Ανυποψίαστοι

 

 Τα είχαν πει οι δάσκαλοι, τα γράφαν τα βιβλία,

 και ο βαθμός μου άριστα πάντα στην Ιστορία.

 Περάσαν χρόνια σιγουριάς με γνώσεις δεδομένες,

 σωστές, αδιαμφισβήτητες και καθιερωμένες.

 Μα κάποτε αλλιώτικο βιβλίο Ιστορίας

 κι έπεσα απροσδόκητα σε κρίση απορίας.

 Κι άλλα βιβλία άγνωστα λες κι ήτανε κρυμμένα

 και ταρακουνηθήκανε τα καθιερωμένα.

 Τεκμήρια ακλόνητα στ’ αλλιώτικα βιβλία 

 με προκαλούσανε να δω ξανά την Ιστορία,

 να βγω από τα ψέματα και τις παρανοήσεις,

 να βρω τους εξωραϊσμούς και τις αποσιωπήσεις.

Διαβολείς

 

Στα λόγια του συγκρατημένος,

κρατά το ύφος του βαρύ,

ο φίλος μένει ψυχραμένος,

η ανταπόκριση μικρή.

Χαμένες οι παλιές διαθέσεις,

αραιωμένες επαφές,

επικαλείται υποθέσεις

και κάποιες ξαφνικές δουλειές.

Συνδυασμένη υποψία

με κάποια λέξη του πικρή

φανέρωσαν συκοφαντία

αχρείου καλοθελητή.

Ζηλόφθονες και τιποτένιοι

οι διαβολείς βυσσοδομούν,

μες στην κακία βουτηγμένοι

αναίσχυντα παραπλανούν.

Ανυποψίαστους λερώνουν

με πονηρούς υπαινιγμούς,

ωραίες σχέσεις αμαυρώνουν,

σε φίλους φέρνουν χωρισμούς.

Φιλοδοξίες

 

 Θα κάνω το παιδί σπουδαίο

 μεγάλον επιστήμονα.

 Μαθήματα εντατικά

 σε άριστον ειδήμονα.

 

 Αγόγγυστα θα ξοδευτώ, 

 όσα λεφτά κι αν χρειαστούν.

 Οι συγγενείς και οι γνωστοί

 για μας θα έχουνε να πουν.

 Φιλοδοξία θεμιτή

 να γίνει το παιδί σπουδαίο.

 Άραγε έχει αρκετή

 και ευφυΐα κι αντοχή;

Αργοπορημένα

 

Η άνοιξη προχωρημένη,

ο κούκος ήρθε μόλις χθες.

Κάποια λουλούδια γερασμένα,

στη Φύση πλήθος αλλαγές.

Εδώ κι εκεί λαλεί ο κούκος,

μα τι να φέρει τώρα πια.

Με τα δικά του ο καθένας,

αλλού στραμμένα και τ’ αυτιά.

Μονότονα λαλεί ο κούκος,

μεγάλη η επιμονή,

ακόμα δεν καταλαβαίνει

πως πλέον ματαιοπονεί.

Ανάξιος

 

Εκείνος σ’ εμπιστεύτηκε,

έμπλεος ήταν καλοσύνης,   

κι εσύ στο τέλος αποδείχτηκες

ανάξιος εμπιστοσύνης.

Κατέφθασε στο κάλεσμά σου

και μάτωσε για τη δική σου νίκη,

ποτέ δεν υποπτεύτηκε

πως ήθελες δικό σου πασαλίκι!

Άμα σβήσουν οι φάροι

 

Μπροστάρης στου πολέμου τη φωτιά,

γενναίος ο αξιωματικός μας,

κι εμείς πρωταθλητές στην αφοβιά·

παράδειγμα σωστό ο αρχηγός μας.

Μα ύστερα οι νίκες μας καπνός·

κατέφθασε του Χίτλερ η χολέρα.

Εμείς παραλυμένος πια στρατός,

που χτες βροντοφωνάζαμε ΑΕΡΑ!

Μας πλάκωσε η μαύρη κατοχή,

στα τάρταρα η ένδοξη πατρίδα,

κυβέρνηση εχθρού κατασκευή,

λαός χωρίς τιμόνι και πυξίδα.

