Ω
Άνθρωπε της μοναξιάς, που τόσα διυλίζεις
και
τις παμπάλαιες γραφές με πείσμα μελετάς,
ο
Βίας σού το μήνυσε και συ μπροστά το βρίσκεις
κι
ακόμα ολοφύρεσαι και άπρεπα γερνάς.
Ο
μύθος προαιώνιος, γραμμένος σε Διαθήκη,
της
ζούγκλας δείχνει εξαρχής τον άτεγκτο ρυθμό,
ο
Άβελ στην αφάνεια, ο Κάιν με τη νίκη,
τα
τέκνα του κυρίαρχα σε κόσμο ολισθηρό.
Αιώνες
φωτοδιωκτικοί, ωσότου έρθει ο Ντάρβιν,
επίμονα
και έξυπνα να βρει το μυστικό.
Ένα,
θηρίο κι άνθρωπος, παντού νικά ο Κάιν,
«ανάγκη
και εξέλιξη» στου κόσμου το σκοπό.
Ο
Μέντελ καταφώτισε τη βέβαιη αλήθεια
και
ο Γουάτσον με τον Κρικ προχώρησαν βαθιά,
το
ντιενέι, Άνθρωπε, ασήκωτη σφραγίδα,
γι’
αυτό και η ευθύνη σου ακόμα πιο βαριά.
Με
τους ανθρώπους δίπλα σου μα και απέναντί σου,
αγώνα
έχεις, Άνθρωπε, να δίνεις διαρκώς.
Οι
Κάιν είν’ αδίστακτοι – κι οι ξένοι κι οι δικοί σου
άσε
μονές κι ασκηταριά και γίνε οδηγός,
μην
επιτρέπεις στους μικρούς να παίζουν την τιμή σου,
φωνή
αξιοπρέπειας· μη μένεις ουραγός.
Βίας ο Πριηνεύς: «Οι πλείστοι κακοί»
Ντάρβιν: Θεωρία τής εξέλιξης
Μέντελ: Νόμοι τής κληρονομικότητας
Γουάτσον και Κρικ: Ανακάλυψη της δομής τού DNA
