Χαρά δύο ημερών (1944)

 

Ωραίο το σπιτάκι το καινούριο,

χτισμένο με ιδρώτα και καημό,

και ήρθε η ποθούμενη η μέρα·

η Κυριακή για τον αγιασμό.

Βοήθησαν πολλοί τον Αποστόλη

να στήσει το μικρό του σπιτικό·

αλληλεγγύη μες στα ήθη των αιώνων,

και τώρα γιορτινό το σκηνικό.

Κεράσματα, χαρούμενα τραγούδια,

κι ας είν’ ακόμα μαύρη κατοχή,

περίσσεψαν ευχές και φτωχοδώρα.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

Την Τρίτη στο χωριό ανησυχία,

θα φτάσουνε ξανά οι Γερμανοί,

κι αν τελειώνει η κατοχή τους,

θανάτου ξαναστήνουν μηχανή.

Στο δάσος τρέχουν όλοι να κρυφτούνε·

των Ούννων η τραχύτητα γνωστή.

Miα άσκοπη βολή ενός χαμένου,

και βάζουν μπρος την ίδια τακτική.

Στις φλόγες παραδίνονται τα πάντα,

από το δάσος βλέπουν τον καπνό.

Οι Ούννοι γελαστοί αποχωρούνε

και πίσω τους αφήνουν ρημαδιό.

Γυρίζουνε τροχάδην οι φυγάδες,

μαυρίλα απλωμένη στο χωριό,

καθένας ψάχνει το ερείπιό του.

Βαρύ τού Αποστόλη το πικρό.

Μαζεύονται οι γέροι στην πλατεία,

ζυγίζουν την τρανή καταστροφή.

Γνωρίζουν του χωριού την Ιστορία,

πώς στάθηκαν οι πρόγονοι ορθοί.

Με πείσμα θα χαράξουν την πορεία.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

……………………………………………………..

2 Ιουλίου 1944 αγιασμός στο καινούριο σπίτι τού Αποστόλη.

4 Ιουλίου πυρπόληση του χωριού.

Πάνω από τις διαφορές μας

 

Κοινός ο εχθρός μας.

Μαζί θα παλέψουμε,

κι ας τα πιστεύω μας

δε συμβαδίζουν.

Εχθροί δεν θα γίνουμε,

μόλις νικήσουμε.

Θ’ αναζητήσουμε

κοινή πυξίδα.

Και θα παλέψουμε

για την Πατρίδα.

Φως στα στεγανά

 

Πολίτες σοβαροί οι δύο κλέφτες,

στο δήμαρχο κι οι δύο αρεστοί.

Διαδόσεις, απορίες, υποψίες

στην πόλη τσουχτεροί σχολιασμοί.

Σε δύο μήνες άλλοι τρεις στη φάκα,

πολίτες ευυπόληπτοι κι αυτοί.

Στης δημαρχίας τις υπηρεσίες

ανησυχούνε πλέον αρκετοί.

Βαθύ νυστέρι ο εισαγγελέας,

επίμονος τα πάντα ερευνά.

Ακόμα τέσσερις κατεργαρέοι

σε παλαιά τής δημαρχίας στεγανά.

Αφόρητη η μπόχα μες στην πόλη.

Ο δήμαρχος δηλώνει αγαθός.

Και δείχνεται σιγουρεμένος

πως θα φανεί και πάλι πιστευτός!

Συνδυασμός

 

Νοημοσύνη χαμηλή

με κακοήθεια,

ελεεινός συνδυασμός.

Κι άμα βρεθεί στην εξουσία,

τα πόστα τα λυμαίνεται

φασιστικός εσμός.

Δύο τύχες

Του Α

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της.

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Μια ωραία αλήθεια μπροστά μου απλώθηκε,

ξεκινήσαμε δρόμο γεμάτο λουλούδια,

και των δυο μας η πίστη γλυκά δικαιώθηκε

κι από τότε στη ζήση μας μόνο καλούδια!

Του Β

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Διθυράμβους για μένα με ζήλο εκφώνησε,

τα προσόντα μου βρήκε σπουδαία,

σαν λαχείου τον πρώτο λαχνό με θεώρησε

και η τύχη της είπε ακμαία.

Των επαίνων τα χάδια γλυκά μ’ αποκοίμισαν

μες στα δίχτυα φτηνής κολακείας,

το σκοπό της σαν πέτυχε, όλα τελείωσαν.

