Στο κοινό μαντρί

 

Μαλώνουνε δυο τράγοι,

τα κέρατα βροντούν,

χτυπούνε τα κεφάλια,

και λες θα σκοτωθούν.

Σε λίγο σταματούνε

και βόσκουνε μαζί.

Με όλα τ’ άλλα γίδια

στο ίδιο το μαντρί!

Ποιήσεως νόσος

 

Των ματαίων λυρισμών εκλύσεις,

τού αέρος διυλίσεις,  

λέξεις – κέραμοι και πλίνθοι –

της ποιήσεως οι μύθοι.  

Οι ρυθμοί αφανισμένοι,

ο βερμπαλισμός καλπάζει,

λογισμοί αφηρημένοι,

ο πλατειασμός ακμάζει.

Με Νόμπελ στον ΟΗΕ

 

Οι ξένοι φίλοι τον χειροκροτούνε,

ποτέ παρόμοιον δε θα ξαναδούνε,

για τους εχθρούς μας έχει βρει τις λύσεις

με λόγια φιλικά και υποκλίσεις.

Με γνώμονα τη γνώμη των εταίρων

της Οικουμένης είδε το συμφέρον,      

ξεπέταξε τον άθλιο λιγνίτη,

διέσωσε το κλίμα τού πλανήτη.

Ποια χώρα έχει τέτοιον κυβερνήτη,

γενναίο ακραιφνή κοσμοπολίτη;

Με Νόμπελ ειδικό να τον τιμήσουν

και αρχηγό τού ΟΗΕ να τον ορίσουν.

Κι εμείς, ορφανεμένοι, θα ψαχτούμε,

μια κάποια μετριότητα θα βρούμε.

Ποτέ δε θα φανεί τέτοιος ηγέτης,

σοφός τής Υδρογείου υπηρέτης!

Στερνή μου γνώση

 

Ήταν σπουδαία τα προσόντα της,

τ’ αναγνωρίζανε και ξένοι,

με καλοτύχιζαν οι φίλοι μου,

και οι δικοί μου ευτυχισμένοι.

Φροντίδα πάντα για το σπίτι μας

και όλα τακτοποιημένα,

μα εγώ τής έκανα παράπονα

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Ήταν σπουδαία τα προσόντα της,

μα ήθελα ακόμα ένα,

και δεν αργήσαν τα μαλώματα

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Ιδέα μού ’χε γίνει έμμονη

που δε σκεφτόταν σαν εμένα.

Κανόνας έγινε η γκρίνια μου.

Και κάποια μέρα, όλα διαλυμένα.

Η δεύτερη δεν έχει τα προσόντα της,

τα πράγματά μας ανακατεμένα,

ωραία είναι πάντα τα λογάκια της

και σκέφτεται, μου λέει, σαν εμένα.

Περνούνε άβολα οι μέρες μου,

στο σπίτι όλα μπερδεμένα,

να βάλει μια σειρά υπόσχεται,

μα σκέφτεται, κατά τα άλλα, σαν εμένα.

Πληθώρα πλέον τα προβλήματα,

τα λόγια μου πηγαίνουνε χαμένα,

της πρώτης εκτιμώ τα προτερήματα.

Κι ας μη σκεφτόταν σαν εμένα!

Πηγαίνανε

 

Ασήμαντος ο αρχηγός, κι αυτοί ακολουθούσαν,

πηγαίνανε, πηγαίνανε και ούτε τον ρωτούσαν,

σ’ έναν κακότοπο, αργά, βαριά πεζοπορούσαν,

πηγαίνανε, πηγαίνανε και δεν ανησυχούσαν.

Είχαν ξεμάθει να ρωτούν και να ανησυχούνε,

συνήθισαν οριστικά μόνο ν’ ακολουθούνε. 

Καμένο άγχος

 

Το κάψανε κι αυτό το δάσος,

και πλέον δεν ανησυχούμε.

Καταγχωμένοι κάθε χρόνο

στις φλόγες μέσα μη βρεθούμε.

Κρανίου τόπος, αλλά τώρα

χωρίς το χθεσινό μας άγχος.

Tο δάσος μας αφανισμένο,

τοπίο πια σιγουρεμένο!

