Ζούγκλα

 

Ανυποψίαστο πηδάει το κατσικάκι,

της μάνας του χορταίνει τη στοργή,

στο πράσινο τ’ ολάνθιστο λιβάδι

απολαμβάνουν την αμέριμνη ζωή.

Ο νοικοκύρης καταφθάνει μεσημέρι

και σταματάει την αμέριμνη ζωή,

κρατάει κοφτερό στο χέρι το μαχαίρι,

βελάζει η μάνα κι απομένει μοναχή.

Ολημερίς η αλεπού τροφή γυρεύει,

κοντά στην τρύπα μιας φωλιάς καραδοκεί,

το λαγουδάκι μόλις λίγο ξεθαρρέψει,

απότομα εγκαταλείπει τη ζωή.

Η καρδερίνα στο δεντράκι τραγουδάει,

κάνει για λίγο να πετάξει χαμηλά,

η γάτα με υπομονή την καρτεράει

και το τραγούδι σταματά οριστικά.

Με τάξη όλα καμωμένα κι ευφυΐα

ν’ αλληλοτρώγονται της γης τα ζωντανά,

κι εμείς με θαυμασμό για τη σοφία,

να ψάλλουμε μονίμως ωσαννά!

Ιστορία νικητών

 

Ο νικητής συγγράφει Ιστορία

με την αλήθεια του δοξαστική.

Μεταλλαγή στου χρόνου την πορεία

σε ιδεολογία διαποτιστική.

Η ιδεολογία εργαλείο·

των εξουσιαστών η πρακτική.

Σαν άλλο πολυβόλο το βιβλίο,

και μετερίζια πιάνουν οι φανατικοί.

Πολιτείας νόσος

 

Περνούσανε τα χρόνια στην αρχαία πολιτεία,

στραβά κι ανάποδα πολλά, φριχτή αδιαφορία.

Κάποτε ξεφυτρώνανε ανήσυχοι πολίτες

που δείχνανε το αύριο· δεν ήτανε προφήτες,

με στοιχειώδη λογική προβλέπανε το μέλλον,

μα τους προγκίζανε σκαιά οι κράχτες ανδρεικέλων.

Περνούσανε τα χρόνια στην αρχαία πολιτεία,

ανδρείκελα τυχάρπαστα κρατούσαν τα ηνία,

υπήκοοι πειθήνιοι τυφλά ακολουθούσαν,

οι λιγοστοί ανήσυχοι με πόνο απορούσαν.

Με τον καιρό κατάλαβαν ποια ήταν η αιτία:

Η πόλη είχε μολυνθεί από ληθοφιλία.

Τόσο μπορούσε

 

Αγανακτήσανε πολλοί,

σαν άκουσαν την ιστορία.

Αυτοί που ήσαν αυστηροί

μιλήσανε γι’ αχαριστία

και δύο κάπως νευρικοί

κινήσανε για φασαρία.

Εν μέσω των φωνασκιών

καλέσαμε τη θεία Μένη,

σ’ όλο το σόι σεβαστή,

μειλίχια και γελαστή,

η σύνεσή της δεδομένη.

Ο λόγος της λακωνικός.

Μας μίλησε για την αιτία,

γιατί ο συγγενής αυτός

προκάλεσε την ιστορία:

–Τόσο μπορούσε να σκεφτεί

και το καλό να εκτιμήσει.

Μη ψάχνετε την αφορμή·

τόσο μπορούσε ν’ αγαπήσει.

Με τη φλαμουριά

 

Με της δουλειάς τη δουλεία δεμένος,

χρόνο δεν εύρισκα να θυμηθώ,

μόνο σε όνειρα, λευτερωμένος,

εύρισκα δέντρο μπροστά μου πυκνό.

Φάση καινούρια στου βίου τη ρότα,

κόπηκε πια της δουλειάς το λουρί,

πώς θα γυρίσω στα χρόνια τα πρώτα;

χρόνος ελεύθερος με λοιδορεί.

Δίχως ρολόι ζωή αλλαγμένη,

μέριμνες λίγες, αλλιώς να σκεφτώ,

μνήμη ελεύθερη ξεθολωμένη,

και των ονείρων το δέντρο γνωστό.

Πρώτη βδομάδα, η ώρα δεμένη

στου ταξιδιού τον χαμένο σκοπό.

Δρόμος πολύστροφος, όρη, λαγκάδια,

φάνηκε πια το χωριό μακριά.

Βγήκανε μπρος μου λαγοί και ζαρκάδια,

ω! και στο ύψωμα η φλαμουριά!

