Χαρά δύο ημερών (1944)

 

Ωραίο το σπιτάκι το καινούριο,

χτισμένο με ιδρώτα και καημό,

και ήρθε η ποθούμενη η μέρα·

η Κυριακή για τον αγιασμό.

Βοήθησαν πολλοί τον Αποστόλη

να στήσει το μικρό του σπιτικό·

αλληλεγγύη μες στα ήθη των αιώνων,

και τώρα γιορτινό το σκηνικό.

Κεράσματα, χαρούμενα τραγούδια,

κι ας είν’ ακόμα μαύρη κατοχή,

περίσσεψαν ευχές και φτωχοδώρα.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

Την Τρίτη στο χωριό ανησυχία,

θα φτάσουνε ξανά οι Γερμανοί,

κι αν τελειώνει η κατοχή τους,

θανάτου ξαναστήνουν μηχανή.

Στο δάσος τρέχουν όλοι να κρυφτούνε·

των Ούννων η τραχύτητα γνωστή.

Miα άσκοπη βολή ενός χαμένου,

και βάζουν μπρος την ίδια τακτική.

Στις φλόγες παραδίνονται τα πάντα,

από το δάσος βλέπουν τον καπνό.

Οι Ούννοι γελαστοί αποχωρούνε

και πίσω τους αφήνουν ρημαδιό.

Γυρίζουνε τροχάδην οι φυγάδες,

μαυρίλα απλωμένη στο χωριό,

καθένας ψάχνει το ερείπιό του.

Βαρύ τού Αποστόλη το πικρό.

Μαζεύονται οι γέροι στην πλατεία,

ζυγίζουν την τρανή καταστροφή.

Γνωρίζουν του χωριού την Ιστορία,

πώς στάθηκαν οι πρόγονοι ορθοί.

Με πείσμα θα χαράξουν την πορεία.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

……………………………………………………..

2 Ιουλίου 1944 αγιασμός στο καινούριο σπίτι τού Αποστόλη.

4 Ιουλίου πυρπόληση του χωριού.

Πάνω από τις διαφορές μας

 

Κοινός ο εχθρός μας.

Μαζί θα παλέψουμε,

κι ας τα πιστεύω μας

δε συμβαδίζουν.

Εχθροί δεν θα γίνουμε,

μόλις νικήσουμε.

Θ’ αναζητήσουμε

κοινή πυξίδα.

Και θα παλέψουμε

για την Πατρίδα.

Φως στα στεγανά

 

Πολίτες σοβαροί οι δύο κλέφτες,

στο δήμαρχο κι οι δύο αρεστοί.

Διαδόσεις, απορίες, υποψίες

στην πόλη τσουχτεροί σχολιασμοί.

Σε δύο μήνες άλλοι τρεις στη φάκα,

πολίτες ευυπόληπτοι κι αυτοί.

Στης δημαρχίας τις υπηρεσίες

ανησυχούνε πλέον αρκετοί.

Βαθύ νυστέρι ο εισαγγελέας,

επίμονος τα πάντα ερευνά.

Ακόμα τέσσερις κατεργαρέοι

σε παλαιά τής δημαρχίας στεγανά.

Αφόρητη η μπόχα μες στην πόλη.

Ο δήμαρχος δηλώνει αγαθός.

Και δείχνεται σιγουρεμένος

πως θα φανεί και πάλι πιστευτός!

Συνδυασμός

 

Νοημοσύνη χαμηλή

με κακοήθεια,

ελεεινός συνδυασμός.

Κι άμα βρεθεί στην εξουσία,

τα πόστα τα λυμαίνεται

φασιστικός εσμός.

Δύο τύχες

Του Α

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της.

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Μια ωραία αλήθεια μπροστά μου απλώθηκε,

ξεκινήσαμε δρόμο γεμάτο λουλούδια,

και των δυο μας η πίστη γλυκά δικαιώθηκε

κι από τότε στη ζήση μας μόνο καλούδια!

Του Β

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Διθυράμβους για μένα με ζήλο εκφώνησε,

τα προσόντα μου βρήκε σπουδαία,

σαν λαχείου τον πρώτο λαχνό με θεώρησε

και η τύχη της είπε ακμαία.

Των επαίνων τα χάδια γλυκά μ’ αποκοίμισαν

μες στα δίχτυα φτηνής κολακείας,

το σκοπό της σαν πέτυχε, όλα τελείωσαν.

Πληρωμή εθελοτυφλίας.

Της ασχήμιας

 

Δρομάκια σαν κατειλημμένα,

οι τοίχοι γκραφιτοβαμμένοι,

αγάλματα βανδαλισμένα,

οι κάδοι κακοποιημένοι.

Σε αμφιθέατρα γδαρμένα,

κουρελαφισοστολισμένα,

συνθήματα παντού γραμμένα,

τα ήθη εξαχρειωμένα.

Σε κινητές συνομιλίες

μια γλώσσα δίχως Ιστορία,

με φωναχτές βωμολοχίες·

για διπλανούς αδιαφορία.

Ρούχα σκοπίμως ξεσκισμένα,

σε κάποια πρόσωπα χαλκάδες,

τα δέρματα μπογιατισμένα.

Όμοια παιδάκια και μαμάδες.

Πόσο κανείς να συνηθίσει

τ’ ωραίο το παλιό συντρίμμια;

πόσο ακόμα θα κρατήσει

αυτό το πείσμα στην ασχήμια;

Συνήθεια ή εθισμός;

 

Κάθε λίγο και λιγάκι νέα άπλυτα στη φόρα,

αγυρτείες, συγκαλύψεις, απατεωνίες, δώρα.

Μα ο έπαρχος στην πόλη κάποια έργα εκθειάζει,

ξένους έπαρχους μας φέρνει και συχνά-πυκνά κομπάζει.

Άπλυτα και διαβρωμένα σαν κανόνας έχουν γίνει,

από τα παλιά καλά μας λίγα έχουν απομείνει.

Μα ο έπαρχος κομπάζει, τον χειροκροτούν δικοί του.

Κι όσοι έχουν συνηθίσει παραμένουνε μαζί του!