Εμείς οι καλοί

 

Ευγενικοί, μεγάθυμοι, διακριτικοί,

ανεκτικοί, πολιτισμένοι

εμείς οι χωριανοί που θεωρούμαστε καλοί.

Και οι κακοί αδίστακτοι και αποθρασυμένοι,

αφού θαρρούν την ανοχή μας δεδομένη.

Υπάρχουν όμως, ευτυχώς, και λίγοι χωριανοί

που καταγγέλλουν τους κακούς και τους προγκίζουν,

δεν τους ανέχονται και δεν σιωπούν,

τους εξελέγχουν κάποτε τους φοβερίζουν.

Χρήσιμοι τούτοι οι χωριανοί.  

Τους παρακολουθούμε

εμείς οι άλλοι, οι καλοί·

καλόκαρδοι, μειλίχιοι,

που δεν μιλούμε!...

Παλιό μονοπάτι

 

Δύσκολο πια για να με βρεις καινούριε οδοιπόρε,

τα χρόνια γίνανε πολλά.

Και ποιος να δείξει σήμερα πώς ήτανε η στράτα,

που τώρα τη σκεπάζουνε τ’ αγκάθια και τα βάτα.

Διαβάτες πια δεν περπατούν, κοπάδια δεν περνούνε

ούτ’ άλογα βαρύφορτα πάνω μου χλιμιντρούνε.

Εδώ ο τόπος βούιζε μέχρι αργά τα βράδια

κι εγώ χαιρόμουν τις φωνές,

τα γέλια, τα χουγιάσματα και τα παλιά τραγούδια

και κάποιες νύχτες τις καρδιές,

που γλυκοψιθυρίζανε αγάπες και λουλούδια.

Δίπλα μου είχα δυο πηγές, ακούσαν ιστορίες.

Ποιοι τώρα να σταθούν εδώ,

να πουν για κατορθώματα, γι’ αγώνες και θυσίες;

Πού πήγε κείνη η ζωή σε όλα της γεμάτη,

κόποι ατέλειωτοι, σκληροί, μα η καρδιά χορτάτη;

Έχουν χαθεί παντοτινά

του διπλανού η σιγουριά τού γείτονα η αγάπη;

Μια φλόγα καίει μέσα μου, ίσως τα νέα νιάτα

μαζέψουν από πάνω μου τ’ αγκάθια και τα βάτα…

Έξω από το πόστο

 

Σε πόστο σοβαρό διορισμένος

με εύνοια γνωστή, κομματική.  

Για τα στραβά και τις ατασθαλίες

καμιά πρωτοβουλία ριζική.

Στον παχυλό μισθό του βολεμένος,

στα τυπικά καλός διαχειριστής,

στις εντολές δολίων ανωτέρων

πειθήνιος διεκπεραιωτής.

Στα κόμματα ρευστές οι καταστάσεις,

στελέχη τακτικά αντιδικούν,

με συμμαχίες, ρήξεις, εκδουλεύσεις

οφίτσια πολλοί διεκδικούν.

Με υπουργού απόφαση μια μέρα

αιφνίδια στο πόστο αλλαγή,

όπως ξανάγινε πριν δύο χρόνια

με προσχηματική επιλογή.

Μεγάλη θεωρεί την αδικία

ο καλοβολεμένος χθεσινός,

ανέλεγκτη αφήνει την οργή του

και γίνεται κατήγορος δεινός.

Για τα στραβά και τις ατασθαλίες

ρουκέτες εκτοξεύει σωρηδόν,

για εντολές δολίων ανωτέρων

κομματικούς κατηγορεί αναφανδόν.

Ματαιοπονία

 

Τα είπες μια, τα είπες δυο,

τα λες, τα ξαναλές

κι ακόμα συνεχίζεις  

σ’ αυτόν τον τοίχο να μιλάς,

το χρόνο σου να σπαταλάς,

τη στάχτη να σκαλίζεις.

Παροιμία 

Βγάλτα πάλι να τ’ αρμέξουμε κι ας είναι όλα στείρα.

Η ευθεία τής Ανθούλας

 

Τριάντα χρόνων η Ανθούλα, μοναχοκόρη ευτυχής,

κορνιζωμένο το πτυχίο, κοντά της πάντα οι γονείς,

ευνοϊκή ως τώρα τύχη, όλα τής ήταν βολικά,

τις λύσεις έβρισκαν οι τρεις τους ακόμα και στα πιο μικρά.