Πληρωμή εθελοτυφλίας.

Της ασχήμιας

 

Δρομάκια σαν κατειλημμένα,

οι τοίχοι γκραφιτοβαμμένοι,

αγάλματα βανδαλισμένα,

οι κάδοι κακοποιημένοι.

Σε αμφιθέατρα γδαρμένα,

κουρελαφισοστολισμένα,

συνθήματα παντού γραμμένα,

τα ήθη εξαχρειωμένα.

Σε κινητές συνομιλίες

μια γλώσσα δίχως Ιστορία,

με φωναχτές βωμολοχίες·

για διπλανούς αδιαφορία.

Ρούχα σκοπίμως ξεσκισμένα,

σε κάποια πρόσωπα χαλκάδες,

τα δέρματα μπογιατισμένα.

Όμοια παιδάκια και μαμάδες.

Πόσο κανείς να συνηθίσει

τ’ ωραίο το παλιό συντρίμμια;

πόσο ακόμα θα κρατήσει

αυτό το πείσμα στην ασχήμια;

Συνήθεια ή εθισμός;

 

Κάθε λίγο και λιγάκι νέα άπλυτα στη φόρα,

αγυρτείες, συγκαλύψεις, απατεωνίες, δώρα.

Μα ο έπαρχος στην πόλη κάποια έργα εκθειάζει,

ξένους έπαρχους μας φέρνει και συχνά-πυκνά κομπάζει.

Άπλυτα και διαβρωμένα σαν κανόνας έχουν γίνει,

από τα παλιά καλά μας λίγα έχουν απομείνει.

Μα ο έπαρχος κομπάζει, τον χειροκροτούν δικοί του.

Κι όσοι έχουν συνηθίσει παραμένουνε μαζί του!

Το τέλος τού Αφρόνη

 

Μακριά απ’ τους δικούς του, απογοητευμένος,

συχνά στο καφενείο, στην άκρη καθισμένος,

παρέα το ποτήρι κι ας τρώει τα σωθικά του,

μονάχος ο Αφρόνης, με τα παλιά μυαλά του.

Κανείς δεν έχει λόγο καλό για τον Αφρόνη

που πίνει και μεθάει και μόνος αργολιώνει,

στους τοίχους ακουμπάει στο σπίτι να γυρίσει,

εκεί μια αταξία, κανείς να τον φροντίσει.

Πρωί ο γείτονάς του τον είδε ξαπλωμένο

στη μέση τής αυλής του· τον βρήκε πεθαμένο.

Χτυπάει η καμπάνα, κηδεία αναγγέλλει,

δυο-τρεις τραβούν στο σπίτι, τους άλλους τι τους μέλει;

Χωρίς κανένα δάκρυ, αργά τον συνοδεύουν,

μπορεί να τον λυπούνται, τα λόγια περισσεύουν·

μιλούν για τον καημένο, τον ξεμοναχιασμένο,

τον άμοιρο Αφρόνη, τον εγκαταλειμμένο.

Στάχυα

 

Ομοιόμορφο φαινόταν το χωράφι,

μα υπήρχαν κάποια στάχυα διαλεχτά,

πιο ψηλά και πιο γεμάτα από τ’ άλλα·

άριστα για την επόμενη σπορά.

Όπως όμως ο καιρός περνάει,

τα ωραία στάχυα έχουν μειωθεί,

άλλα βρίσκονται στα χώματα ριγμένα,

άλλα έχουνε κομμένη κορυφή.

Ποιος να είναι ο δολιοφθορέας;

ποιος δε θέλει στάχυα διαλεχτά;

ίσως κάποιος τρέμει τις συγκρίσεις;

ίσως την επόμενη σπορά;

Νίκη Ντιενέι

 

«Νικάν αυτός αυτόν, πασών νικών αρίστη»·

βαρύ το παλαιό ρητό.

Ενώ τα χρόνια προχωρούν, ακόμα προσπαθείς

του Ντιενέι το γίγαντα να τον περιορίσεις.

Κι έχει συμμάχους δυνατούς των άλλων τις βουλήσεις.

Επιδρομείς Τ.Ν.

 

Στων ποιημάτων τη σελίδα (blog)  

ογδόντα επισκέψεις χθες,

προχθές κοντέψανε διακόσιες,

και από χώρες μακρινές.

Ινδία, Κίνα, Σιγκαπούρη,

Γαλλία, ΗΠΑ, Βιετνάμ,

Αργεντινή, Ινδονησία,

Χονγκ Κονγκ, Κορέα, Ταϊβάν.

