Το τέλος τού Αφρόνη

 

Μακριά απ’ τους δικούς του, απογοητευμένος,

συχνά στο καφενείο, στην άκρη καθισμένος,

παρέα το ποτήρι κι ας τρώει τα σωθικά του,

μονάχος ο Αφρόνης, με τα παλιά μυαλά του.

Κανείς δεν έχει λόγο καλό για τον Αφρόνη

που πίνει και μεθάει και μόνος αργολιώνει,

στους τοίχους ακουμπάει στο σπίτι να γυρίσει,

εκεί μια αταξία, κανείς να τον φροντίσει.

Πρωί ο γείτονάς του τον είδε ξαπλωμένο

στη μέση τής αυλής του· τον βρήκε πεθαμένο.

Χτυπάει η καμπάνα, κηδεία αναγγέλλει,

δυο-τρεις τραβούν στο σπίτι, τους άλλους τι τους μέλει;

Χωρίς κανένα δάκρυ, αργά τον συνοδεύουν,

μπορεί να τον λυπούνται, τα λόγια περισσεύουν·

μιλούν για τον καημένο, τον ξεμοναχιασμένο,

τον άμοιρο Αφρόνη, τον εγκαταλειμμένο.

Στάχυα

 

Ομοιόμορφο φαινόταν το χωράφι,

μα υπήρχαν κάποια στάχυα διαλεχτά,

πιο ψηλά και πιο γεμάτα από τ’ άλλα·

άριστα για την επόμενη σπορά.

Όπως όμως ο καιρός περνάει,

τα ωραία στάχυα έχουν μειωθεί,

άλλα βρίσκονται στα χώματα ριγμένα,

άλλα έχουνε κομμένη κορυφή.

Ποιος να είναι ο δολιοφθορέας;

ποιος δε θέλει στάχυα διαλεχτά;

ίσως κάποιος τρέμει τις συγκρίσεις;

ίσως την επόμενη σπορά;

Νίκη Ντιενέι

 

«Νικάν αυτός αυτόν, πασών νικών αρίστη»·

βαρύ το παλαιό ρητό.

Ενώ τα χρόνια προχωρούν, ακόμα προσπαθείς

του Ντιενέι το γίγαντα να τον περιορίσεις.

Κι έχει συμμάχους δυνατούς των άλλων τις βουλήσεις.

Επιδρομείς Τ.Ν.

 

Στων ποιημάτων τη σελίδα (blog)  

ογδόντα επισκέψεις χθες,

προχθές κοντέψανε διακόσιες,

και από χώρες μακρινές.

Ινδία, Κίνα, Σιγκαπούρη,

Γαλλία, ΗΠΑ, Βιετνάμ,

Αργεντινή, Ινδονησία,

Χονγκ Κονγκ, Κορέα, Ταϊβάν.

Είπα κι εγώ πως με διαβάζουν

των ποιημάτων θιασώτες,

οι ελληνόφωνοι του κόσμου

του διαδικτύου ταξιδιώτες.

Ο φίλος που πολλά γνωρίζει

και γρήγορα τα νέα πιάνει,

με πληροφόρησε δεόντως

και μ’ έβγαλε από την πλάνη:

Του διαδικτύου τα τσακάλια –

εκπαιδευμένοι λογοκλόποι –

παίρνουνε σβάρνα τα γραπτά μας. 

Στα πλήκτρα τους οι ξένοι κόποι.

Μπαίνουνε μέσα και τρυγούνε

ξενυχτισμένες αναρτήσεις,

με τους αλγόριθμους κινούνε

για πληρωμένες απαντήσεις.

(Άλλοι οργώνουν και θερίζουν,

άλλοι στο τέλος αλωνίζουν)

Με σεβασμό

 

Ονειρικά τού κοριτσιού τα κάλλη,

για τον Παιώνιο μοντέλο τελικό,

στα δεκαεννιά της δείχνει πιο μεγάλη,

Δρυάδα από δάσος μαγικό.

Λουλούδι σπάνιο η ομορφιά της·

η Περσεφόνη; η Λητώ; η Ναυσικά;

Και αγαθότητα στα βλέμματά της.

Βροχή απάνω της θαυμαστικά.

Εσύ, που σ’ εμπιστεύτηκε κοντά της,

σεβάσου το αθώο γιασεμί,

εκτίμησε την άδολη καρδιά της.

Μην ερωτεύεσαι μονάχα το κορμί.

Από ιό σε ιό

 Καλά κρατάει ο χορός

 πολίτες «πληροφορημένοι»,

 καινούριος ιορυμαγδός,

 υπήκοοι χαντακωμένοι.

 Θαρρείτε πως τελείωσε 

 του κόβιντ η τρομοκρατία

 και πως θα είστε ασφαλείς

 σε μια ωραία πολιτεία.

 

 Ιοί σε πόλεις και χωριά,

 σε εργαστήρια και πλοία

 θα ξεφυτρώνουν τακτικά.

 Εταιρειών θα είστε λεία.

 Κι από κοντά υστερικές

 κλιματικές ανακοινώσεις

 την πίεση στο δεκαεννιά,

 διαγνώσεις, χάπια και ψυχώσεις.

 Τα θανατόφιλα φρικιά

 της υδρογείου τα λαμόγια

 θα μας βιδώνουν τα μυαλά

 με απειλές και κούφια λόγια.

Ανυποψίαστοι

 

 Τα είχαν πει οι δάσκαλοι, τα γράφαν τα βιβλία,

 και ο βαθμός μου άριστα πάντα στην Ιστορία.

 Περάσαν χρόνια σιγουριάς με γνώσεις δεδομένες,

 σωστές, αδιαμφισβήτητες και καθιερωμένες.

 Μα κάποτε αλλιώτικο βιβλίο Ιστορίας

 κι έπεσα απροσδόκητα σε κρίση απορίας.

 Κι άλλα βιβλία άγνωστα λες κι ήτανε κρυμμένα

 και ταρακουνηθήκανε τα καθιερωμένα.

 Τεκμήρια ακλόνητα στ’ αλλιώτικα βιβλία 

 με προκαλούσανε να δω ξανά την Ιστορία,

 να βγω από τα ψέματα και τις παρανοήσεις,

 να βρω τους εξωραϊσμούς και τις αποσιωπήσεις.