Και μέσα στο βαρύ συλλογισμό,

μια είδηση γροθιά στο πρόσωπό μας:

Σ’ αυτόν τον κυβερνητικό εσμό

κι εκείνος ο αξιωματικός μας!...

Ο ψίθυρος της γέρικης αχλαδιάς

 

Αυτοί που με φυτέψανε, στο χρόνο πια χαμένοι,

κι εγώ απόμεινα μισή, εκατοχρονισμένη.

Πολλά παιδιά σκαρφάλωναν και παίζανε σιμά μου,

μα γρήγορα τα μάζεψαν και φύγαν μακριά μου.

Αφήσαν τ’ όμορφο χωριό, συγγένειες, φιλίες

και τρέξανε σε άφιλες Αθήνες, Αυστραλίες.

Μου είπανε πως φεύγουνε να παν να καζαντίσουν,

τη φτώχεια να νικήσουνε και να ξαναγυρίσουν.

Τα λόγια λόγια έμειναν, το σπίτι αφημένο,

κανένας τους δε φάνηκε, και πια δεν περιμένω.

Μόνο πουλιά μού έρχονται εδώ στην ερημιά μου,

οι έρωτές τους φανεροί στα ήμερα κλαδιά μου.

Κοτσύφια παιχνιδιάρικα τις μέρες μού γλυκαίνουν,

των αηδονιών λαλήματα τις νύχτες μού μικραίνουν.

Αντέχω ακόμα στον καιρό, κάθε Απρίλη ανθίζω,

με τη δική μου πινελιά τη γειτονιά στολίζω.

Σαν έρθει ο Σεπτέμβριος, δίνω και λίγα αχλάδια,

κι ας κουβαλώ πολλά κλαδιά που γίνανε ρημάδια.

Αρκέσου

 

Ανάμνηση εκείνο το παλιό

που ήτανε αυθόρμητο,

ξεκάθαρο και δυνατό.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό,

συμβιβασμένο, «λογικό»,

συνηθισμένο.

Μπορεί να ήταν δυνατό,

αυθόρμητο και όμορφο.

Μα είχε λήξη κοντινή.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό.

Αφού για άλλο δε μπορείς,

αρκέσου.

Ένας

Τους έβριζε σκαιά ο λοχαγός,

λες κι ήτανε κοινός αλήτης,

μα σήμερα ο Νότης ο «τρελός»,

διακεκριμένος στη βολή οπλίτης,

ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή,

θεώρησε πως ήταν και πολίτης:

«Έχεις ξεχάσει, κύριε λοχαγέ,

πως είσαι μες στο λόχο ο ηγέτης.

Δε γίνεται ο αξιωματικός

της αλητείας νά ’ναι ο ερέτης.

Στη μάχη θα μας πας σαν οδηγός

και όχι σαν βρωμόστομος σερέτης».

Με άναρθρες κραυγές ο λοχαγός,

λες κι είχε σκάσει μια χειροβομβίδα,

στους στρατιώτες φοβερός ο πανικός,

θα πλήρωναν κι αυτοί την καταιγίδα.

Στο Νότη έναν μήνα φυλακή

αντί για το στρατοδικείο.

Του ταγματάρχη γνώμη ειδική·

επιεικείς εκεί στο αρχηγείο.

Ο λόχος σε «εκπαίδευση» βαριά·

στη γλώσσα των στρατιωτών καψόνι.

Το Νότη τον προγκίζουνε σκληρά:

«Εσύ μας έριξες σε πιο χοντρό αμόνι»!

Σε τρεις βδομάδες αλλαγή τού λοχαγού,

ο νέος, σοβαρός, σε άλλους τρόπους

με δείγματα ηγέτη ικανού.

Κι αν αυστηρός, σωστός με τους ανθρώπους! 

Φασισμός και γελοιότητα

 

Δεν ήταν μόνο ο φασισμός,

η βία κι η ταπείνωση,

ήταν κι η γελοιότητα

σε κάθε ανακοίνωση.

