλου οίκου νυφικό, η φήμη του μεγάλη,

αποκαλυπτικότατο· αστράψανε τα κάλλη!

Κουμπάρες, μάνες κι αδερφές μ’ ατλάζια φορτωμένες,

γριές και νιες φανταχτερές, χιλιομπογιατισμένες.

Στον Αϊ-Νικόλα στήθηκαν οι χίλιοι καλεσμένοι

κι οι πέντε πολυέλαιοι ήτανε αναμμένοι,

μυστήριο, κατάνυξη και πόλεμος με ρύζι,

μικροί-μεγάλοι πιάσανε στη σκάλα μετερίζι.

Με χειραψίες, ασπασμούς, ευχές κοινοτοπίας

για δύο ώρες προσοχή δεινής ορθοστασίας.

Λαμπρότατη δεξίωση σε κέντρο με πισίνα,

φωτογραφίες σωρηδόν για μια γνωστή βιτρίνα.

Αρμόνια, σαξόφωνα και τυμπανοκρουσία,

μεγάφωνα ορυμαγδού, αυτιά για νοσηλεία.

Η τούρτα πενταόροφη σε τρίποδα στημένη,

με οδηγίες ειδικού λαμπρά διακοσμημένη.

Το πλήθος το απαίτησε να γλυκοφιληθούνε,

με τα κουταλοπίρουνα στα πιάτα να χτυπούνε.

Χρυσά πυροτεχνήματα, από τα πιο χρειώδη,

εκτοξευτήρες κομφετί και άλλα θορυβώδη.

Το γεύμα ήταν πλούσιο, οι πάντες να χορτάσουν

κι αυτοί που ήρθαν για φαΐ κοντέψανε να σκάσουν.

Γκαρσόνια ομοιόμορφα, καλλίγραμμες κοπέλες,

ουίσκια, βότκες και γλυκά γεμάτες οι πιατέλες.

Στα χέρια όλοι κινητά· κινηματογραφούσαν,

κι αυτοί που είχαν αντοχή ως το πρωί γλεντούσαν.

Για χρόνια θά ’χουνε πολλοί να λεν, να μολογούνε

πως τέτοιο γάμο λαμπερό δεν έτυχε να δούνε.

Να ζήσουνε τα έθιμα, ν’ ανθούν οι παραδόσεις,

ατόφιες κι αναλλοίωτες. Να λείπουν οι εκπτώσεις!

(Εκών-άκων στο γάμο τού συγγενούς…)

Άμοιρο θύμα

 

Αναίσθητο στην άσφαλτο το θύμα,

ανάλγητος το γκάζι ο οδηγός,

αδιάφοροι ο δεύτερος κι οι άλλοι,

αμέτοχος κι ο ουρανός.

Ο εικοστός στην άκρη τη δουλειά του,

σαν τον καλό το Σαμαρείτη αρωγός,

πολλή η ώρα τού ασθενοφόρου.

Φουριόζος ήρθε ο ψυχοπομπός.