Είπα κι εγώ πως με διαβάζουν

των ποιημάτων θιασώτες,

οι ελληνόφωνοι του κόσμου

του διαδικτύου ταξιδιώτες.

Ο φίλος που πολλά γνωρίζει

και γρήγορα τα νέα πιάνει,

με πληροφόρησε δεόντως

και μ’ έβγαλε από την πλάνη:

Του διαδικτύου τα τσακάλια –

εκπαιδευμένοι λογοκλόποι –

παίρνουνε σβάρνα τα γραπτά μας. 

Στα πλήκτρα τους οι ξένοι κόποι.

Μπαίνουνε μέσα και τρυγούνε

ξενυχτισμένες αναρτήσεις,

με τους αλγόριθμους κινούνε

για πληρωμένες απαντήσεις.

(Άλλοι οργώνουν και θερίζουν,

άλλοι στο τέλος αλωνίζουν)

Με σεβασμό

 

Ονειρικά τού κοριτσιού τα κάλλη,

για τον Παιώνιο μοντέλο τελικό,

στα δεκαεννιά της δείχνει πιο μεγάλη,

Δρυάδα από δάσος μαγικό.

Λουλούδι σπάνιο η ομορφιά της·

η Περσεφόνη; η Λητώ; η Ναυσικά;

Και αγαθότητα στα βλέμματά της.

Βροχή απάνω της θαυμαστικά.

Εσύ, που σ’ εμπιστεύτηκε κοντά της,

σεβάσου το αθώο γιασεμί,

εκτίμησε την άδολη καρδιά της.

Μην ερωτεύεσαι μονάχα το κορμί.

Από ιό σε ιό

 Καλά κρατάει ο χορός

 πολίτες «πληροφορημένοι»,

 καινούριος ιορυμαγδός,

 υπήκοοι χαντακωμένοι.

 Θαρρείτε πως τελείωσε 

 του κόβιντ η τρομοκρατία

 και πως θα είστε ασφαλείς

 σε μια ωραία πολιτεία.

 

 Ιοί σε πόλεις και χωριά,

 σε εργαστήρια και πλοία

 θα ξεφυτρώνουν τακτικά.

 Εταιρειών θα είστε λεία.

 Κι από κοντά υστερικές

 κλιματικές ανακοινώσεις

 την πίεση στο δεκαεννιά,

 διαγνώσεις, χάπια και ψυχώσεις.

 Τα θανατόφιλα φρικιά

 της υδρογείου τα λαμόγια

 θα μας βιδώνουν τα μυαλά

 με απειλές και κούφια λόγια.

Ανυποψίαστοι

 

 Τα είχαν πει οι δάσκαλοι, τα γράφαν τα βιβλία,

 και ο βαθμός μου άριστα πάντα στην Ιστορία.

 Περάσαν χρόνια σιγουριάς με γνώσεις δεδομένες,

 σωστές, αδιαμφισβήτητες και καθιερωμένες.

 Μα κάποτε αλλιώτικο βιβλίο Ιστορίας

 κι έπεσα απροσδόκητα σε κρίση απορίας.

 Κι άλλα βιβλία άγνωστα λες κι ήτανε κρυμμένα

 και ταρακουνηθήκανε τα καθιερωμένα.

 Τεκμήρια ακλόνητα στ’ αλλιώτικα βιβλία 

 με προκαλούσανε να δω ξανά την Ιστορία,

 να βγω από τα ψέματα και τις παρανοήσεις,

 να βρω τους εξωραϊσμούς και τις αποσιωπήσεις.

Διαβολείς

 

Στα λόγια του συγκρατημένος,

κρατά το ύφος του βαρύ,

ο φίλος μένει ψυχραμένος,

η ανταπόκριση μικρή.

Χαμένες οι παλιές διαθέσεις,

αραιωμένες επαφές,

επικαλείται υποθέσεις

και κάποιες ξαφνικές δουλειές.

Συνδυασμένη υποψία

με κάποια λέξη του πικρή

φανέρωσαν συκοφαντία

αχρείου καλοθελητή.

Ζηλόφθονες και τιποτένιοι

οι διαβολείς βυσσοδομούν,

μες στην κακία βουτηγμένοι

αναίσχυντα παραπλανούν.