Τριανταπέντε η Ανθούλα, για εργασία, σκεπτική,

βρέθηκε κάπου μία θέση, ήταν σε πόλη μακρινή,

το συζητήσανε μια ώρα, τα βρήκανε πολλά τα πλην,

ομόφωνη απόφασή τους να συνεχίσουν όπως πριν.

Σαρανταδύο η Ανθούλα, βλέπει τα χρόνια να περνούν,

μαζί μ’ αυτήν και οι γονείς της έχουν αρχίσει να γερνούν.

Μια θεία της αγαπημένη έκανε λόγο για γαμπρό,

αν ήθελαν, μπορεί εκείνη να κάνει κάποιο προξενιό.

Αν και πολλοί οι δισταγμοί τους, είδαν το θέμα πρακτικά,

ο γάμος μέσα σ’ ένα μήνα, όλα καλά και τακτικά,

ο σύζυγος πενηνταέξι, άνθρωπος είπανε καλός,

η θέση του σιγουρεμένη και επαρκέστατος μισθός.

Σωστή τής θείας της η κρίση, βγήκε καλό το τυχερό,

ο σύντροφός της μετρημένος, λόγο απλό και συνετό,

πήρε τη θέση των γονέων να λύνει ό,τι κι αν συμβεί.

Ευτυχισμένη η Ανθούλα μέσα στην ήσυχη ζωή,

σύμφωνη σ’ όλα κάθε μέρα, το σπιτικό τους μια χαρά,

και ψύχραιμα το είχαν πάρει, που δεν απέκτησαν παιδιά.

Για δυστυχίες και για κρίσεις, γι’ αγώνες μες στις εποχές,

επαναστάσεις και συγκρούσεις, διεκδικήσεις, εκλογές,

δεν είχε γνώμη η Ανθούλα, έλεγε θέλει το καλό,

στην ηρεμία τού σπιτιού της δοξολογούσε το Θεό.

Γρήγορα κύλησαν τα χρόνια, το γήρας νόμος στη ζωή,

σαν πάτησε τα εβδομήντα έμεινε πλέον μοναχή,

ήρθαν κοντά οι συγγενείς της, ψαλίδισαν τη μοναξιά,

ανέλαβαν και όλα τ’ άλλα, τα σοβαρά και τα μικρά.

Εκεί στα εβδομηνταέξι το τέλος ήρθε ξαφνικά,

ήσυχα πήγε η Ανθούλα, είχε ανώδυνα στερνά.

Λυπήθηκαν οι συγγενείς της, οι λίγοι φίλοι κι οι γνωστοί,

την καλοτύχισαν και πάλι για την ευθεία της ζωή.

Ήταν ευθεία η ζωή της σαν μία εθνική οδός,

χωρίς στροφές και ανηφόρες, ίδια λωρίδα συνεχώς.

Το ντιενέι και η Τύχη άδηλες συναναστροφές.

Κι η ευτυχία πού ν’ ανθίζει; στο ίσιωμα ή στις στροφές;

Λαοσυνάξεις

 

Όσο κι αν είναι, δε φτάνει, το πλήθος

για να σηκώσει τη χώρα ψηλά. 

Πρώτη ανάγκη το άριστο ήθος.

Μη πάει στράφι η τόση δουλειά,

σαν ακουστούνε πολύφερνοι μύθοι

από φερέφωνα απατηλά.

Μη ξαναπέσουν ανέγνωμοι ψήφοι,

και ξαναρθούμε στα ίδια παλιά.

Χαρά δύο ημερών (1944)

 

Ωραίο το σπιτάκι το καινούριο,

χτισμένο με ιδρώτα και καημό,

και ήρθε η ποθούμενη η μέρα·

η Κυριακή για τον αγιασμό.

Βοήθησαν πολλοί τον Αποστόλη

να στήσει το μικρό του σπιτικό·

αλληλεγγύη μες στα ήθη των αιώνων,

και τώρα γιορτινό το σκηνικό.

