Στο κοινό μαντρί

 

Μαλώνουνε δυο τράγοι,

τα κέρατα βροντούν,

χτυπούνε τα κεφάλια,

και λες θα σκοτωθούν.

Σε λίγο σταματούνε

και βόσκουνε μαζί.

Με όλα τ’ άλλα γίδια

στο ίδιο το μαντρί!

Ποιήσεως νόσος

 

Των ματαίων λυρισμών εκλύσεις,

τού αέρος διυλίσεις,  

λέξεις – κέραμοι και πλίνθοι –

της ποιήσεως οι μύθοι.  

Οι ρυθμοί αφανισμένοι,

ο βερμπαλισμός καλπάζει,

λογισμοί αφηρημένοι,

ο πλατειασμός ακμάζει.

Με Νόμπελ στον ΟΗΕ

 

Οι ξένοι φίλοι τον χειροκροτούνε,

ποτέ παρόμοιον δε θα ξαναδούνε,

για τους εχθρούς μας έχει βρει τις λύσεις

με λόγια φιλικά και υποκλίσεις.

Με γνώμονα τη γνώμη των εταίρων

της Οικουμένης είδε το συμφέρον,      

ξεπέταξε τον άθλιο λιγνίτη,

διέσωσε το κλίμα τού πλανήτη.

Ποια χώρα έχει τέτοιον κυβερνήτη,

γενναίο ακραιφνή κοσμοπολίτη;

Με Νόμπελ ειδικό να τον τιμήσουν

και αρχηγό τού ΟΗΕ να τον ορίσουν.

Κι εμείς, ορφανεμένοι, θα ψαχτούμε,

μια κάποια μετριότητα θα βρούμε.

Ποτέ δε θα φανεί τέτοιος ηγέτης,

σοφός τής Υδρογείου υπηρέτης!

Στερνή μου γνώση

 

Ήταν σπουδαία τα προσόντα της,

τ’ αναγνωρίζανε και ξένοι,

με καλοτύχιζαν οι φίλοι μου,

και οι δικοί μου ευτυχισμένοι.

Φροντίδα πάντα για το σπίτι μας

και όλα τακτοποιημένα,

μα εγώ τής έκανα παράπονα

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Ήταν σπουδαία τα προσόντα της,

μα ήθελα ακόμα ένα,

και δεν αργήσαν τα μαλώματα

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Ιδέα μού ’χε γίνει έμμονη

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Κανόνας έγινε η γκρίνια μου.

Και κάποια μέρα, όλα διαλυμένα.

Η δεύτερη δεν έχει τα προσόντα της,

τα πράγματά μας ανακατεμένα,

ωραία είναι πάντα τα λογάκια της

και σκέφτεται, μου λέει, σαν εμένα.

Περνούνε άβολα οι μέρες μου,

στο σπίτι όλα μπερδεμένα,

να βάλει μια σειρά υπόσχεται,

μα σκέφτεται, κατά τα άλλα, σαν εμένα.

Πληθώρα πλέον τα προβλήματα,

τα λόγια μου πηγαίνουνε χαμένα,

της πρώτης εκτιμώ τα προτερήματα.

Κι ας μη σκεφτόταν σαν εμένα!

Πηγαίνανε

 

Ασήμαντος ο αρχηγός, κι αυτοί ακολουθούσαν,

πηγαίνανε, πηγαίνανε και ούτε τον ρωτούσαν,

σ’ έναν κακότοπο, αργά, βαριά πεζοπορούσαν,

πηγαίνανε, πηγαίνανε και δεν ανησυχούσαν.

Είχαν ξεμάθει να ρωτούν και να ανησυχούνε,

συνήθισαν οριστικά μόνο ν’ ακολουθούνε. 

Καμένο άγχος

 

Το κάψανε κι αυτό το δάσος,

και πλέον δεν ανησυχούμε.

Καταγχωμένοι κάθε χρόνο

στις φλόγες μέσα μη βρεθούμε.

Κρανίου τόπος, αλλά τώρα

χωρίς το χθεσινό μας άγχος.

Tο δάσος μας αφανισμένο,

τοπίο πια σιγουρεμένο!

Εμείς οι καλοί

 

Ευγενικοί, μεγάθυμοι, διακριτικοί,

ανεκτικοί, πολιτισμένοι

εμείς οι χωριανοί που θεωρούμαστε καλοί.

Και οι κακοί αδίστακτοι και αποθρασυμένοι,

αφού θαρρούν την ανοχή μας δεδομένη.

Υπάρχουν όμως, ευτυχώς, και λίγοι χωριανοί

που καταγγέλλουν τους κακούς και τους προγκίζουν,

δεν τους ανέχονται και δεν σιωπούν,

τους εξελέγχουν κάποτε τους φοβερίζουν.

Χρήσιμοι τούτοι οι χωριανοί.  

Τους παρακολουθούμε

εμείς οι άλλοι, οι καλοί·

καλόκαρδοι, μειλίχιοι,

που δεν μιλούμε!...