Ανυποψίαστους λερώνουν

με πονηρούς υπαινιγμούς,

ωραίες σχέσεις αμαυρώνουν,

σε φίλους φέρνουν χωρισμούς.

Φιλοδοξίες

 

 Θα κάνω το παιδί σπουδαίο

 μεγάλον επιστήμονα.

 Μαθήματα εντατικά

 σε άριστον ειδήμονα.

 

 Αγόγγυστα θα ξοδευτώ, 

 όσα λεφτά κι αν χρειαστούν.

 Οι συγγενείς και οι γνωστοί

 για μας θα έχουνε να πουν.

 Φιλοδοξία θεμιτή

 να γίνει το παιδί σπουδαίο.

 Άραγε έχει αρκετή

 και ευφυΐα κι αντοχή;

Αργοπορημένα

 

Η άνοιξη προχωρημένη,

ο κούκος ήρθε μόλις χθες.

Κάποια λουλούδια γερασμένα,

στη Φύση πλήθος αλλαγές.

Εδώ κι εκεί λαλεί ο κούκος,

μα τι να φέρει τώρα πια.

Με τα δικά του ο καθένας,

αλλού στραμμένα και τ’ αυτιά.

Μονότονα λαλεί ο κούκος,

μεγάλη η επιμονή,

ακόμα δεν καταλαβαίνει

πως πλέον ματαιοπονεί.

Ανάξιος

 

Εκείνος σ’ εμπιστεύτηκε,

έμπλεος ήταν καλοσύνης,   

κι εσύ στο τέλος αποδείχτηκες

ανάξιος εμπιστοσύνης.

Κατέφθασε στο κάλεσμά σου

και μάτωσε για τη δική σου νίκη,

ποτέ δεν υποπτεύτηκε

πως ήθελες δικό σου πασαλίκι!

Άμα σβήσουν οι φάροι

 

Μπροστάρης στου πολέμου τη φωτιά,

γενναίος ο αξιωματικός μας,

κι εμείς πρωταθλητές στην αφοβιά·

παράδειγμα σωστό ο αρχηγός μας.

Μα ύστερα οι νίκες μας καπνός·

κατέφθασε του Χίτλερ η χολέρα.

Εμείς παραλυμένος πια στρατός,

που χτες βροντοφωνάζαμε ΑΕΡΑ!

Μας πλάκωσε η μαύρη κατοχή,

στα τάρταρα η ένδοξη πατρίδα,

κυβέρνηση εχθρού κατασκευή,

λαός χωρίς τιμόνι και πυξίδα.

Και μέσα στο βαρύ συλλογισμό,

μια είδηση γροθιά στο πρόσωπό μας:

Σ’ αυτόν τον κυβερνητικό εσμό

κι εκείνος ο αξιωματικός μας!...

Ο ψίθυρος της γέρικης αχλαδιάς

 

Αυτοί που με φυτέψανε, στο χρόνο πια χαμένοι,

κι εγώ απόμεινα μισή, εκατοχρονισμένη.

Πολλά παιδιά σκαρφάλωναν και παίζανε σιμά μου,

μα γρήγορα τα μάζεψαν και φύγαν μακριά μου.

Αφήσαν τ’ όμορφο χωριό, συγγένειες, φιλίες

και τρέξανε σε άφιλες Αθήνες, Αυστραλίες.

Μου είπανε πως φεύγουνε να παν να καζαντίσουν,

τη φτώχεια να νικήσουνε και να ξαναγυρίσουν.

Τα λόγια λόγια έμειναν, το σπίτι αφημένο,

κανένας τους δε φάνηκε, και πια δεν περιμένω.

Μόνο πουλιά μού έρχονται εδώ στην ερημιά μου,

οι έρωτές τους φανεροί στα ήμερα κλαδιά μου.

Κοτσύφια παιχνιδιάρικα τις μέρες μού γλυκαίνουν,

των αηδονιών λαλήματα τις νύχτες μού μικραίνουν.

Αντέχω ακόμα στον καιρό, κάθε Απρίλη ανθίζω,

με τη δική μου πινελιά τη γειτονιά στολίζω.

Σαν έρθει ο Σεπτέμβριος, δίνω και λίγα αχλάδια,

κι ας κουβαλώ πολλά κλαδιά που γίνανε ρημάδια.

Αρκέσου

 

Ανάμνηση εκείνο το παλιό

που ήτανε αυθόρμητο,

ξεκάθαρο και δυνατό.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό,

συμβιβασμένο, «λογικό»,

συνηθισμένο.