Κεράσματα, χαρούμενα τραγούδια,

κι ας είν’ ακόμα μαύρη κατοχή,

περίσσεψαν ευχές και φτωχοδώρα.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

Την Τρίτη στο χωριό ανησυχία,

θα φτάσουνε ξανά οι Γερμανοί,

κι αν τελειώνει η κατοχή τους,

θανάτου ξαναστήνουν μηχανή.

Στο δάσος τρέχουν όλοι να κρυφτούνε·

των Ούννων η τραχύτητα γνωστή.

Miα άσκοπη βολή ενός χαμένου,

και βάζουν μπρος την ίδια τακτική.

Στις φλόγες παραδίνονται τα πάντα,

από το δάσος βλέπουν τον καπνό.

Οι Ούννοι γελαστοί αποχωρούνε

και πίσω τους αφήνουν ρημαδιό.

Γυρίζουνε τροχάδην οι φυγάδες,

μαυρίλα απλωμένη στο χωριό,

καθένας ψάχνει το ερείπιό του.

Βαρύ τού Αποστόλη το πικρό.

Μαζεύονται οι γέροι στην πλατεία,

ζυγίζουν την τρανή καταστροφή.

Γνωρίζουν του χωριού την Ιστορία,

πώς στάθηκαν οι πρόγονοι ορθοί.

Με πείσμα θα χαράξουν την πορεία.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

……………………………………………………..

2 Ιουλίου 1944 αγιασμός στο καινούριο σπίτι τού Αποστόλη.

4 Ιουλίου πυρπόληση του χωριού.

Πάνω από τις διαφορές μας

 

Κοινός ο εχθρός μας.

Μαζί θα παλέψουμε,

κι ας τα πιστεύω μας

δε συμβαδίζουν.

Εχθροί δεν θα γίνουμε,

μόλις νικήσουμε.

Θ’ αναζητήσουμε

κοινή πυξίδα.

Και θα παλέψουμε

για την Πατρίδα.

Φως στα στεγανά

 

Πολίτες σοβαροί οι δύο κλέφτες,

στο δήμαρχο κι οι δύο αρεστοί.

Διαδόσεις, απορίες, υποψίες

στην πόλη τσουχτεροί σχολιασμοί.

Σε δύο μήνες άλλοι τρεις στη φάκα,

πολίτες ευυπόληπτοι κι αυτοί.

Στης δημαρχίας τις υπηρεσίες

ανησυχούνε πλέον αρκετοί.

Βαθύ νυστέρι ο εισαγγελέας,

επίμονος τα πάντα ερευνά.

Ακόμα τέσσερις κατεργαρέοι

σε παλαιά τής δημαρχίας στεγανά.

Αφόρητη η μπόχα μες στην πόλη.

Ο δήμαρχος δηλώνει αγαθός.

Και δείχνεται σιγουρεμένος

πως θα φανεί και πάλι πιστευτός!

Συνδυασμός

 

Νοημοσύνη χαμηλή

με κακοήθεια,

ελεεινός συνδυασμός.

Κι άμα βρεθεί στην εξουσία,

τα πόστα τα λυμαίνεται

φασιστικός εσμός.

Δύο τύχες

Του Α

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της.

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Μια ωραία αλήθεια μπροστά μου απλώθηκε,

ξεκινήσαμε δρόμο γεμάτο λουλούδια,

και των δυο μας η πίστη γλυκά δικαιώθηκε

κι από τότε στη ζήση μας μόνο καλούδια!

Του Β

Τρυφερά και θερμά τα υπέροχα λόγια της,

ανθηρή μυγδαλιά η ματιά της,

μέχρι τώρα καμιά δε συνάντησα όμοια της

Είπε σβήνει τα όποια παλιά της.

Διθυράμβους για μένα με ζήλο εκφώνησε,

τα προσόντα μου βρήκε σπουδαία,

σαν λαχείου τον πρώτο λαχνό με θεώρησε

και η τύχη της είπε ακμαία.

Των επαίνων τα χάδια γλυκά μ’ αποκοίμισαν

μες στα δίχτυα φτηνής κολακείας,

το σκοπό της σαν πέτυχε, όλα τελείωσαν.

Πληρωμή εθελοτυφλίας.

Της ασχήμιας

 

Δρομάκια σαν κατειλημμένα,

οι τοίχοι γκραφιτοβαμμένοι,

αγάλματα βανδαλισμένα,

οι κάδοι κακοποιημένοι.

