Στερνή μου γνώση

 

Ήταν σπουδαία τα προσόντα της,

τ’ αναγνωρίζανε και ξένοι,

με καλοτύχιζαν οι φίλοι μου,

και οι δικοί μου ευτυχισμένοι.

Φροντίδα πάντα για το σπίτι μας

και όλα τακτοποιημένα,

μα εγώ τής έκανα παράπονα

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Ήταν σπουδαία τα προσόντα της,

μα ήθελα ακόμα ένα,

και δεν αργήσαν τα μαλώματα

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Ιδέα μού ’χε γίνει έμμονη

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Κανόνας έγινε η γκρίνια μου.

Και κάποια μέρα, όλα διαλυμένα.

Η δεύτερη δεν έχει τα προσόντα της,

τα πράγματά μας ανακατεμένα,

ωραία είναι πάντα τα λογάκια της

και σκέφτεται, μου λέει, σαν εμένα.

Περνούνε άβολα οι μέρες μου,

στο σπίτι όλα μπερδεμένα,

να βάλει μια σειρά υπόσχεται,

μα σκέφτεται, κατά τα άλλα, σαν εμένα.

Πληθώρα πλέον τα προβλήματα,

τα λόγια μου πηγαίνουνε χαμένα,

της πρώτης εκτιμώ τα προτερήματα.

Κι ας μη σκεφτόταν σαν εμένα!

Πηγαίνανε

 

Ασήμαντος ο αρχηγός, κι αυτοί ακολουθούσαν,

πηγαίνανε, πηγαίνανε και ούτε τον ρωτούσαν,

σ’ έναν κακότοπο, αργά, βαριά πεζοπορούσαν,

πηγαίνανε, πηγαίνανε και δεν ανησυχούσαν.

Είχαν ξεμάθει να ρωτούν και να ανησυχούνε,

συνήθισαν οριστικά μόνο ν’ ακολουθούνε. 

Καμένο άγχος

 

Το κάψανε κι αυτό το δάσος,

και πλέον δεν ανησυχούμε.

Καταγχωμένοι κάθε χρόνο

στις φλόγες μέσα μη βρεθούμε.

Κρανίου τόπος, αλλά τώρα

χωρίς το χθεσινό μας άγχος.

Tο δάσος μας αφανισμένο,

τοπίο πια σιγουρεμένο!

Εμείς οι καλοί

 

Ευγενικοί, μεγάθυμοι, διακριτικοί,

ανεκτικοί, πολιτισμένοι

εμείς οι χωριανοί που θεωρούμαστε καλοί.

Και οι κακοί αδίστακτοι και αποθρασυμένοι,

αφού θαρρούν την ανοχή μας δεδομένη.

Υπάρχουν όμως, ευτυχώς, και λίγοι χωριανοί

που καταγγέλλουν τους κακούς και τους προγκίζουν,

δεν τους ανέχονται και δεν σιωπούν,

τους εξελέγχουν κάποτε τους φοβερίζουν.

Χρήσιμοι τούτοι οι χωριανοί.  

Τους παρακολουθούμε

εμείς οι άλλοι, οι καλοί·

καλόκαρδοι, μειλίχιοι,

που δεν μιλούμε!...

Παλιό μονοπάτι

 

Δύσκολο πια για να με βρεις καινούριε οδοιπόρε,

τα χρόνια γίνανε πολλά.

Και ποιος να δείξει σήμερα πώς ήτανε η στράτα,

που τώρα τη σκεπάζουνε τ’ αγκάθια και τα βάτα.

Διαβάτες πια δεν περπατούν, κοπάδια δεν περνούνε

ούτ’ άλογα βαρύφορτα πάνω μου χλιμιντρούνε.

Εδώ ο τόπος βούιζε μέχρι αργά τα βράδια

κι εγώ χαιρόμουν τις φωνές,

τα γέλια, τα χουγιάσματα και τα παλιά τραγούδια

και κάποιες νύχτες τις καρδιές,

που γλυκοψιθυρίζανε αγάπες και λουλούδια.

Δίπλα μου είχα δυο πηγές, ακούσαν ιστορίες.

Ποιοι τώρα να σταθούν εδώ,

να πουν για κατορθώματα, γι’ αγώνες και θυσίες;

Πού πήγε κείνη η ζωή σε όλα της γεμάτη,

κόποι ατέλειωτοι, σκληροί, μα η καρδιά χορτάτη;

Έχουν χαθεί παντοτινά

του διπλανού η σιγουριά τού γείτονα η αγάπη;

Μια φλόγα καίει μέσα μου, ίσως τα νέα νιάτα

μαζέψουν από πάνω μου τ’ αγκάθια και τα βάτα…

Έξω από το πόστο

 

Σε πόστο σοβαρό διορισμένος

με εύνοια γνωστή, κομματική.  

Για τα στραβά και τις ατασθαλίες

καμιά πρωτοβουλία ριζική.

Στον παχυλό μισθό του βολεμένος,

στα τυπικά καλός διαχειριστής,

στις εντολές δολίων ανωτέρων

πειθήνιος διεκπεραιωτής.

Στα κόμματα ρευστές οι καταστάσεις,

στελέχη τακτικά αντιδικούν,

με συμμαχίες, ρήξεις, εκδουλεύσεις

οφίτσια πολλοί διεκδικούν.

Με υπουργού απόφαση μια μέρα

αιφνίδια στο πόστο αλλαγή,

όπως ξανάγινε πριν δύο χρόνια

με προσχηματική επιλογή.

Μεγάλη θεωρεί την αδικία

ο καλοβολεμένος χθεσινός,

ανέλεγκτη αφήνει την οργή του

και γίνεται κατήγορος δεινός.

Για τα στραβά και τις ατασθαλίες

ρουκέτες εκτοξεύει σωρηδόν,

για εντολές δολίων ανωτέρων

κομματικούς κατηγορεί αναφανδόν.

Ματαιοπονία

 

Τα είπες μια, τα είπες δυο,

τα λες, τα ξαναλές

κι ακόμα συνεχίζεις  

σ’ αυτόν τον τοίχο να μιλάς,

το χρόνο σου να σπαταλάς,

τη στάχτη να σκαλίζεις.

Παροιμία 

Βγάλτα πάλι να τ’ αρμέξουμε κι ας είναι όλα στείρα.