Αρτεμούλα 1958

 

Στα δεκαεφτά η Αρτεμούλα,

πυκνές κουβέντες πια για παντρειά,

αρχίσανε οι προξενήτρες,

κι αγώνας διαρκής για τα προικιά.

Ανήσυχες γιαγιά και μάνα

την τύχη τής Αρτέμως κυνηγούν,

για δύο νέους κάνουν λόγο,

νυφούλα επιμένουν να τη δουν.

«Πάρε απόφαση, Αρτέμω,

τα χρόνια όλων γρήγορα περνούν,

υπάρχουνε κι οι αδερφές σου,

κι αυτές το τυχερό τους καρτερούν».

Δε βιάζεται η Αρτεμούλα,

κανένας νέος δεν τη συγκινεί,

στενό το νιώθει το χωριό της,

την τύχη της τη βλέπει μακρινή.

Στα δεκαεννιά η Αρτεμούλα,

δυο χρόνια τής γανώνουν το μυαλό

με απειλές και παρακάλια·

για το δικό της, λένε, το καλό.

Ωρίμασε σιγά-σιγά στο νου της

ιδέα για ταξίδι μακρινό,

δραχμή-δραχμή έχει μαζέψει,

μα είναι το κομπόδεμα μικρό.

Μια θεία κακοπαντρεμένη

της δάνεισε τα ναύλα μυστικά.

Και κάποια νύχτα δίχως άστρα

παράτησε και σπίτι και προικιά.

Ανάστατοι διαβάζουν οι δικοί της

σημείωμα γραμμένο με καημό:

«Δεν άντεχα τις απειλές σας,

σε μοναστήρι πάω μακρινό».

Στον Πειραιά η Αρτεμούλα·

βοήθεια ένας ξάδερφος καλός,

Αμερική το όνειρό της

και στη ζωή της νέος ο σκοπός.

Αφόβιστη στη νέα χώρα,

ελεύθερη με βήμα συνετό,

κατάφερε με τόλμη να νικήσει

εθίμων και ηθών το φασισμό.

Σε λίγο έφτασε το γράμμα,

τους γράφει την αλήθεια καθαρά,

το ψέμα για το μοναστήρι,

και πόση στη ζωή της διαφορά.

Δουλευταρού η Αρτεμούλα,

υπόδειγμα σε κάθε της δουλειά.

Ξεπλήρωσε στον ένα χρόνο

στη θεία της κρυφά τα δανεικά.

Δολάρια και στους δικούς της·

ανάσαναν γονείς και αδερφές.

Μαζέψανε τις επικρίσεις

γιαγιά και μάνα με τις ενοχές.

Ο χρόνος στο γνωστό ρυθμό του.

Στο σπίτι τακτικές επιταγές,                  

τα γράμματα συγκινημένα.

Παντρεύτηκαν κι οι δύο αδερφές.

Ικανών ρητόρων έλλειψις

 

Ο ρήτωρ επιθετικός, οξύτατος, προσβλητικός,

επερωτών μαχητικώς, πλειστάκις δε υβριστικώς,

της εξουσίας ελεγκτής ατέρμων και ανηλεής,

πληροφορίας απαιτεί δια κρυπτομένους εντολείς.

Ο άρχων, φαυλεπίφαυλος, αβέλτερος, αρπακτικός,

εξωνημένους κήρυκας επιστρατεύει κυνικώς         

τον ρήτορα να λοιδορούν με ειρωνείας ευτελείς,

κατηγορούντες προπετώς με αιτιάσεις αφελείς.

Ρήτορες άλλοι ομιλούν ητοιμασμένοι ελλιπώς,

τον άρχοντα κατηγορούν κατά κανόνα ευπρεπώς,

η κριτική των ασθενής, ενίοτε και πληκτική.

Οι οπαδοί των απορούν αν είναι τούτο τακτική.

Το αίτημα καθολικόν· ρήτορες νέοι να φανούν,

δια της πατρίδος τον σκοπόν ειλικρινώς ν’ αγωνισθούν.

Άνευ κραυγών και ύβρεων να πλήξουν την φαυλότητα,

με ήθος ανεπίληπτον και με ακεραιότητα.

