Καμένο άγχος

 

Το κάψανε κι αυτό το δάσος,

και πλέον δεν ανησυχούμε.

Καταγχωμένοι κάθε χρόνο

στις φλόγες μέσα μη βρεθούμε.

Κρανίου τόπος, αλλά τώρα

χωρίς το χθεσινό μας άγχος.

Tο δάσος μας αφανισμένο,

τοπίο πια σιγουρεμένο!

Εμείς οι καλοί

 

Ευγενικοί, μεγάθυμοι, διακριτικοί,

ανεκτικοί, πολιτισμένοι

εμείς οι χωριανοί που θεωρούμαστε καλοί.

Και οι κακοί αδίστακτοι και αποθρασυμένοι,

αφού θαρρούν την ανοχή μας δεδομένη.

Υπάρχουν όμως, ευτυχώς, και λίγοι χωριανοί

που καταγγέλλουν τους κακούς και τους προγκίζουν,

δεν τους ανέχονται και δεν σιωπούν,

τους εξελέγχουν κάποτε τους φοβερίζουν.

Χρήσιμοι τούτοι οι χωριανοί.  

Τους παρακολουθούμε

εμείς οι άλλοι, οι καλοί·

καλόκαρδοι, μειλίχιοι,

που δεν μιλούμε!...

Παλιό μονοπάτι

 

Δύσκολο πια για να με βρεις καινούριε οδοιπόρε,

τα χρόνια γίνανε πολλά.

Και ποιος να δείξει σήμερα πώς ήτανε η στράτα,

που τώρα τη σκεπάζουνε τ’ αγκάθια και τα βάτα.

Διαβάτες πια δεν περπατούν, κοπάδια δεν περνούνε

ούτ’ άλογα βαρύφορτα πάνω μου χλιμιντρούνε.

Εδώ ο τόπος βούιζε μέχρι αργά τα βράδια

κι εγώ χαιρόμουν τις φωνές,

τα γέλια, τα χουγιάσματα και τα παλιά τραγούδια

και κάποιες νύχτες τις καρδιές,

που γλυκοψιθυρίζανε αγάπες και λουλούδια.

Δίπλα μου είχα δυο πηγές, ακούσαν ιστορίες.

Ποιοι τώρα να σταθούν εδώ,

να πουν για κατορθώματα, γι’ αγώνες και θυσίες;

Πού πήγε κείνη η ζωή σε όλα της γεμάτη,

κόποι ατέλειωτοι, σκληροί, μα η καρδιά χορτάτη;

Έχουν χαθεί παντοτινά

του διπλανού η σιγουριά τού γείτονα η αγάπη;

Μια φλόγα καίει μέσα μου, ίσως τα νέα νιάτα

μαζέψουν από πάνω μου τ’ αγκάθια και τα βάτα…

Έξω από το πόστο

 

Σε πόστο σοβαρό διορισμένος

με εύνοια γνωστή, κομματική.  

Για τα στραβά και τις ατασθαλίες

καμιά πρωτοβουλία ριζική.

Στον παχυλό μισθό του βολεμένος,

στα τυπικά καλός διαχειριστής,

στις εντολές δολίων ανωτέρων

πειθήνιος διεκπεραιωτής.

Στα κόμματα ρευστές οι καταστάσεις,

στελέχη τακτικά αντιδικούν,

με συμμαχίες, ρήξεις, εκδουλεύσεις

οφίτσια πολλοί διεκδικούν.

Με υπουργού απόφαση μια μέρα

αιφνίδια στο πόστο αλλαγή,

όπως ξανάγινε πριν δύο χρόνια

με προσχηματική επιλογή.

Μεγάλη θεωρεί την αδικία

ο καλοβολεμένος χθεσινός,

ανέλεγκτη αφήνει την οργή του

και γίνεται κατήγορος δεινός.

Για τα στραβά και τις ατασθαλίες

ρουκέτες εκτοξεύει σωρηδόν,

για εντολές δολίων ανωτέρων

κομματικούς κατηγορεί αναφανδόν.

