Αργοπορημένα

 

Η άνοιξη προχωρημένη,

ο κούκος ήρθε μόλις χθες.

Κάποια λουλούδια γερασμένα,

στη Φύση πλήθος αλλαγές.

Εδώ κι εκεί λαλεί ο κούκος,

μα τι να φέρει τώρα πια.

Με τα δικά του ο καθένας,

αλλού στραμμένα και τ’ αυτιά.

Μονότονα λαλεί ο κούκος,

μεγάλη η επιμονή,

ακόμα δεν καταλαβαίνει

πως πλέον ματαιοπονεί.

Ανάξιος

 

Εκείνος σ’ εμπιστεύτηκε,

έμπλεος ήταν καλοσύνης,   

κι εσύ στο τέλος αποδείχτηκες

ανάξιος εμπιστοσύνης.

Κατέφθασε στο κάλεσμά σου

και μάτωσε για τη δική σου νίκη,

ποτέ δεν υποπτεύτηκε

πως ήθελες δικό σου πασαλίκι!

Άμα σβήσουν οι φάροι

 

Μπροστάρης στου πολέμου τη φωτιά,

γενναίος ο αξιωματικός μας,

κι εμείς πρωταθλητές στην αφοβιά·

παράδειγμα σωστό ο αρχηγός μας.

Μα ύστερα οι νίκες μας καπνός·

κατέφθασε του Χίτλερ η χολέρα.

Εμείς παραλυμένος πια στρατός,

που χτες βροντοφωνάζαμε ΑΕΡΑ!

Μας πλάκωσε η μαύρη κατοχή,

στα τάρταρα η ένδοξη πατρίδα,

κυβέρνηση εχθρού κατασκευή,

λαός χωρίς τιμόνι και πυξίδα.

Και μέσα στο βαρύ συλλογισμό,

μια είδηση γροθιά στο πρόσωπό μας:

Σ’ αυτόν τον κυβερνητικό εσμό

κι εκείνος ο αξιωματικός μας!...

Ο ψίθυρος της γέρικης αχλαδιάς

 

Αυτοί που με φυτέψανε, στο χρόνο πια χαμένοι,

κι εγώ απόμεινα μισή, εκατοχρονισμένη.

Πολλά παιδιά σκαρφάλωναν και παίζανε σιμά μου,

μα γρήγορα τα μάζεψαν και φύγαν μακριά μου.

Αφήσαν τ’ όμορφο χωριό, συγγένειες, φιλίες

και τρέξανε σε άφιλες Αθήνες, Αυστραλίες.

Μου είπανε πως φεύγουνε να παν να καζαντίσουν,

τη φτώχεια να νικήσουνε και να ξαναγυρίσουν.

Τα λόγια λόγια έμειναν, το σπίτι αφημένο,

κανένας τους δε φάνηκε, και πια δεν περιμένω.

Μόνο πουλιά μού έρχονται εδώ στην ερημιά μου,

οι έρωτές τους φανεροί στα ήμερα κλαδιά μου.

Κοτσύφια παιχνιδιάρικα τις μέρες μού γλυκαίνουν,

των αηδονιών λαλήματα τις νύχτες μού μικραίνουν.

Αντέχω ακόμα στον καιρό, κάθε Απρίλη ανθίζω,

με τη δική μου πινελιά τη γειτονιά στολίζω.

Σαν έρθει ο Σεπτέμβριος, δίνω και λίγα αχλάδια,

κι ας κουβαλώ πολλά κλαδιά που γίνανε ρημάδια.

Αρκέσου

 

Ανάμνηση εκείνο το παλιό

που ήτανε αυθόρμητο,

ξεκάθαρο και δυνατό.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό,

συμβιβασμένο, «λογικό»,

συνηθισμένο.

Μπορεί να ήταν δυνατό,

αυθόρμητο και όμορφο.

Μα είχε λήξη κοντινή.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό.

Αφού για άλλο δε μπορείς,

αρκέσου.

Ένας

Τους έβριζε σκαιά ο λοχαγός,

λες κι ήτανε κοινός αλήτης,

μα σήμερα ο Νότης ο «τρελός»,

διακεκριμένος στη βολή οπλίτης,

ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή,

θεώρησε πως ήταν και πολίτης:

«Έχεις ξεχάσει, κύριε λοχαγέ,

πως είσαι μες στο λόχο ο ηγέτης.

Δε γίνεται ο αξιωματικός

της αλητείας νά ’ναι ο ερέτης.

Στη μάχη θα μας πας σαν οδηγός

και όχι σαν βρωμόστομος σερέτης».

Με άναρθρες κραυγές ο λοχαγός,

λες κι είχε σκάσει μια χειροβομβίδα,

στους στρατιώτες φοβερός ο πανικός,

θα πλήρωναν κι αυτοί την καταιγίδα.

Στο Νότη έναν μήνα φυλακή

αντί για το στρατοδικείο.

Του ταγματάρχη γνώμη ειδική·

επιεικείς εκεί στο αρχηγείο.

Ο λόχος σε «εκπαίδευση» βαριά·

στη γλώσσα των στρατιωτών καψόνι.

Το Νότη τον προγκίζουνε σκληρά:

«Εσύ μας έριξες σε πιο χοντρό αμόνι»!

Σε τρεις βδομάδες αλλαγή τού λοχαγού,

ο νέος, σοβαρός, σε άλλους τρόπους

με δείγματα ηγέτη ικανού.

Κι αν αυστηρός, σωστός με τους ανθρώπους! 

Φασισμός και γελοιότητα

 

Δεν ήταν μόνο ο φασισμός,

η βία κι η ταπείνωση,

ήταν κι η γελοιότητα

σε κάθε ανακοίνωση.

Εμείς στο φόβο επιρρεπείς,

αυτοί αποχαλίνωση,  

όλοι σχεδόν σαν ασθενείς

από βαριά τοξίνωση.

Ο φασισμός κι η γελοιότητα·

το μίγμα ήταν φοβερό.

Της κοινωνίας η ποιότητα

σε μονοπάτι θλιβερό.

χούντα