Μπορεί να ήταν δυνατό,

αυθόρμητο και όμορφο.

Μα είχε λήξη κοντινή.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό.

Αφού για άλλο δε μπορείς,

αρκέσου.

Ένας

Τους έβριζε σκαιά ο λοχαγός,

λες κι ήτανε κοινός αλήτης,

μα σήμερα ο Νότης ο «τρελός»,

διακεκριμένος στη βολή οπλίτης,

ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή,

θεώρησε πως ήταν και πολίτης:

«Έχεις ξεχάσει, κύριε λοχαγέ,

πως είσαι μες στο λόχο ο ηγέτης.

Δε γίνεται ο αξιωματικός

της αλητείας νά ’ναι ο ερέτης.

Στη μάχη θα μας πας σαν οδηγός

και όχι σαν βρωμόστομος σερέτης».

Με άναρθρες κραυγές ο λοχαγός,

λες κι είχε σκάσει μια χειροβομβίδα,

στους στρατιώτες φοβερός ο πανικός,

θα πλήρωναν κι αυτοί την καταιγίδα.

Στο Νότη έναν μήνα φυλακή

αντί για το στρατοδικείο.

Του ταγματάρχη γνώμη ειδική·

επιεικείς εκεί στο αρχηγείο.

Ο λόχος σε «εκπαίδευση» βαριά·

στη γλώσσα των στρατιωτών καψόνι.

Το Νότη τον προγκίζουνε σκληρά:

«Εσύ μας έριξες σε πιο χοντρό αμόνι»!

Σε τρεις βδομάδες αλλαγή τού λοχαγού,

ο νέος, σοβαρός, σε άλλους τρόπους

με δείγματα ηγέτη ικανού.

Κι αν αυστηρός, σωστός με τους ανθρώπους! 

Φασισμός και γελοιότητα

 

Δεν ήταν μόνο ο φασισμός,

η βία κι η ταπείνωση,

ήταν κι η γελοιότητα

σε κάθε ανακοίνωση.

Εμείς στο φόβο επιρρεπείς,

αυτοί αποχαλίνωση,  

όλοι σχεδόν σαν ασθενείς

από βαριά τοξίνωση.

Ο φασισμός κι η γελοιότητα·

το μίγμα ήταν φοβερό.

Της κοινωνίας η ποιότητα

σε μονοπάτι θλιβερό.

χούντα

Αρτεμούλα 1958

 

Στα δεκαεφτά η Αρτεμούλα,

πυκνές κουβέντες πια για παντρειά,

αρχίσανε οι προξενήτρες,

κι αγώνας διαρκής για τα προικιά.

Ανήσυχες γιαγιά και μάνα

την τύχη τής Αρτέμως κυνηγούν,

για δύο νέους κάνουν λόγο,

νυφούλα επιμένουν να τη δουν.

«Πάρε απόφαση, Αρτέμω,

τα χρόνια όλων γρήγορα περνούν,

υπάρχουνε κι οι αδερφές σου,

κι αυτές το τυχερό τους καρτερούν».

Δε βιάζεται η Αρτεμούλα,

κανένας νέος δεν τη συγκινεί,

στενό το νιώθει το χωριό της,

την τύχη της τη βλέπει μακρινή.

Στα δεκαεννιά η Αρτεμούλα,

δυο χρόνια τής γανώνουν το μυαλό

με απειλές και παρακάλια·

για το δικό της, λένε, το καλό.

Ωρίμασε σιγά-σιγά στο νου της

ιδέα για ταξίδι μακρινό,

δραχμή-δραχμή έχει μαζέψει,

μα είναι το κομπόδεμα μικρό.

Μια θεία κακοπαντρεμένη

της δάνεισε τα ναύλα μυστικά.

Και κάποια νύχτα δίχως άστρα

παράτησε και σπίτι και προικιά.

Ανάστατοι διαβάζουν οι δικοί της

σημείωμα γραμμένο με καημό:

«Δεν άντεχα τις απειλές σας,

σε μοναστήρι πάω μακρινό».

Στον Πειραιά η Αρτεμούλα·

βοήθεια ένας ξάδερφος καλός,

Αμερική το όνειρό της

και στη ζωή της νέος ο σκοπός.

Αφόβιστη στη νέα χώρα,

ελεύθερη με βήμα συνετό,

κατάφερε με τόλμη να νικήσει

εθίμων και ηθών το φασισμό.