Ματαιοπονία

 

Τα είπες μια, τα είπες δυο,

τα λες, τα ξαναλές

κι ακόμα συνεχίζεις  

σ’ αυτόν τον τοίχο να μιλάς,

το χρόνο σου να σπαταλάς,

τη στάχτη να σκαλίζεις.

Παροιμία 

Βγάλτα πάλι να τ’ αρμέξουμε κι ας είναι όλα στείρα.

Η ευθεία τής Ανθούλας

 

Τριάντα χρόνων η Ανθούλα, μοναχοκόρη ευτυχής,

κορνιζωμένο το πτυχίο, κοντά της πάντα οι γονείς,

ευνοϊκή ως τώρα τύχη, όλα τής ήταν βολικά,

τις λύσεις έβρισκαν οι τρεις τους ακόμα και στα πιο μικρά.

Τριανταπέντε η Ανθούλα, για εργασία, σκεπτική,

βρέθηκε κάπου μία θέση, ήταν σε πόλη μακρινή,

το συζητήσανε μια ώρα, τα βρήκανε πολλά τα πλην,

ομόφωνη απόφασή τους να συνεχίσουν όπως πριν.

Σαρανταδύο η Ανθούλα, βλέπει τα χρόνια να περνούν,

μαζί μ’ αυτήν και οι γονείς της έχουν αρχίσει να γερνούν.

Μια θεία της αγαπημένη έκανε λόγο για γαμπρό,

αν ήθελαν, μπορεί εκείνη να κάνει κάποιο προξενιό.

Αν και πολλοί οι δισταγμοί τους, είδαν το θέμα πρακτικά,

ο γάμος μέσα σ’ ένα μήνα, όλα καλά και τακτικά,

ο σύζυγος πενηνταέξι, άνθρωπος είπανε καλός,

η θέση του σιγουρεμένη και επαρκέστατος μισθός.

Σωστή τής θείας της η κρίση, βγήκε καλό το τυχερό,

ο σύντροφός της μετρημένος, λόγο απλό και συνετό,

πήρε τη θέση των γονέων να λύνει ό,τι κι αν συμβεί.

Ευτυχισμένη η Ανθούλα μέσα στην ήσυχη ζωή,

σύμφωνη σ’ όλα κάθε μέρα, το σπιτικό τους μια χαρά,

και ψύχραιμα το είχαν πάρει, που δεν απέκτησαν παιδιά.

Για δυστυχίες και για κρίσεις, γι’ αγώνες μες στις εποχές,

επαναστάσεις και συγκρούσεις, διεκδικήσεις, εκλογές,

δεν είχε γνώμη η Ανθούλα, έλεγε θέλει το καλό,

στην ηρεμία τού σπιτιού της δοξολογούσε το Θεό.

Γρήγορα κύλησαν τα χρόνια, το γήρας νόμος στη ζωή,

σαν πάτησε τα εβδομήντα έμεινε πλέον μοναχή,

ήρθαν κοντά οι συγγενείς της, ψαλίδισαν τη μοναξιά,

ανέλαβαν και όλα τ’ άλλα, τα σοβαρά και τα μικρά.

Εκεί στα εβδομηνταέξι το τέλος ήρθε ξαφνικά,

ήσυχα πήγε η Ανθούλα, είχε ανώδυνα στερνά.

Λυπήθηκαν οι συγγενείς της, οι λίγοι φίλοι κι οι γνωστοί,

την καλοτύχισαν και πάλι για την ευθεία της ζωή.

Ήταν ευθεία η ζωή της σαν μία εθνική οδός,

χωρίς στροφές και ανηφόρες, ίδια λωρίδα συνεχώς.

Το ντιενέι και η Τύχη άδηλες συναναστροφές.

Κι η ευτυχία πού ν’ ανθίζει; στο ίσιωμα ή στις στροφές;

Λαοσυνάξεις

 

Όσο κι αν είναι, δε φτάνει, το πλήθος

για να σηκώσει τη χώρα ψηλά. 

Πρώτη ανάγκη το άριστο ήθος.

Μη πάει στράφι η τόση δουλειά,

σαν ακουστούνε πολύφερνοι μύθοι

από φερέφωνα απατηλά.

Μη ξαναπέσουν ανέγνωμοι ψήφοι,

και ξαναρθούμε στα ίδια παλιά.