Εμείς στο φόβο επιρρεπείς,

αυτοί αποχαλίνωση,  

όλοι σχεδόν σαν ασθενείς

από βαριά τοξίνωση.

Ο φασισμός κι η γελοιότητα·

το μίγμα ήταν φοβερό.

Της κοινωνίας η ποιότητα

σε μονοπάτι θλιβερό.

χούντα

Αρτεμούλα 1958

 

Στα δεκαεφτά η Αρτεμούλα,

πυκνές κουβέντες πια για παντρειά,

αρχίσανε οι προξενήτρες,

κι αγώνας διαρκής για τα προικιά.

Ανήσυχες γιαγιά και μάνα

την τύχη τής Αρτέμως κυνηγούν,

για δύο νέους κάνουν λόγο,

νυφούλα επιμένουν να τη δουν.

«Πάρε απόφαση, Αρτέμω,

τα χρόνια όλων γρήγορα περνούν,

υπάρχουνε κι οι αδερφές σου,

κι αυτές το τυχερό τους καρτερούν».

Δε βιάζεται η Αρτεμούλα,

κανένας νέος δεν τη συγκινεί,

στενό το νιώθει το χωριό της,

την τύχη της τη βλέπει μακρινή.

Στα δεκαεννιά η Αρτεμούλα,

δυο χρόνια τής γανώνουν το μυαλό

με απειλές και παρακάλια·

για το δικό της, λένε, το καλό.

Ωρίμασε σιγά-σιγά στο νου της

ιδέα για ταξίδι μακρινό,

δραχμή-δραχμή έχει μαζέψει,

μα είναι το κομπόδεμα μικρό.

Μια θεία κακοπαντρεμένη

της δάνεισε τα ναύλα μυστικά.

Και κάποια νύχτα δίχως άστρα

παράτησε και σπίτι και προικιά.

Ανάστατοι διαβάζουν οι δικοί της

σημείωμα γραμμένο με καημό:

«Δεν άντεχα τις απειλές σας,

σε μοναστήρι πάω μακρινό».

Στον Πειραιά η Αρτεμούλα·

βοήθεια ένας ξάδερφος καλός,

Αμερική το όνειρό της

και στη ζωή της νέος ο σκοπός.

Αφόβιστη στη νέα χώρα,

ελεύθερη με βήμα συνετό,

κατάφερε με τόλμη να νικήσει

εθίμων και ηθών το φασισμό.

Σε λίγο έφτασε το γράμμα,

τους γράφει την αλήθεια καθαρά,

το ψέμα για το μοναστήρι,

και πόση στη ζωή της διαφορά.

Δουλευταρού η Αρτεμούλα,

υπόδειγμα σε κάθε της δουλειά.

Ξεπλήρωσε στον ένα χρόνο

στη θεία της κρυφά τα δανεικά.

Δολάρια και στους δικούς της·

ανάσαναν γονείς και αδερφές.

Μαζέψανε τις επικρίσεις

γιαγιά και μάνα με τις ενοχές.

Ο χρόνος στο γνωστό ρυθμό του.

Στο σπίτι τακτικές επιταγές,                  

τα γράμματα συγκινημένα.

Παντρεύτηκαν κι οι δύο αδερφές.

Ικανών ρητόρων έλλειψις

 

Ο ρήτωρ επιθετικός, οξύτατος, προσβλητικός,

επερωτών μαχητικώς, πλειστάκις δε υβριστικώς,

της εξουσίας ελεγκτής ατέρμων και ανηλεής,

πληροφορίας απαιτεί δια κρυπτομένους εντολείς.

Ο άρχων, φαυλεπίφαυλος, αβέλτερος, αρπακτικός,

εξωνημένους κήρυκας επιστρατεύει κυνικώς         

τον ρήτορα να λοιδορούν με ειρωνείας ευτελείς,

κατηγορούντες προπετώς με αιτιάσεις αφελείς.

Ρήτορες άλλοι ομιλούν ητοιμασμένοι ελλιπώς,

τον άρχοντα κατηγορούν κατά κανόνα ευπρεπώς,

η κριτική των ασθενής, ενίοτε και πληκτική.

Οι οπαδοί των απορούν αν είναι τούτο τακτική.