Σε λίγο έφτασε το γράμμα,

τους γράφει την αλήθεια καθαρά,

το ψέμα για το μοναστήρι,

και πόση στη ζωή της διαφορά.

Δουλευταρού η Αρτεμούλα,

υπόδειγμα σε κάθε της δουλειά.

Ξεπλήρωσε στον ένα χρόνο

στη θεία της κρυφά τα δανεικά.

Δολάρια και στους δικούς της·

ανάσαναν γονείς και αδερφές.

Μαζέψανε τις επικρίσεις

γιαγιά και μάνα με τις ενοχές.

Ο χρόνος στο γνωστό ρυθμό του.

Στο σπίτι τακτικές επιταγές,                  

τα γράμματα συγκινημένα.

Παντρεύτηκαν κι οι δύο αδερφές.

Ικανών ρητόρων έλλειψις

 

Ο ρήτωρ επιθετικός, οξύτατος, προσβλητικός,

επερωτών μαχητικώς, πλειστάκις δε υβριστικώς,

της εξουσίας ελεγκτής ατέρμων και ανηλεής,

πληροφορίας απαιτεί δια κρυπτομένους εντολείς.

Ο άρχων, φαυλεπίφαυλος, αβέλτερος, αρπακτικός,

εξωνημένους κήρυκας επιστρατεύει κυνικώς         

τον ρήτορα να λοιδορούν με ειρωνείας ευτελείς,

κατηγορούντες προπετώς με αιτιάσεις αφελείς.

Ρήτορες άλλοι ομιλούν ητοιμασμένοι ελλιπώς,

τον άρχοντα κατηγορούν κατά κανόνα ευπρεπώς,

η κριτική των ασθενής, ενίοτε και πληκτική.

Οι οπαδοί των απορούν αν είναι τούτο τακτική.

Το αίτημα καθολικόν· ρήτορες νέοι να φανούν,

δια της πατρίδος τον σκοπόν ειλικρινώς ν’ αγωνισθούν.

Άνευ κραυγών και ύβρεων να πλήξουν την φαυλότητα,

με ήθος ανεπίληπτον και με ακεραιότητα.

Να είχα το άλλο κουμπί

 

Ζητά συγγνώμη ο παλιάνθρωπος

για τη βαριά του αδικία,

πασίγνωστος υποκριτής,  

διαπιστευμένος στην κακία.

Να είχα στο μυαλό ένα κουμπί

σε μια στιγμή να το πατήσω,

τη μνήμη τής παλιανθρωπιάς

να καταφέρω να τη σβήσω.

Μα έχω μόνο ένα κουμπί,

αυτό που γράφει «να τ’ αφήσω».

Να δώσω τόπο στην οργή;

Το βδέλυγμα να συγχωρήσω.

Στις λοκνταουνίες

 

Διλήμματα επιλογών:

Αχρείους ή αχάριστους;

αρπάχτρες ή τυχάρπαστους;

άφιλους ή ξενόφιλους;

φελλούς ή χρηματόφιλους;

γελοίους ή τεμπέληδες;

δειλούς ή μακιαβέληδες;  

Καλύτερους δεν είχανε;

δεν ψάχνανε;

δε βρίσκανε;

Οι απορίες διαρκείς,

οι απαντήσεις εκκρεμείς.

Επτά

 

–Υποκρισία, διαπλοκή, σαπίλα, αφασία,

προπέτεια, νεποτισμός, παντού αναισθησία,

μονοφωνία, διχασμός και δεκαρολογία,

φαιδρότητα, αυταρχισμός, εξουσιομανία.

–Καλά τα λες, δεν διαφωνώ, μα ο μισθός μας τρέχει,

κι από την ησυχία μας καλύτερο δεν έχει!

–Να μείνουμε λοιπόν σ’ αυτά, στη δολιοκρατία,

στον φανερό εκφασισμό και τη δημοκοπία!

Την 1η

 

Στην Πολιτεία μου ανθούν το ήθος, η παιδεία,

δικαιοσύνη στιβαρή, μεστή δημοκρατία,

διαφάνεια, ευπρέπεια, στα πάντα ευνομία.

Κανόνας απαράβατος η αξιοκρατία.

Οι άρχοντες ευαίσθητοι, σοφά επιλεγμένοι,

γενναίοι, ανιδιοτελείς, στο δίκαιο ταγμένοι.