Σε αμφιθέατρα γδαρμένα,

κουρελαφισοστολισμένα,

συνθήματα παντού γραμμένα,

τα ήθη εξαχρειωμένα.

Σε κινητές συνομιλίες

μια γλώσσα δίχως Ιστορία,

με φωναχτές βωμολοχίες·

για διπλανούς αδιαφορία.

Ρούχα σκοπίμως ξεσκισμένα,

σε κάποια πρόσωπα χαλκάδες,

τα δέρματα μπογιατισμένα.

Όμοια παιδάκια και μαμάδες.

Πόσο κανείς να συνηθίσει

τ’ ωραίο το παλιό συντρίμμια;

πόσο ακόμα θα κρατήσει

αυτό το πείσμα στην ασχήμια;

Συνήθεια ή εθισμός;

 

Κάθε λίγο και λιγάκι νέα άπλυτα στη φόρα,

αγυρτείες, συγκαλύψεις, απατεωνίες, δώρα.

Μα ο έπαρχος στην πόλη κάποια έργα εκθειάζει,

ξένους έπαρχους μας φέρνει και συχνά-πυκνά κομπάζει.

Άπλυτα και διαβρωμένα σαν κανόνας έχουν γίνει,

από τα παλιά καλά μας λίγα έχουν απομείνει.

Μα ο έπαρχος κομπάζει, τον χειροκροτούν δικοί του.

Κι όσοι έχουν συνηθίσει παραμένουνε μαζί του!

Το τέλος τού Αφρόνη

 

Μακριά απ’ τους δικούς του, απογοητευμένος,

συχνά στο καφενείο, στην άκρη καθισμένος,

παρέα το ποτήρι κι ας τρώει τα σωθικά του,

μονάχος ο Αφρόνης, με τα παλιά μυαλά του.

Κανείς δεν έχει λόγο καλό για τον Αφρόνη

που πίνει και μεθάει και μόνος αργολιώνει,

στους τοίχους ακουμπάει στο σπίτι να γυρίσει,

εκεί μια αταξία, κανείς να τον φροντίσει.

Πρωί ο γείτονάς του τον είδε ξαπλωμένο

στη μέση τής αυλής του· τον βρήκε πεθαμένο.

Χτυπάει η καμπάνα, κηδεία αναγγέλλει,

δυο-τρεις τραβούν στο σπίτι, τους άλλους τι τους μέλει;

Χωρίς κανένα δάκρυ, αργά τον συνοδεύουν,

μπορεί να τον λυπούνται, τα λόγια περισσεύουν·

μιλούν για τον καημένο, τον ξεμοναχιασμένο,

τον άμοιρο Αφρόνη, τον εγκαταλειμμένο.

Στάχυα

 

Ομοιόμορφο φαινόταν το χωράφι,

μα υπήρχαν κάποια στάχυα διαλεχτά,

πιο ψηλά και πιο γεμάτα από τ’ άλλα·

άριστα για την επόμενη σπορά.

Όπως όμως ο καιρός περνάει,

τα ωραία στάχυα έχουν μειωθεί,

άλλα βρίσκονται στα χώματα ριγμένα,

άλλα έχουνε κομμένη κορυφή.

Ποιος να είναι ο δολιοφθορέας;

ποιος δε θέλει στάχυα διαλεχτά;

ίσως κάποιος τρέμει τις συγκρίσεις;

ίσως την επόμενη σπορά;

Νίκη Ντιενέι

 

«Νικάν αυτός αυτόν, πασών νικών αρίστη»·

βαρύ το παλαιό ρητό.

Ενώ τα χρόνια προχωρούν, ακόμα προσπαθείς

του Ντιενέι το γίγαντα να τον περιορίσεις.

Κι έχει συμμάχους δυνατούς των άλλων τις βουλήσεις.

Επιδρομείς Τ.Ν.

 

Στων ποιημάτων τη σελίδα (blog)  

ογδόντα επισκέψεις χθες,

προχθές κοντέψανε διακόσιες,

και από χώρες μακρινές.