Το αίτημα καθολικόν· ρήτορες νέοι να φανούν,

δια της πατρίδος τον σκοπόν ειλικρινώς ν’ αγωνισθούν.

Άνευ κραυγών και ύβρεων να πλήξουν την φαυλότητα,

με ήθος ανεπίληπτον και με ακεραιότητα.

Να είχα το άλλο κουμπί

 

Ζητά συγγνώμη ο παλιάνθρωπος

για τη βαριά του αδικία,

πασίγνωστος υποκριτής,  

διαπιστευμένος στην κακία.

Να είχα στο μυαλό ένα κουμπί

σε μια στιγμή να το πατήσω,

τη μνήμη τής παλιανθρωπιάς

να καταφέρω να τη σβήσω.

Μα έχω μόνο ένα κουμπί,

αυτό που γράφει «να τ’ αφήσω».

Να δώσω τόπο στην οργή;

Το βδέλυγμα να συγχωρήσω.

Στις λοκνταουνίες

 

Διλήμματα επιλογών:

Αχρείους ή αχάριστους;

αρπάχτρες ή τυχάρπαστους;

άφιλους ή ξενόφιλους;

φελλούς ή χρηματόφιλους;

γελοίους ή τεμπέληδες;

δειλούς ή μακιαβέληδες;  

Καλύτερους δεν είχανε;

δεν ψάχνανε;

δε βρίσκανε;

Οι απορίες διαρκείς,

οι απαντήσεις εκκρεμείς.

Επτά

 

–Υποκρισία, διαπλοκή, σαπίλα, αφασία,

προπέτεια, νεποτισμός, παντού αναισθησία,

μονοφωνία, διχασμός και δεκαρολογία,

φαιδρότητα, αυταρχισμός, εξουσιομανία.

–Καλά τα λες, δεν διαφωνώ, μα ο μισθός μας τρέχει,

κι από την ησυχία μας καλύτερο δεν έχει!

–Να μείνουμε λοιπόν σ’ αυτά, στη δολιοκρατία,

στον φανερό εκφασισμό και τη δημοκοπία!

Την 1η

 

Στην Πολιτεία μου ανθούν το ήθος, η παιδεία,

δικαιοσύνη στιβαρή, μεστή δημοκρατία,

διαφάνεια, ευπρέπεια, στα πάντα ευνομία.

Κανόνας απαράβατος η αξιοκρατία.

Οι άρχοντες ευαίσθητοι, σοφά επιλεγμένοι,

γενναίοι, ανιδιοτελείς, στο δίκαιο ταγμένοι.

Εδώ δε βρίσκουν έδαφος διεφθαρμένοι, φαύλοι,

δυνάστες, διαπλεκόμενοι, δεκαρολόγοι, κάλοι.

Τηλεοράσεις σοβαρές τούς άξιους προβάλλουν,

εχθροί τής σκοπιμότητας, ποτέ δεν υπερβάλλουν,

με σεβασμό στους θεατές, τη γλώσσα μας τιμούνε,

για τέχνη και πολιτισμό νυχθημερόν μοχθούνε.

Πολίτης είμαι ασφαλής αυτού τού Βασιλείου,

καθ’ όλα αξιοπρεπής την πρώτη Απριλίου!

Ως εδώ!

 

Φωνή τραχιά ο πεθερός, 

γιατί να σπάσει ένα πιάτο.

Συχνά-πυκνά την έκανε

τη νύφη άνω κάτω.

Δυο χρόνια ανεχότανε

η νύφη τις φωνές του,

σκυμμένη και αμίλητη

στις κακοήθειές του.

Μα σήμερα δεν άντεξε,

την έλυσε τη γλώσσα,

και ψύχραιμα του θύμισε

δικά του λάθη τόσα.

Ποιος τσάκισε, κυρ-πεθερέ, 

το νέο ποτιστήρι;

ποιος στράβωσε το πόμολο

προχθές στο παραθύρι;

Πιάτο εσύ δεν έσπασες

γιατί δεν πλένεις πιάτα,

μα έτοιμος να φωνασκείς.

Μου μαύρισες τα νιάτα.

