Το χωριό σε απόγνωση

 

Πλησιάζουν εκλογές, το χωριό ανησυχεί,

κοινοτάρχη θέλουνε έντιμο και νουνεχή.

Πρώτος υποψήφιος ο Αδιστακτίδης,

δεύτερος, δυσκίνητος, ο Ασημαντίδης,

τρίτος ο φιλόδοξος Προχειροφωνόγλου,

τέταρτος, επίμονος, ο Δογματολόγλου,

πέμπτος, πάντα φλύαρος, ο Θορυβιάδης,

έκτος ο ανεύθυνος Παραμυθιάδης.

Πού να ψάξουν; τι θα βρουν; το χωριό ανησυχεί,

κοινοτάρχη θέλουνε έντιμο και νουνεχή.

Κι ένα βράδυ σπίτι μου ήρθε πληθυσμός πολύς·

ήμουνα πασίγνωστος και πολύ λαοφιλής,

διάσημος ακοντιστής με πολλά βραβεία,

η φωτογραφία μου στα τυπογραφεία.

Ήρθε πληθυσμός πολύς, με παρακαλούνε:

«Τώρα μπες εσύ μπροστά, όλοι το ζητούνε,

είσαι ικανός, γνωστός, έδωσες αγώνες.

Το χωριό το ρήμαξαν οι απατεώνες».

Μόνο για τ’ αθλητικά, τ’ άλλα δεν τα ξέρω,

στου χωριού τα θέματα τι να σας προσφέρω;

«Και οι άλλοι άσχετοι πριν ασχοληθούνε,

και αφού τα έμαθαν, χρόνια μάς πουλούνε.

Δεν πηγαίνει άλλο πια, κάποιος να κινήσει,

τη σαβούρα τού χωριού να την αφανίσει».

Με κατασυγκίνησαν οι αγνές φωνές τους,

πάνω μου στηρίζουνε τις απαντοχές τους.

Έδωσα υπόσχεση πως θα προσπαθήσω

του χωριού τα θέματα να τα μελετήσω.

Με πλησίασαν σωστοί άνθρωποι ειλικρινείς,

αλλά και υποκριτές, καιροσκόποι, διαβολείς.

Γνώμες άκουσα πολλές, τα προβλήματα καυτά.

Κρίμα νά ’μαι άσχετος, νά ’χω άγνοια βαθιά!  

Μα θα προσπαθήσω...

Ειλικρίνεια

 

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

τη θεωρούνε αρετή.

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

και ήρθε κάποτε η στιγμή,

σε μια συζήτηση, σε κάποιο θεωρείο,

κάτι πικρό να ειπωθεί.

Για ένα ψέμα τού ενός, χοντροκομμένο,

ο δεύτερος τα είπε καθαρά,

με σιγουριά βεβαιωμένο,

το άκουσαν αυτιά πολλά.

Ο πρώτος φανερά ενοχλημένος

του θύμισε κι αυτός κάτι παλιά·

ήταν κι ο δεύτερος εκτεθειμένος

για κάποια ψέματα γνωστά.

Για ειλικρίνεια μιλούσαν και οι δύο,  

μα τώρα αποφεύγουν να την πουν.

Και αν αναφερθεί στο θεωρείο,

σε άλλα την κουβέντα τους γυρνούν.

Οδοστρωτήρας

Οριστικά αφανισμένες οι Μούσες, οι Ωκεανίδες,

οι Χάριτες, οι Ναϊάδες, οι Νηρηίδες, οι Δρυάδες.

Ποιος επιτέθηκε στο κάλλος, στων μύθων μας τη φαντασία,

στων ποιητών και των ζωγράφων την εκλεκτή περιουσία;

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες μέσα στη Φύση κατοικούσαν,

σε δάση, θάλασσες, ποτάμια με τους προγόνους μας μιλούσαν.

Στα μυστικά τού Κόσμου όλου αναζητώντας εξηγήσεις,  

με ερευνητικό το πνεύμα χαριτωμένες απαντήσεις.

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες δεν έχουν πλέον κατοικία,

αθώα θύματα του σκότους με βία και συκοφαντία.

Στη θέση τους εδραιωμένες ασκητικές μορφές θλιμμένες,

χαμόγελα αφανισμένα, οι ομορφιές κατακρυμμένες.

Απάντησε ο πιστός

 

  Το ψέμα λες πως πολεμάς·

  πληθώρα τα επιχειρήματα.

  Για ψευδαισθήσεις μου μιλάς,

  αποδομείς τα αφηγήματα.

  Όμως εγώ

  τα έχω ανάγκη τ’ αφηγήματα,

  θέλω απ’ αυτά να κρατηθώ,

  κι ας είναι πειστικά τα επιχειρήματα.

  Εγώ την πίστη μου ακμαία την κρατώ!

Ναι σε όλα

 

Ναι σε όλα η καλή του,

σιωπηλή, διαλλακτική,

σ’ όλες του τις απαιτήσεις

πάντα υποτακτική.

Ναι σε όλα η καλή του,

ο πασάς πανευτυχής,

όλες τους οι αποφάσεις

της δικής του εκδοχής.

Κάποια μέρα ένα όχι

σ’ έναν παραλογισμό,

ο πασάς εκνευρισμένος,

σε ακραίο φασισμό,

σήκωσε φωνή μεγάλη:

Αρχηγός είμαι εγώ!

Τι θα κάνει η καλή του

μπρος στον ετσιθελισμό;

(η σύζυγος, η σύμμαχος, η ευρώπη…)

Της αξιοκρατίας

 

 Ανύπαρκτα προσόντα ο συνάδελφος,

 ελάχιστη στα λόγια του ουσία.

 Ανέλεγκτα διέτρεξε τα χρόνια του·

 «ωρίμανση» μες στην υπηρεσία.

 Κι έγινε ο συνάδελφος   

 ακώλυτα διευθυντής,

 και μέσ’ από την εξουσία

 σε όλους πλέον διαφανής…

Να δείξτε κατανόηση

 

–Τι τον κρατάτε ηρακλείς;

Αδίστακτος και προπετής,

λόγια παχιά και ψέματα,

διεφθαρμένος, ευτελής,

αχρεία μαγειρέματα.

Εσμός μαζί του αναιδών

και οι βλακείες σωρηδόν.

– Να δείξτε κατανόηση,

το βλέπετε το πρόβλημα:

Μας ταλανίζει διαρκώς

του κλίματος η κρίση,

του κλίματος η αλλαγή,

η αλλαγή τής αλλαγής,

του κλίματος το κρίμα,

του κλίματος τω κλίματι,

τα κλίματα τοις κλίμασι.

Ω κλίματα, ω κρίση!