Εδώ δε βρίσκουν έδαφος διεφθαρμένοι, φαύλοι,

δυνάστες, διαπλεκόμενοι, δεκαρολόγοι, κάλοι.

Τηλεοράσεις σοβαρές τούς άξιους προβάλλουν,

εχθροί τής σκοπιμότητας, ποτέ δεν υπερβάλλουν,

με σεβασμό στους θεατές, τη γλώσσα μας τιμούνε,

για τέχνη και πολιτισμό νυχθημερόν μοχθούνε.

Πολίτης είμαι ασφαλής αυτού τού Βασιλείου,

καθ’ όλα αξιοπρεπής την πρώτη Απριλίου!

Ως εδώ!

 

Φωνή τραχιά ο πεθερός, 

γιατί να σπάσει ένα πιάτο.

Συχνά-πυκνά την έκανε

τη νύφη άνω κάτω.

Δυο χρόνια ανεχότανε

η νύφη τις φωνές του,

σκυμμένη και αμίλητη

στις κακοήθειές του.

Μα σήμερα δεν άντεξε,

την έλυσε τη γλώσσα,

και ψύχραιμα του θύμισε

δικά του λάθη τόσα.

Ποιος τσάκισε, κυρ-πεθερέ, 

το νέο ποτιστήρι;

ποιος στράβωσε το πόμολο

προχθές στο παραθύρι;

Πιάτο εσύ δεν έσπασες

γιατί δεν πλένεις πιάτα,

μα έτοιμος να φωνασκείς.

Μου μαύρισες τα νιάτα.

Ωραία βολευτήκατε

όλα να σας τα κάνω,

μέρα και νύχτα δούλος σας,

μιλάτε κι από πάνω.

Δεν θ’ ανεχτώ ξανά μιλιά,

ο κόμπος πια στο χτένι,

αν δεν υπάρξει σεβασμός,

μόνο η φυγή μού μένει.

Κατάλαβε ο πεθερός,

αν κι είχε γνώση λίγη,

το βούλωσε κανονικά

ο δούλος μη τους φύγει.

……………………………………..

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου και στις κόρες της,

για την παθολογική ανεκτικότητά τους.

Στον λαβύρινθο της Χημείας

 

Πετυχημένος στη δουλειά του,

καλά τα οικονομικά του,

ευνοϊκό το περιβάλλον,

μία ζωή με ηρεμία,

σιγουρεμένη η πορεία.

Μα κάποια μέρα, άνευ λόγου,

απρόσμενη μελαγχολία!

Σαν βάρος τώρα η δουλειά του,

βαριά η επικοινωνία,

συνέχεια συλλογισμένος,

καταφανής η δυσθυμία.

Απελπισμένοι οι δικοί του

αναζητούνε την αιτία.

Ποιος τώρα θα σταθεί κοντά του

σε μιαν αβέβαιη πορεία;

Πώς θα μπορέσει ν’ αντιστρέψει

μες στο μυαλό του τη Χημεία; 

Λυπημένα ποιήματα

 

Σε ταπεινά φτωχόσπιτα,

σε δώματα φανταχτερά

απρόβλεπτη κι αδιάκριτη

της Τύχης η καταφορά.

Κεραίες των στιχοποιών

πιάνουν της λύπης κύματα

και τα μολύβια τους κινούν

στενάχωρα ποιήματα.

 

Τραγούδια μελαγχολικά

για λάθη και για κρίματα,

του χάρου την αδιαντροπιά,

των Κάιν τ’ αδικήματα,

της ξενιτιάς την απονιά,

του Έρωτα τα πλήγματα.

Ατέλειωτα εναύσματα

για θλιβερά ποιήματα. 

Συμπολιτών αντιφάσεις

 

Μπορεί προχθές να έτρεξε να ρθεί να σε βοηθήσει,

την άλλη, απροσδόκητα, μπορεί να σε φθονήσει.

Αυλές και σπίτια καθαρά, στους δρόμους τα σκουπίδια.

Και τυπικός και ευσεβής, συνήθη τα βρισίδια.

Όλοι να ησυχάζουνε κι αυτός να θορυβεί,

μα όταν αναπαύεται να απαιτεί σιωπή.

Ό,τι δικό του, ιερό, κανείς μην το πειράξει,

ό,τι ανήκει στο κοινό μπορεί να το ρημάξει.

Τους άρχοντες τους λοιδορεί, μα και τους προσκυνάει,

για το μικροσυμφέρον του χίλια στραβά ξεχνάει.