Ωραία βολευτήκατε

όλα να σας τα κάνω,

μέρα και νύχτα δούλος σας,

μιλάτε κι από πάνω.

Δεν θ’ ανεχτώ ξανά μιλιά,

ο κόμπος πια στο χτένι,

αν δεν υπάρξει σεβασμός,

μόνο η φυγή μού μένει.

Κατάλαβε ο πεθερός,

αν κι είχε γνώση λίγη,

το βούλωσε κανονικά

ο δούλος μη τους φύγει.

……………………………………..

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου και στις κόρες της,

για την παθολογική ανεκτικότητά τους.

Στον λαβύρινθο της Χημείας

 

Πετυχημένος στη δουλειά του,

καλά τα οικονομικά του,

ευνοϊκό το περιβάλλον,

μία ζωή με ηρεμία,

σιγουρεμένη η πορεία.

Μα κάποια μέρα, άνευ λόγου,

απρόσμενη μελαγχολία!

Σαν βάρος τώρα η δουλειά του,

βαριά η επικοινωνία,

συνέχεια συλλογισμένος,

καταφανής η δυσθυμία.

Απελπισμένοι οι δικοί του

αναζητούνε την αιτία.

Ποιος τώρα θα σταθεί κοντά του

σε μιαν αβέβαιη πορεία;

Πώς θα μπορέσει ν’ αντιστρέψει

μες στο μυαλό του τη Χημεία; 

Λυπημένα ποιήματα

 

Σε ταπεινά φτωχόσπιτα,

σε δώματα φανταχτερά

απρόβλεπτη κι αδιάκριτη

της Τύχης η καταφορά.

Κεραίες των στιχοποιών

πιάνουν της λύπης κύματα

και τα μολύβια τους κινούν

στενάχωρα ποιήματα.

 

Τραγούδια μελαγχολικά

για λάθη και για κρίματα,

του χάρου την αδιαντροπιά,

των Κάιν τ’ αδικήματα,

της ξενιτιάς την απονιά,

του Έρωτα τα πλήγματα.

Ατέλειωτα εναύσματα

για θλιβερά ποιήματα. 

Συμπολιτών αντιφάσεις

 

Μπορεί προχθές να έτρεξε να ρθεί να σε βοηθήσει,

την άλλη, απροσδόκητα, μπορεί να σε φθονήσει.

Αυλές και σπίτια καθαρά, στους δρόμους τα σκουπίδια.

Και τυπικός και ευσεβής, συνήθη τα βρισίδια.

Όλοι να ησυχάζουνε κι αυτός να θορυβεί,

μα όταν αναπαύεται να απαιτεί σιωπή.

Ό,τι δικό του, ιερό, κανείς μην το πειράξει,

ό,τι ανήκει στο κοινό μπορεί να το ρημάξει.

Τους άρχοντες τους λοιδορεί, μα και τους προσκυνάει,

για το μικροσυμφέρον του χίλια στραβά ξεχνάει.

(Φιλότιμα κι ηρωισμοί, βλακείες, προδοσίες·

μεγάλος ο κατάλογος, παλιές οι ιστορίες)

Μάρτης και κορομηλιά

 

Ο Μάρτης μού ψιθύρισε εψές αργά το βράδυ:

Θα ρίξω χιόνι αύριο ως το ψηλό λιβάδι.

Μη φοβηθείς, άμα θα δεις τη ράχη ασπρισμένη,

εσύ με τα λουλούδια σου θα μείνεις στολισμένη.

Μ’ αυτό το λίγο χιόνι μου κοιτάζω να βοηθήσω,

δεξαμενές που καρτερούν θα τις ξαναγεμίσω.

Το χιόνι φέτος λιγοστό, χειμώνας ψευτισμένος,

κρίμα να φτάσει ο Μάης σας ξερός και διψασμένος,

να βουβαθούν νεροσυρμές, πηγές να λιγοστέψουν,

πηγάδια να στερέψουνε, ποτάμια να στενέψουν.

Μα δε θ’ αφήσω για πολύ τον ήλιο σκεπασμένο,

θέλω κι εγώ τον τόπο μας να βλέπω ανθισμένο.