Ινδία, Κίνα, Σιγκαπούρη,

Γαλλία, ΗΠΑ, Βιετνάμ,

Αργεντινή, Ινδονησία,

Χονγκ Κονγκ, Κορέα, Ταϊβάν.

Είπα κι εγώ πως με διαβάζουν

των ποιημάτων θιασώτες,

οι ελληνόφωνοι του κόσμου

του διαδικτύου ταξιδιώτες.

Ο φίλος που πολλά γνωρίζει

και γρήγορα τα νέα πιάνει,

με πληροφόρησε δεόντως

και μ’ έβγαλε από την πλάνη:

Του διαδικτύου τα τσακάλια –

εκπαιδευμένοι λογοκλόποι –

παίρνουνε σβάρνα τα γραπτά μας. 

Στα πλήκτρα τους οι ξένοι κόποι.

Μπαίνουνε μέσα και τρυγούνε

ξενυχτισμένες αναρτήσεις,

με τους αλγόριθμους κινούνε

για πληρωμένες απαντήσεις.

(Άλλοι οργώνουν και θερίζουν,

άλλοι στο τέλος αλωνίζουν)

Με σεβασμό

 

Ονειρικά τού κοριτσιού τα κάλλη,

για τον Παιώνιο μοντέλο τελικό,

στα δεκαεννιά της δείχνει πιο μεγάλη,

Δρυάδα από δάσος μαγικό.

Λουλούδι σπάνιο η ομορφιά της·

η Περσεφόνη; η Λητώ; η Ναυσικά;

Και αγαθότητα στα βλέμματά της.

Βροχή απάνω της θαυμαστικά.

Εσύ, που σ’ εμπιστεύτηκε κοντά της,

σεβάσου το αθώο γιασεμί,

εκτίμησε την άδολη καρδιά της.

Μην ερωτεύεσαι μονάχα το κορμί.

Από ιό σε ιό

 Καλά κρατάει ο χορός

 πολίτες «πληροφορημένοι»,

 καινούριος ιορυμαγδός,

 υπήκοοι χαντακωμένοι.

 Θαρρείτε πως τελείωσε 

 του κόβιντ η τρομοκρατία

 και πως θα είστε ασφαλείς

 σε μια ωραία πολιτεία.

 

 Ιοί σε πόλεις και χωριά,

 σε εργαστήρια και πλοία

 θα ξεφυτρώνουν τακτικά.

 Εταιρειών θα είστε λεία.

 Κι από κοντά υστερικές

 κλιματικές ανακοινώσεις

 την πίεση στο δεκαεννιά,

 διαγνώσεις, χάπια και ψυχώσεις.

 Τα θανατόφιλα φρικιά

 της υδρογείου τα λαμόγια

 θα μας βιδώνουν τα μυαλά

 με απειλές και κούφια λόγια.

Ανυποψίαστοι

 

 Τα είχαν πει οι δάσκαλοι, τα γράφαν τα βιβλία,

 και ο βαθμός μου άριστα πάντα στην Ιστορία.

 Περάσαν χρόνια σιγουριάς με γνώσεις δεδομένες,

 σωστές, αδιαμφισβήτητες και καθιερωμένες.

 Μα κάποτε αλλιώτικο βιβλίο Ιστορίας

 κι έπεσα απροσδόκητα σε κρίση απορίας.

 Κι άλλα βιβλία άγνωστα λες κι ήτανε κρυμμένα

 και ταρακουνηθήκανε τα καθιερωμένα.

 Τεκμήρια ακλόνητα στ’ αλλιώτικα βιβλία 

 με προκαλούσανε να δω ξανά την Ιστορία,

 να βγω από τα ψέματα και τις παρανοήσεις,

 να βρω τους εξωραϊσμούς και τις αποσιωπήσεις.

Διαβολείς

 

Στα λόγια του συγκρατημένος,

κρατά το ύφος του βαρύ,

ο φίλος μένει ψυχραμένος,

η ανταπόκριση μικρή.

Χαμένες οι παλιές διαθέσεις,

αραιωμένες επαφές,

επικαλείται υποθέσεις

και κάποιες ξαφνικές δουλειές.

Συνδυασμένη υποψία

με κάποια λέξη του πικρή

φανέρωσαν συκοφαντία

αχρείου καλοθελητή.