Να είχα το άλλο κουμπί

 

Ζητά συγγνώμη ο παλιάνθρωπος

για τη βαριά του αδικία,

πασίγνωστος υποκριτής,  

διαπιστευμένος στην κακία.

Να είχα στο μυαλό ένα κουμπί

σε μια στιγμή να το πατήσω,

τη μνήμη τής παλιανθρωπιάς

να καταφέρω να τη σβήσω.

Μα έχω μόνο ένα κουμπί,

αυτό που γράφει «να τ’ αφήσω».

Να δώσω τόπο στην οργή;

Το βδέλυγμα να συγχωρήσω.

Στις λοκνταουνίες

 

Διλήμματα επιλογών:

Αχρείους ή αχάριστους;

αρπάχτρες ή τυχάρπαστους;

άφιλους ή ξενόφιλους;

φελλούς ή χρηματόφιλους;

γελοίους ή τεμπέληδες;

δειλούς ή μακιαβέληδες;  

Καλύτερους δεν είχανε;

δεν ψάχνανε;

δε βρίσκανε;

Οι απορίες διαρκείς,

οι απαντήσεις εκκρεμείς.

Επτά

 

–Υποκρισία, διαπλοκή, σαπίλα, αφασία,

προπέτεια, νεποτισμός, παντού αναισθησία,

μονοφωνία, διχασμός και δεκαρολογία,

φαιδρότητα, αυταρχισμός, εξουσιομανία.

–Καλά τα λες, δεν διαφωνώ, μα ο μισθός μας τρέχει,

κι από την ησυχία μας καλύτερο δεν έχει!

–Να μείνουμε λοιπόν σ’ αυτά, στη δολιοκρατία,

στον φανερό εκφασισμό και τη δημοκοπία!

Την 1η

 

Στην Πολιτεία μου ανθούν το ήθος, η παιδεία,

δικαιοσύνη στιβαρή, μεστή δημοκρατία,

διαφάνεια, ευπρέπεια, στα πάντα ευνομία.

Κανόνας απαράβατος η αξιοκρατία.

Οι άρχοντες ευαίσθητοι, σοφά επιλεγμένοι,

γενναίοι, ανιδιοτελείς, στο δίκαιο ταγμένοι.

Εδώ δε βρίσκουν έδαφος διεφθαρμένοι, φαύλοι,

δυνάστες, διαπλεκόμενοι, δεκαρολόγοι, κάλοι.

Τηλεοράσεις σοβαρές τούς άξιους προβάλλουν,

εχθροί τής σκοπιμότητας, ποτέ δεν υπερβάλλουν,

με σεβασμό στους θεατές, τη γλώσσα μας τιμούνε,

για τέχνη και πολιτισμό νυχθημερόν μοχθούνε.

Πολίτης είμαι ασφαλής αυτού τού Βασιλείου,

καθ’ όλα αξιοπρεπής την πρώτη Απριλίου!

Ως εδώ!

 

Φωνή τραχιά ο πεθερός, 

γιατί να σπάσει ένα πιάτο.

Συχνά-πυκνά την έκανε

τη νύφη άνω κάτω.

Δυο χρόνια ανεχότανε

η νύφη τις φωνές του,

σκυμμένη και αμίλητη

στις κακοήθειές του.

Μα σήμερα δεν άντεξε,

την έλυσε τη γλώσσα,

και ψύχραιμα του θύμισε

δικά του λάθη τόσα.

Ποιος τσάκισε, κυρ-πεθερέ, 

το νέο ποτιστήρι;

ποιος στράβωσε το πόμολο

προχθές στο παραθύρι;

Πιάτο εσύ δεν έσπασες

γιατί δεν πλένεις πιάτα,

μα έτοιμος να φωνασκείς.

Μου μαύρισες τα νιάτα.

Ωραία βολευτήκατε

όλα να σας τα κάνω,

μέρα και νύχτα δούλος σας,

μιλάτε κι από πάνω.

Δεν θ’ ανεχτώ ξανά μιλιά,

ο κόμπος πια στο χτένι,

αν δεν υπάρξει σεβασμός,

μόνο η φυγή μού μένει.

Κατάλαβε ο πεθερός,

αν κι είχε γνώση λίγη,

το βούλωσε κανονικά

ο δούλος μη τους φύγει.

……………………………………..

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου και στις κόρες της,

για την παθολογική ανεκτικότητά τους.