Ξανά θα βγουν οι μέλισσες λουλούδια να τρυγήσουν,

τα δέντρα κι αν φοβήθηκαν, και πάλι θα καρπίσουν!

Άγια ψέματα

Το ψέμα καταδικασμένο, 

κατακριτέο, σκοτεινό,

στα λόγια αποκηρυγμένο

πως είναι κάτι  ταπεινό.

Μα κάποτε αγιασμένο

από ανώτερο σκοπό.

Απ’ όλα πιο αγιασμένο

αυτό που, αν φανερωθεί,

οριστικά θα καταστρέψει

αυτόν που δεν θα τ’ ανεχθεί.

Δεινοσαυρικά γονίδια

 

Μες στων αιώνων την αχλύ χαμένοι,

οριστικά αφανισμένοι,

οι φοβεροί δεινόσαυροι.

Μες στα ιζήματα μαρτυρημένοι.

Σαύρες, κροκόδειλοι και φίδια

οι μακρινοί απόγονοί τους.

Και κάποια δίποδα θηρία

νά ’ναι απόγονοι δικοί τους;

Οικουμένη θεατής

 

Χρόνιος, ατέρμων ο φανατισμός,

η δικτατορία, ο σκοταδισμός,

άτεγκτος, χυδαίος θρησκοφασισμός,

στους αντιφρονούντες απαγχονισμός.

Συνταγή δικαίου ο βομβαρδισμός,

οδηγός πολέμου ετσιθελισμός. 

Λέξη σκουριασμένη ο ανθρωπισμός,

αναβαθμισμένος ο ...πολιτισμός!

                                   (Ιράν)

Στιχούργημα ή ποίημα;

Αντάλλαξαν πυρά οι κριτικοί,

αράδιασαν ορολογίες,

βραβεία και βαριά ονόματα,

μιλήσανε γι’ αναλογίες.

Μπλεχτήκανε με τους –ισμούς,

τη νοηματοδότηση,

πώς είχε πει ο Ντεριντά

για κάποια χρησμοδότηση.

Κι αφού διύλισαν πολλά

κι’ αυτά που είχαν θέσει,

τους ρώτησαν ξεκάθαρα:

Αρέσει, ωρέ, ή δεν αρέσει;

Τη βολή μου

 

Πάλι στίχους για δεντράκια, για λουλούδια και πουλιά,

για κελαϊδισμούς στα δάση και γι’ αδέσποτα σκυλιά,

για ρομαντικές εξάρσεις και αγάπες νοητές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Άλλοι πάλι μας φλομώνουν με θολούς ανθρωπισμούς,

γι’ αντιστάσεις, εκτελέσεις, περιττούς ηρωισμούς,

παραμύθια για ιδέες, συνεπείς αγωνιστές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Ό,τι και να πούνε όμως στα θλιμμένα τους γραπτά,

ούτε νύστα χαλαλίζω ούτε δίνω και λεφτά·

ας φροντίσουν μοναχοί τους όσοι είναι ατυχείς.

Τη δουλειά μου, τη βολή μου, κι είμαι πάντα ευτυχής!

                    Αργυρός Κενόπουλος

                           Εισοδηματίας

Καισαριανή 1944-2026

 

Αγέρωχοι μπροστά στο θάνατό τους

κρατούμενοι πολιτικοί·

αδιάντροπα παραδομένοι

στο ναζιστή κατακτητή.

Δεσμώτες τής δικτατορίας,

μάρτυρες τώρα κατοχής,

μπροστά σε Ούννων πολυβόλα

οδεύουν αξιοπρεπείς.

Η ιστορία τους δεν είναι

έργο σκοπίμων υμνητών·

αδιάψευστη η μαρτυρία

κρυμμένων φωτογραφιών.

Μετακουλτούρ

 

Θορυβοτράγουδα γκρεκένια, φωτοτεχνήματα, κραυγές,

στη γιουροπίστα επιδείξεις, υπερμοντέρνες μουσικές,

με δέρματα μπογιατισμένα, με ρούχα καρναβαλικά,

χαλκάδες, χάντρες, κομποσκοίνια, χορούδια, ακροβατικά.

Επιτροπές μετακουλτούρας σε κράτος αποεθνικό.