Ζηλόφθονες και τιποτένιοι

οι διαβολείς βυσσοδομούν,

μες στην κακία βουτηγμένοι

αναίσχυντα παραπλανούν.

Ανυποψίαστους λερώνουν

με πονηρούς υπαινιγμούς,

ωραίες σχέσεις αμαυρώνουν,

σε φίλους φέρνουν χωρισμούς.

Φιλοδοξίες

 

 Θα κάνω το παιδί σπουδαίο

 μεγάλον επιστήμονα.

 Μαθήματα εντατικά

 σε άριστον ειδήμονα.

 

 Αγόγγυστα θα ξοδευτώ, 

 όσα λεφτά κι αν χρειαστούν.

 Οι συγγενείς και οι γνωστοί

 για μας θα έχουνε να πουν.

 Φιλοδοξία θεμιτή

 να γίνει το παιδί σπουδαίο.

 Άραγε έχει αρκετή

 και ευφυΐα κι αντοχή;

Αργοπορημένα

 

Η άνοιξη προχωρημένη,

ο κούκος ήρθε μόλις χθες.

Κάποια λουλούδια γερασμένα,

στη Φύση πλήθος αλλαγές.

Εδώ κι εκεί λαλεί ο κούκος,

μα τι να φέρει τώρα πια.

Με τα δικά του ο καθένας,

αλλού στραμμένα και τ’ αυτιά.

Μονότονα λαλεί ο κούκος,

μεγάλη η επιμονή,

ακόμα δεν καταλαβαίνει

πως πλέον ματαιοπονεί.

Ανάξιος

 

Εκείνος σ’ εμπιστεύτηκε,

έμπλεος ήταν καλοσύνης,   

κι εσύ στο τέλος αποδείχτηκες

ανάξιος εμπιστοσύνης.

Κατέφθασε στο κάλεσμά σου

και μάτωσε για τη δική σου νίκη,

ποτέ δεν υποπτεύτηκε

πως ήθελες δικό σου πασαλίκι!

Άμα σβήσουν οι φάροι

 

Μπροστάρης στου πολέμου τη φωτιά,

γενναίος ο αξιωματικός μας,

κι εμείς πρωταθλητές στην αφοβιά·

παράδειγμα σωστό ο αρχηγός μας.

Μα ύστερα οι νίκες μας καπνός·

κατέφθασε του Χίτλερ η χολέρα.

Εμείς παραλυμένος πια στρατός,

που χτες βροντοφωνάζαμε ΑΕΡΑ!

Μας πλάκωσε η μαύρη κατοχή,

στα τάρταρα η ένδοξη πατρίδα,

κυβέρνηση εχθρού κατασκευή,

λαός χωρίς τιμόνι και πυξίδα.

Και μέσα στο βαρύ συλλογισμό,

μια είδηση γροθιά στο πρόσωπό μας:

Σ’ αυτόν τον κυβερνητικό εσμό

κι εκείνος ο αξιωματικός μας!...

Ο ψίθυρος της γέρικης αχλαδιάς

 

Αυτοί που με φυτέψανε, στο χρόνο πια χαμένοι,

κι εγώ απόμεινα μισή, εκατοχρονισμένη.

Πολλά παιδιά σκαρφάλωναν και παίζανε σιμά μου,

μα γρήγορα τα μάζεψαν και φύγαν μακριά μου.

Αφήσαν τ’ όμορφο χωριό, συγγένειες, φιλίες

και τρέξανε σε άφιλες Αθήνες, Αυστραλίες.

Μου είπανε πως φεύγουνε να παν να καζαντίσουν,

τη φτώχεια να νικήσουνε και να ξαναγυρίσουν.

Τα λόγια λόγια έμειναν, το σπίτι αφημένο,

κανένας τους δε φάνηκε, και πια δεν περιμένω.

Μόνο πουλιά μού έρχονται εδώ στην ερημιά μου,

οι έρωτές τους φανεροί στα ήμερα κλαδιά μου.

Κοτσύφια παιχνιδιάρικα τις μέρες μού γλυκαίνουν,

των αηδονιών λαλήματα τις νύχτες μού μικραίνουν.

Αντέχω ακόμα στον καιρό, κάθε Απρίλη ανθίζω,

με τη δική μου πινελιά τη γειτονιά στολίζω.

