Δύο τύχες

Του Α

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της.

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Μια ωραία αλήθεια μπροστά μου απλώθηκε,

ξεκινήσαμε δρόμο γεμάτο λουλούδια,

και των δυο μας η πίστη γλυκά δικαιώθηκε

κι από τότε στη ζήση μας μόνο καλούδια!

Του Β

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Διθυράμβους για μένα με ζήλο εκφώνησε,

τα προσόντα μου βρήκε σπουδαία,

σαν λαχείου τον πρώτο λαχνό με θεώρησε

και η τύχη της είπε ακμαία.

Των επαίνων τα χάδια γλυκά μ’ αποκοίμισαν

μες στα δίχτυα φτηνής κολακείας,

το σκοπό της σαν πέτυχε, όλα τελείωσαν.

Πληρωμή εθελοτυφλίας.

Της ασχήμιας

 

Δρομάκια σαν κατειλημμένα,

οι τοίχοι γκραφιτοβαμμένοι,

αγάλματα βανδαλισμένα,

οι κάδοι κακοποιημένοι.

Σε αμφιθέατρα γδαρμένα,

κουρελαφισοστολισμένα,

συνθήματα παντού γραμμένα,

τα ήθη εξαχρειωμένα.

Σε κινητές συνομιλίες

μια γλώσσα δίχως Ιστορία,

με φωναχτές βωμολοχίες·

για διπλανούς αδιαφορία.

Ρούχα σκοπίμως ξεσκισμένα,

σε κάποια πρόσωπα χαλκάδες,

τα δέρματα μπογιατισμένα.

Όμοια παιδάκια και μαμάδες.

Πόσο κανείς να συνηθίσει

τ’ ωραίο το παλιό συντρίμμια;

πόσο ακόμα θα κρατήσει

αυτό το πείσμα στην ασχήμια;

Συνήθεια ή εθισμός;

 

Κάθε λίγο και λιγάκι νέα άπλυτα στη φόρα,

αγυρτείες, συγκαλύψεις, απατεωνίες, δώρα.

Μα ο έπαρχος στην πόλη κάποια έργα εκθειάζει,

ξένους έπαρχους μας φέρνει και συχνά-πυκνά κομπάζει.

Άπλυτα και διαβρωμένα σαν κανόνας έχουν γίνει,

από τα παλιά καλά μας λίγα έχουν απομείνει.

Μα ο έπαρχος κομπάζει, τον χειροκροτούν δικοί του.

Κι όσοι έχουν συνηθίσει παραμένουνε μαζί του!

Το τέλος τού Αφρόνη

 

Μακριά απ’ τους δικούς του, απογοητευμένος,

συχνά στο καφενείο, στην άκρη καθισμένος,

παρέα το ποτήρι κι ας τρώει τα σωθικά του,

μονάχος ο Αφρόνης, με τα παλιά μυαλά του.

Κανείς δεν έχει λόγο καλό για τον Αφρόνη

που πίνει και μεθάει και μόνος αργολιώνει,

στους τοίχους ακουμπάει στο σπίτι να γυρίσει,

εκεί μια αταξία, κανείς να τον φροντίσει.

Πρωί ο γείτονάς του τον είδε ξαπλωμένο

στη μέση τής αυλής του· τον βρήκε πεθαμένο.

Χτυπάει η καμπάνα, κηδεία αναγγέλλει,

δυο-τρεις τραβούν στο σπίτι, τους άλλους τι τους μέλει;

Χωρίς κανένα δάκρυ, αργά τον συνοδεύουν,

μπορεί να τον λυπούνται, τα λόγια περισσεύουν·

μιλούν για τον καημένο, τον ξεμοναχιασμένο,

τον άμοιρο Αφρόνη, τον εγκαταλειμμένο.

Στάχυα

 

Ομοιόμορφο φαινόταν το χωράφι,

μα υπήρχαν κάποια στάχυα διαλεχτά,

πιο ψηλά και πιο γεμάτα από τ’ άλλα·

άριστα για την επόμενη σπορά.

Όπως όμως ο καιρός περνάει,

τα ωραία στάχυα έχουν μειωθεί,

άλλα βρίσκονται στα χώματα ριγμένα,

άλλα έχουνε κομμένη κορυφή.

Ποιος να είναι ο δολιοφθορέας;

ποιος δε θέλει στάχυα διαλεχτά;

ίσως κάποιος τρέμει τις συγκρίσεις;

ίσως την επόμενη σπορά;

Νίκη Ντιενέι

 

«Νικάν αυτός αυτόν, πασών νικών αρίστη»·

βαρύ το παλαιό ρητό.

Ενώ τα χρόνια προχωρούν, ακόμα προσπαθείς

του Ντιενέι το γίγαντα να τον περιορίσεις.

Κι έχει συμμάχους δυνατούς των άλλων τις βουλήσεις.

Επιδρομείς Τ.Ν.

 

Στων ποιημάτων τη σελίδα (blog)  

ογδόντα επισκέψεις χθες,

προχθές κοντέψανε διακόσιες,

και από χώρες μακρινές.

Ινδία, Κίνα, Σιγκαπούρη,

Γαλλία, ΗΠΑ, Βιετνάμ,

Αργεντινή, Ινδονησία,

Χονγκ Κονγκ, Κορέα, Ταϊβάν.

Είπα κι εγώ πως με διαβάζουν

των ποιημάτων θιασώτες,

οι ελληνόφωνοι του κόσμου

του διαδικτύου ταξιδιώτες.

Ο φίλος που πολλά γνωρίζει

και γρήγορα τα νέα πιάνει,

με πληροφόρησε δεόντως

και μ’ έβγαλε από την πλάνη:

Του διαδικτύου τα τσακάλια –

εκπαιδευμένοι λογοκλόποι –

παίρνουνε σβάρνα τα γραπτά μας. 

Στα πλήκτρα τους οι ξένοι κόποι.

Μπαίνουνε μέσα και τρυγούνε

ξενυχτισμένες αναρτήσεις,

με τους αλγόριθμους κινούνε

για πληρωμένες απαντήσεις.

(Άλλοι οργώνουν και θερίζουν,

άλλοι στο τέλος αλωνίζουν)