Με αγωνία καρτερούμε βραβείο πανευρωπαϊκό!

Κρανιά αιωνόβια

 

Ο Δεκέμβρης σκληρός κι ο Γενάρης χιονιάς

με ψιθύρους πικρούς μ’ απειλούνε:

«Θα στεγνώσεις γριά, σε βαρέθηκαν πια,

τα κλαδιά σου τσεκούρι θα δούνε».

Παγωμένη ζαρώνω, τα χρόνια μετρώ,

εκατό έχουν πλέον πετάξει,

τους χειμώνες που άντεξα δεν τους ξεχνώ,

το κορμί μου το έχουνε σκάψει.

Μα σαν έρθει Φλεβάρης, τρελός γελαστός,

της ζωής μού θυμίζει την πάλη,

μες στο είναι μου τρέχει καινούριος χυμός,

και γυρίζει η νιότη μου πάλι.

Σε τρεις μέρες απλώνω λουλούδια πολλά,

με το κίτρινο όλα τα ντύνω,

πρωτοστάτης στο δάσος κι αυτήν τη χρονιά,

τη ζωντάνια μου δεν παραδίνω.

Ωραίος εχθρός

 

Τι ωραίος ο εχθρός μου, τι πολιτισμός,

τι ευγενικές κουβέντες, τι ανθρωπισμός!

Για φιλία μού μιλάει, για εμπιστοσύνη,

σε ειρηνική πορεία με δικαιοσύνη,

για στενή συνεργασία με ανταλλαγές,

γι’ αμοιβαίες επισκέψεις και συναλλαγές.

Είν’ ωραίος ο εχθρός μου, πρέπει να το πω,

το χυδαίο παρελθόν του πρέπει να ξεχνώ.

Θα ξεχάσω και το φόβο πως θα ξαναρθεί

το μικρό μου χωραφάκι να το καρπωθεί.

Μ’ έχει πλέον καταπείσει οι προθέσεις του αγνές,

της συνύπαρξης το πνεύμα σίγουρα ειλικρινές.

Κι ας μου λένε κάποιοι φίλοι με επιμονή

πως αυτή του η φιλία είναι γιαλαντζί…

Άλλοτε

1960

Πρωί-πρωί για την πηγή

να φέρω το νερό τής μέρας.

Ποτέ μου δε βαρυγκωμώ,

τον κόπο δεν τον λογαριάζω

και κουβαλώντας τραγουδώ.

1961

Στο δίκτυο μεγάλη βλάβη,

στη βρύση μου νερό δεν τρέχει,

και πώς να πάω στην πηγή

να φέρω το νερό τής μέρας·

κοπιαστική η διαδρομή!

(και το τραγούδι μου χαμένο)

Το χωριό σε απόγνωση

 

Πλησιάζουν εκλογές, το χωριό ανησυχεί,

κοινοτάρχη θέλουνε έντιμο και νουνεχή.

Πρώτος υποψήφιος ο Αδιστακτίδης,

δεύτερος, δυσκίνητος, ο Ασημαντίδης,

τρίτος ο φιλόδοξος Προχειροφωνόγλου,

τέταρτος, επίμονος, ο Δογματολόγλου,

πέμπτος, πάντα φλύαρος, ο Θορυβιάδης,

έκτος ο ανεύθυνος Παραμυθιάδης.

Πού να ψάξουν; τι θα βρουν; το χωριό ανησυχεί,

κοινοτάρχη θέλουνε έντιμο και νουνεχή.

Κι ένα βράδυ σπίτι μου ήρθε πληθυσμός πολύς·

ήμουνα πασίγνωστος και πολύ λαοφιλής,

διάσημος ακοντιστής με πολλά βραβεία,

η φωτογραφία μου στα τυπογραφεία.

Ήρθε πληθυσμός πολύς, με παρακαλούνε:

«Τώρα μπες εσύ μπροστά, όλοι το ζητούνε,

είσαι ικανός, γνωστός, έδωσες αγώνες.

Το χωριό το ρήμαξαν οι απατεώνες».

