Στιχούργημα ή ποίημα;

Αντάλλαξαν πυρά οι κριτικοί,

αράδιασαν ορολογίες,

βραβεία και βαριά ονόματα,

μιλήσανε γι’ αναλογίες.

Μπλεχτήκανε με τους –ισμούς,

τη νοηματοδότηση,

πώς είχε πει ο Ντεριντά

για κάποια χρησμοδότηση.

Κι αφού διύλισαν πολλά

κι’ αυτά που είχαν θέσει,

τους ρώτησαν ξεκάθαρα:

Αρέσει, ωρέ, ή δεν αρέσει;

Τη βολή μου

 

Πάλι στίχους για δεντράκια, για λουλούδια και πουλιά,

για κελαϊδισμούς στα δάση και γι’ αδέσποτα σκυλιά,

για ρομαντικές εξάρσεις και αγάπες νοητές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Άλλοι πάλι μας φλομώνουν με θολούς ανθρωπισμούς,

γι’ αντιστάσεις, εκτελέσεις, περιττούς ηρωισμούς,

παραμύθια για ιδέες, συνεπείς αγωνιστές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Ό,τι και να πούνε όμως στα θλιμμένα τους γραπτά,

ούτε νύστα χαλαλίζω ούτε δίνω και λεφτά·

ας φροντίσουν μοναχοί τους όσοι είναι ατυχείς.

Τη δουλειά μου, τη βολή μου, κι είμαι πάντα ευτυχής!

                    Αργυρός Κενόπουλος

                           Εισοδηματίας

Καισαριανή 1944-2026

 

Αγέρωχοι μπροστά στο θάνατό τους

κρατούμενοι πολιτικοί·

αδιάντροπα παραδομένοι

στο ναζιστή κατακτητή.

Δεσμώτες τής δικτατορίας,

μάρτυρες τώρα κατοχής,

μπροστά σε Ούννων πολυβόλα

οδεύουν αξιοπρεπείς.

Η ιστορία τους δεν είναι

έργο σκοπίμων υμνητών·

αδιάψευστη η μαρτυρία

κρυμμένων φωτογραφιών.

Μετακουλτούρ

 

Θορυβοτράγουδα γκρεκένια, φωτοτεχνήματα, κραυγές,

στη γιουροπίστα επιδείξεις, υπερμοντέρνες μουσικές,

με δέρματα μπογιατισμένα, με ρούχα καρναβαλικά,

χαλκάδες, χάντρες, κομποσκοίνια, χορούδια, ακροβατικά.

Επιτροπές μετακουλτούρας σε κράτος αποεθνικό.

Με αγωνία καρτερούμε βραβείο πανευρωπαϊκό!

Κρανιά αιωνόβια

 

Ο Δεκέμβρης σκληρός κι ο Γενάρης χιονιάς

με ψιθύρους πικρούς μ’ απειλούνε:

«Θα στεγνώσεις γριά, σε βαρέθηκαν πια,

τα κλαδιά σου τσεκούρι θα δούνε».

Παγωμένη ζαρώνω, τα χρόνια μετρώ,

εκατό έχουν πλέον πετάξει,

τους χειμώνες που άντεξα δεν τους ξεχνώ,

το κορμί μου το έχουνε σκάψει.

Μα σαν έρθει Φλεβάρης, τρελός γελαστός,

της ζωής μού θυμίζει την πάλη,

μες στο είναι μου τρέχει καινούριος χυμός,

και γυρίζει η νιότη μου πάλι.

Σε τρεις μέρες απλώνω λουλούδια πολλά,

με το κίτρινο όλα τα ντύνω,

πρωτοστάτης στο δάσος κι αυτήν τη χρονιά,

τη ζωντάνια μου δεν παραδίνω.

Ωραίος εχθρός

 

Τι ωραίος ο εχθρός μου, τι πολιτισμός,

τι ευγενικές κουβέντες, τι ανθρωπισμός!

Για φιλία μού μιλάει, για εμπιστοσύνη,

σε ειρηνική πορεία με δικαιοσύνη,

για στενή συνεργασία με ανταλλαγές,

γι’ αμοιβαίες επισκέψεις και συναλλαγές.

Είν’ ωραίος ο εχθρός μου, πρέπει να το πω,

το χυδαίο παρελθόν του πρέπει να ξεχνώ.

Θα ξεχάσω και το φόβο πως θα ξαναρθεί

το μικρό μου χωραφάκι να το καρπωθεί.

Μ’ έχει πλέον καταπείσει οι προθέσεις του αγνές,

της συνύπαρξης το πνεύμα σίγουρα ειλικρινές.

Κι ας μου λένε κάποιοι φίλοι με επιμονή

πως αυτή του η φιλία είναι γιαλαντζί…

Άλλοτε

1960

Πρωί-πρωί για την πηγή

να φέρω το νερό τής μέρας.

Ποτέ μου δε βαρυγκωμώ,

τον κόπο δεν τον λογαριάζω

και κουβαλώντας τραγουδώ.

1961

Στο δίκτυο μεγάλη βλάβη,

στη βρύση μου νερό δεν τρέχει,

και πώς να πάω στην πηγή

να φέρω το νερό τής μέρας·

κοπιαστική η διαδρομή!

(και το τραγούδι μου χαμένο)