Διαβολείς

 

Στα λόγια του συγκρατημένος,

κρατά το ύφος του βαρύ,

ο φίλος μένει ψυχραμένος,

η ανταπόκριση μικρή.

Χαμένες οι παλιές διαθέσεις,

αραιωμένες επαφές,

επικαλείται υποθέσεις

και κάποιες ξαφνικές δουλειές.

Συνδυασμένη υποψία

με κάποια λέξη του πικρή

φανέρωσαν συκοφαντία

αχρείου καλοθελητή.

Ζηλόφθονες και τιποτένιοι

οι διαβολείς βυσσοδομούν,

μες στην κακία βουτηγμένοι

αναίσχυντα παραπλανούν.

Ανυποψίαστους λερώνουν

με πονηρούς υπαινιγμούς,

ωραίες σχέσεις αμαυρώνουν,

σε φίλους φέρνουν χωρισμούς.

Φιλοδοξίες

 

 Θα κάνω το παιδί σπουδαίο

 μεγάλον επιστήμονα.

 Μαθήματα εντατικά

 σε άριστον ειδήμονα.

 

 Αγόγγυστα θα ξοδευτώ, 

 όσα λεφτά κι αν χρειαστούν.

 Οι συγγενείς και οι γνωστοί

 για μας θα έχουνε να πουν.

 Φιλοδοξία θεμιτή

 να γίνει το παιδί σπουδαίο.

 Άραγε έχει αρκετή

 και ευφυΐα κι αντοχή;

Αργοπορημένα

 

Η άνοιξη προχωρημένη,

ο κούκος ήρθε μόλις χθες.

Κάποια λουλούδια γερασμένα,

στη Φύση πλήθος αλλαγές.

Εδώ κι εκεί λαλεί ο κούκος,

μα τι να φέρει τώρα πια.

Με τα δικά του ο καθένας,

αλλού στραμμένα και τ’ αυτιά.

Μονότονα λαλεί ο κούκος,

μεγάλη η επιμονή,

ακόμα δεν καταλαβαίνει

πως πλέον ματαιοπονεί.

Ανάξιος

 

Εκείνος σ’ εμπιστεύτηκε,

έμπλεος ήταν καλοσύνης,   

κι εσύ στο τέλος αποδείχτηκες

ανάξιος εμπιστοσύνης.

Κατέφθασε στο κάλεσμά σου

και μάτωσε για τη δική σου νίκη,

ποτέ δεν υποπτεύτηκε

πως ήθελες δικό σου πασαλίκι!

Άμα σβήσουν οι φάροι

 

Μπροστάρης στου πολέμου τη φωτιά,

γενναίος ο αξιωματικός μας,

κι εμείς πρωταθλητές στην αφοβιά·

παράδειγμα σωστό ο αρχηγός μας.

Μα ύστερα οι νίκες μας καπνός·

κατέφθασε του Χίτλερ η χολέρα.

Εμείς παραλυμένος πια στρατός,

που χτες βροντοφωνάζαμε ΑΕΡΑ!

Μας πλάκωσε η μαύρη κατοχή,

στα τάρταρα η ένδοξη πατρίδα,

κυβέρνηση εχθρού κατασκευή,

λαός χωρίς τιμόνι και πυξίδα.

Και μέσα στο βαρύ συλλογισμό,

μια είδηση γροθιά στο πρόσωπό μας:

Σ’ αυτόν τον κυβερνητικό εσμό

κι εκείνος ο αξιωματικός μας!...

Ο ψίθυρος της γέρικης αχλαδιάς

 

Αυτοί που με φυτέψανε, στο χρόνο πια χαμένοι,

κι εγώ απόμεινα μισή, εκατοχρονισμένη.

Πολλά παιδιά σκαρφάλωναν και παίζανε σιμά μου,

μα γρήγορα τα μάζεψαν και φύγαν μακριά μου.

Αφήσαν τ’ όμορφο χωριό, συγγένειες, φιλίες

και τρέξανε σε άφιλες Αθήνες, Αυστραλίες.

Μου είπανε πως φεύγουνε να παν να καζαντίσουν,

τη φτώχεια να νικήσουνε και να ξαναγυρίσουν.

Τα λόγια λόγια έμειναν, το σπίτι αφημένο,

κανένας τους δε φάνηκε, και πια δεν περιμένω.

Μόνο πουλιά μού έρχονται εδώ στην ερημιά μου,

οι έρωτές τους φανεροί στα ήμερα κλαδιά μου.

Κοτσύφια παιχνιδιάρικα τις μέρες μού γλυκαίνουν,

των αηδονιών λαλήματα τις νύχτες μού μικραίνουν.

Αντέχω ακόμα στον καιρό, κάθε Απρίλη ανθίζω,

με τη δική μου πινελιά τη γειτονιά στολίζω.

Σαν έρθει ο Σεπτέμβριος, δίνω και λίγα αχλάδια,

κι ας κουβαλώ πολλά κλαδιά που γίνανε ρημάδια.

Αρκέσου

 

Ανάμνηση εκείνο το παλιό

που ήτανε αυθόρμητο,

ξεκάθαρο και δυνατό.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό,

συμβιβασμένο, «λογικό»,

συνηθισμένο.

Μπορεί να ήταν δυνατό,

αυθόρμητο και όμορφο.

Μα είχε λήξη κοντινή.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό.

Αφού για άλλο δε μπορείς,

αρκέσου.