Μόνο για τ’ αθλητικά, τ’ άλλα δεν τα ξέρω,

στου χωριού τα θέματα τι να σας προσφέρω;

«Και οι άλλοι άσχετοι πριν ασχοληθούνε,

και αφού τα έμαθαν, χρόνια μάς πουλούνε.

Δεν πηγαίνει άλλο πια, κάποιος να κινήσει,

τη σαβούρα τού χωριού να την αφανίσει».

Με κατασυγκίνησαν οι αγνές φωνές τους,

πάνω μου στηρίζουνε τις απαντοχές τους.

Έδωσα υπόσχεση πως θα προσπαθήσω

του χωριού τα θέματα να τα μελετήσω.

Με πλησίασαν σωστοί άνθρωποι ειλικρινείς,

αλλά και υποκριτές, καιροσκόποι, διαβολείς.

Γνώμες άκουσα πολλές, τα προβλήματα καυτά.

Κρίμα νά ’μαι άσχετος, νά ’χω άγνοια βαθιά!  

Μα θα προσπαθήσω...

Ειλικρίνεια

 

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

τη θεωρούνε αρετή.

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

και ήρθε κάποτε η στιγμή,

σε μια συζήτηση, σε κάποιο θεωρείο,

κάτι πικρό να ειπωθεί.

Για ένα ψέμα τού ενός, χοντροκομμένο,

ο δεύτερος τα είπε καθαρά,

με σιγουριά βεβαιωμένο,

το άκουσαν αυτιά πολλά.

Ο πρώτος φανερά ενοχλημένος

του θύμισε κι αυτός κάτι παλιά·

ήταν κι ο δεύτερος εκτεθειμένος

για κάποια ψέματα γνωστά.

Για ειλικρίνεια μιλούσαν και οι δύο,  

μα τώρα αποφεύγουν να την πουν.

Και αν αναφερθεί στο θεωρείο,

σε άλλα την κουβέντα τους γυρνούν.

Οδοστρωτήρας

Οριστικά αφανισμένες οι Μούσες, οι Ωκεανίδες,

οι Χάριτες, οι Ναϊάδες, οι Νηρηίδες, οι Δρυάδες.

Ποιος επιτέθηκε στο κάλλος, στων μύθων μας τη φαντασία,

στων ποιητών και των ζωγράφων την εκλεκτή περιουσία;

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες μέσα στη Φύση κατοικούσαν,

σε δάση, θάλασσες, ποτάμια με τους προγόνους μας μιλούσαν.

Στα μυστικά τού Κόσμου όλου αναζητώντας εξηγήσεις,  

με ερευνητικό το πνεύμα χαριτωμένες απαντήσεις.

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες δεν έχουν πλέον κατοικία,

αθώα θύματα του σκότους με βία και συκοφαντία.

Στη θέση τους εδραιωμένες ασκητικές μορφές θλιμμένες,

χαμόγελα αφανισμένα, οι ομορφιές κατακρυμμένες.

Απάντησε ο πιστός

 

  Το ψέμα λες πως πολεμάς·

  πληθώρα τα επιχειρήματα.

  Για ψευδαισθήσεις μου μιλάς,

  αποδομείς τα αφηγήματα.

  Όμως εγώ

  τα έχω ανάγκη τ’ αφηγήματα,

  θέλω απ’ αυτά να κρατηθώ,

  κι ας είναι πειστικά τα επιχειρήματα.

  Εγώ την πίστη μου ακμαία την κρατώ!

Ναι σε όλα

 

Ναι σε όλα η καλή του,

σιωπηλή, διαλλακτική,

σ’ όλες του τις απαιτήσεις

πάντα υποτακτική.

Ναι σε όλα η καλή του,

ο πασάς πανευτυχής,

όλες τους οι αποφάσεις

της δικής του εκδοχής.

Κάποια μέρα ένα όχι

σ’ έναν παραλογισμό,

ο πασάς εκνευρισμένος,

σε ακραίο φασισμό,

σήκωσε φωνή μεγάλη:

Αρχηγός είμαι εγώ!

Τι θα κάνει η καλή του

μπρος στον ετσιθελισμό;

(η σύζυγος, η σύμμαχος, η ευρώπη…)