(Φιλότιμα κι ηρωισμοί, βλακείες, προδοσίες·

μεγάλος ο κατάλογος, παλιές οι ιστορίες)

Μάρτης και κορομηλιά

 

Ο Μάρτης μού ψιθύρισε εψές αργά το βράδυ:

Θα ρίξω χιόνι αύριο ως το ψηλό λιβάδι.

Μη φοβηθείς, άμα θα δεις τη ράχη ασπρισμένη,

εσύ με τα λουλούδια σου θα μείνεις στολισμένη.

Μ’ αυτό το λίγο χιόνι μου κοιτάζω να βοηθήσω,

δεξαμενές που καρτερούν θα τις ξαναγεμίσω.

Το χιόνι φέτος λιγοστό, χειμώνας ψευτισμένος,

κρίμα να φτάσει ο Μάης σας ξερός και διψασμένος,

να βουβαθούν νεροσυρμές, πηγές να λιγοστέψουν,

πηγάδια να στερέψουνε, ποτάμια να στενέψουν.

Μα δε θ’ αφήσω για πολύ τον ήλιο σκεπασμένο,

θέλω κι εγώ τον τόπο μας να βλέπω ανθισμένο.

Ξανά θα βγουν οι μέλισσες λουλούδια να τρυγήσουν,

τα δέντρα κι αν φοβήθηκαν, και πάλι θα καρπίσουν!

Άγια ψέματα

Το ψέμα καταδικασμένο, 

κατακριτέο, σκοτεινό,

στα λόγια αποκηρυγμένο

πως είναι κάτι  ταπεινό.

Μα κάποτε αγιασμένο

από ανώτερο σκοπό.

Απ’ όλα πιο αγιασμένο

αυτό που, αν φανερωθεί,

οριστικά θα καταστρέψει

αυτόν που δεν θα τ’ ανεχθεί.

Δεινοσαυρικά γονίδια

 

Μες στων αιώνων την αχλύ χαμένοι,

οριστικά αφανισμένοι,

οι φοβεροί δεινόσαυροι.

Μες στα ιζήματα μαρτυρημένοι.

Σαύρες, κροκόδειλοι και φίδια

οι μακρινοί απόγονοί τους.

Και κάποια δίποδα θηρία

νά ’ναι απόγονοι δικοί τους;

Οικουμένη θεατής

 

Χρόνιος, ατέρμων ο φανατισμός,

η δικτατορία, ο σκοταδισμός,

άτεγκτος, χυδαίος θρησκοφασισμός,

στους αντιφρονούντες απαγχονισμός.

Συνταγή δικαίου ο βομβαρδισμός,

οδηγός πολέμου ετσιθελισμός. 

Λέξη σκουριασμένη ο ανθρωπισμός,

αναβαθμισμένος ο ...πολιτισμός!

                                   (Ιράν)

Στιχούργημα ή ποίημα;

Αντάλλαξαν πυρά οι κριτικοί,

αράδιασαν ορολογίες,

βραβεία και βαριά ονόματα,

μιλήσανε γι’ αναλογίες.

Μπλεχτήκανε με τους –ισμούς,

τη νοηματοδότηση,

πώς είχε πει ο Ντεριντά

για κάποια χρησμοδότηση.

Κι αφού διύλισαν πολλά

κι’ αυτά που είχαν θέσει,

τους ρώτησαν ξεκάθαρα:

Αρέσει, ωρέ, ή δεν αρέσει;

Τη βολή μου

 

Πάλι στίχους για δεντράκια, για λουλούδια και πουλιά,

για κελαϊδισμούς στα δάση και γι’ αδέσποτα σκυλιά,

για ρομαντικές εξάρσεις και αγάπες νοητές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Άλλοι πάλι μας φλομώνουν με θολούς ανθρωπισμούς,

γι’ αντιστάσεις, εκτελέσεις, περιττούς ηρωισμούς,

παραμύθια για ιδέες, συνεπείς αγωνιστές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Ό,τι και να πούνε όμως στα θλιμμένα τους γραπτά,

ούτε νύστα χαλαλίζω ούτε δίνω και λεφτά·

ας φροντίσουν μοναχοί τους όσοι είναι ατυχείς.

Τη δουλειά μου, τη βολή μου, κι είμαι πάντα ευτυχής!

                    Αργυρός Κενόπουλος

                           Εισοδηματίας