Όπως και τότε πανέμορφη, μόνη

πάνω στο λόφο ψηλή και πυκνή,

ανθεκτική στο λιοπύρι, στο χιόνι,

τη σεβαστήκανε οι κεραυνοί.

Θρόισμα ήσυχο, μόλις την είδα,

ψίθυρος ήμερος διστακτικός:

–Άργησες! όμως κρατάς την πυξίδα

κι έφτασες φίλος μου νοσταλγικός.

Σαν ακροβάτες δεινοί στα κλαδιά μου·

πόσα να ήσασταν τότε παιδιά;

γέλια, τραγούδια εδώ στη σκιά μου

και οι αντίλαλοι στη ρεματιά.

Τώρα μονάχα ριπές τού αέρα,

και το χωριό μας κι αυτό ρημαδιό,

δύο αρκούδες μού κάνουν παρέα,

έχουν ξυστρί τον παλιό μου κορμό!

                   ---∞---

Κάποτε σώπασε η φλαμουριά μου,

βγήκα σ’ εκείνη την άλλη εποχή,

χίλιες εικόνες θαμμένες βαθιά μου.

Με πλευροκόπησε μια ενοχή.

Έφερα γύρω ξανά τη ματιά μου·

ποιος τον παράδεισο τον έχει δει;

Σαν την καμπάνα μια λέξη στ’ αυτιά μου,

κι ήρθε στα χείλη μου: ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ!

Η Πίτα και η κολοκυθιά

 

Πώς να κόψουμε την πίτα, έτσι πού ’ναι μια σταλιά;

σε μικρές στενές λωρίδες ή σε σχήματα παλιά;

τρίγωνα ο ένας λέει, για τετράγωνα ο άλλος,

να την κόψουμε μπουκίτσες προτιμά ο πιο μεγάλος.

Δύσκολο το πρόβλημά μας και δε βρίσκουμε τη λύση

πώς να κόψουμε την πίτα· ποιος στο τέλος θα μας πείσει;

Και ενώ το συζητάμε, βλέπουμε να σιγοβρέχει,

απ’ την τρύπια μας τη στέγη το θολό νεράκι τρέχει,

δυο παράθυρα σπασμένα και η πόρτα σκεβρωμένη,

μούσκεμα η κουρελού μας πού ’ναι σκοροφαγωμένη.

Μα το μέγα πρόβλημά μας είναι τούτη η μοιρασιά

και αναζητούμε τρόπο παίζοντας κολοκυθιά.

Πού θα πάει, θα τον βρούμε, κι ας μην είναι ο σωστός.

Για τα άλλα δε μιλούμε· λέμε έχει ο θεός!...

Μερικά τετράστιχα

 

Α) Ιαμβικά

Σ’ αυτήν τη χώρα την ωραία,

που φαίνεται μοναδική,

το ένα κι ένα ίσον δύο

εξίσωση φανταστική.

                --∞--

Πώς να σ’ αφήσω εξουσία,

εγώ μαζί σου μόνο ζω,

σε βλέπω σαν περιουσία

και πώς να σ’ αποχωριστώ;

                --∞--

Θα κάνουν ό,τι χρειαστούνε

τυχάρπαστοι επενδυτές,

που ξέρουν πώς να χειριστούνε

γραικύλους νεωτεριστές.

                --∞--

Πολλούς τελάληδες πληρώνει

μονίμως να υμνολογούν,

για τις βλακείες και τα αίσχη

να μη τολμούν ποτέ να πουν.

                --∞--

Αδίστακτος και προπετής ο μεν,

ανεύθυνος και αναιδής ο δε.

Άραγε πόσοι τούς ακούνε;

και πόσοι δεν αγανακτούνε;

 

Β) Τροχαϊκά

Ένα είναι το συμφέρον,

μόνο αυτό που λεν στενό,

άγνωστο εκείνο τ’ άλλο

που το λέγανε Κοινό.

             --∞--

Δημοκοπικές οθόνες,

εκλεγμένοι λυμεώνες,

μίσθαρνοι κονδυλοφόροι,

τυφλωμένοι ψηφοφόροι.  

             --∞--

Τι επίδομα θα δώσουν,

πόσα θά ’ναι τα ευρώ;

έχω πλέον συνηθίσει,

και μονίμως καρτερώ.

             --∞--

Αποκρουστικό τοπίο

στην αρχαία πολιτεία·

διαπλεκόμενα τα πάντα

με την αριστοτυφλία.

             --∞--

Τρέχει η τεχνολογία,

τρέχει και η Τεχνητή.

Με το κάρο η παιδεία

τι να σώσει, τι να πει;