Σαν έρθει ο Σεπτέμβριος, δίνω και λίγα αχλάδια,

κι ας κουβαλώ πολλά κλαδιά που γίνανε ρημάδια.

Αρκέσου

 

Ανάμνηση εκείνο το παλιό

που ήτανε αυθόρμητο,

ξεκάθαρο και δυνατό.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό,

συμβιβασμένο, «λογικό»,

συνηθισμένο.

Μπορεί να ήταν δυνατό,

αυθόρμητο και όμορφο.

Μα είχε λήξη κοντινή.

Αρκέσου στο σημερινό,

κι ας είναι τόσο χαμηλό.

Αφού για άλλο δε μπορείς,

αρκέσου.

Ένας

Τους έβριζε σκαιά ο λοχαγός,

λες κι ήτανε κοινός αλήτης,

μα σήμερα ο Νότης ο «τρελός»,

διακεκριμένος στη βολή οπλίτης,

ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή,

θεώρησε πως ήταν και πολίτης:

«Έχεις ξεχάσει, κύριε λοχαγέ,

πως είσαι μες στο λόχο ο ηγέτης.

Δε γίνεται ο αξιωματικός

της αλητείας νά ’ναι ο ερέτης.

Στη μάχη θα μας πας σαν οδηγός

και όχι σαν βρωμόστομος σερέτης».

Με άναρθρες κραυγές ο λοχαγός,

λες κι είχε σκάσει μια χειροβομβίδα,

στους στρατιώτες φοβερός ο πανικός,

θα πλήρωναν κι αυτοί την καταιγίδα.

Στο Νότη έναν μήνα φυλακή

αντί για το στρατοδικείο.

Του ταγματάρχη γνώμη ειδική·

επιεικείς εκεί στο αρχηγείο.

Ο λόχος σε «εκπαίδευση» βαριά·

στη γλώσσα των στρατιωτών καψόνι.

Το Νότη τον προγκίζουνε σκληρά:

«Εσύ μας έριξες σε πιο χοντρό αμόνι»!

Σε τρεις βδομάδες αλλαγή τού λοχαγού,

ο νέος, σοβαρός, σε άλλους τρόπους

με δείγματα ηγέτη ικανού.

Κι αν αυστηρός, σωστός με τους ανθρώπους! 

Φασισμός και γελοιότητα

 

Δεν ήταν μόνο ο φασισμός,

η βία κι η ταπείνωση,

ήταν κι η γελοιότητα

σε κάθε ανακοίνωση.

Εμείς στο φόβο επιρρεπείς,

αυτοί αποχαλίνωση,  

όλοι σχεδόν σαν ασθενείς

από βαριά τοξίνωση.

Ο φασισμός κι η γελοιότητα·

το μίγμα ήταν φοβερό.

Της κοινωνίας η ποιότητα

σε μονοπάτι θλιβερό.

χούντα

Αρτεμούλα 1958

 

Στα δεκαεφτά η Αρτεμούλα,

πυκνές κουβέντες πια για παντρειά,

αρχίσανε οι προξενήτρες,

κι αγώνας διαρκής για τα προικιά.

Ανήσυχες γιαγιά και μάνα

την τύχη τής Αρτέμως κυνηγούν,

για δύο νέους κάνουν λόγο,

νυφούλα επιμένουν να τη δουν.

«Πάρε απόφαση, Αρτέμω,

τα χρόνια όλων γρήγορα περνούν,

υπάρχουνε κι οι αδερφές σου,

κι αυτές το τυχερό τους καρτερούν».

Δε βιάζεται η Αρτεμούλα,

κανένας νέος δεν τη συγκινεί,

στενό το νιώθει το χωριό της,

την τύχη της τη βλέπει μακρινή.

Στα δεκαεννιά η Αρτεμούλα,

δυο χρόνια τής γανώνουν το μυαλό

με απειλές και παρακάλια·

για το δικό της, λένε, το καλό.

Ωρίμασε σιγά-σιγά στο νου της

ιδέα για ταξίδι μακρινό,

δραχμή-δραχμή έχει μαζέψει,

μα είναι το κομπόδεμα μικρό.

Μια θεία κακοπαντρεμένη

της δάνεισε τα ναύλα μυστικά.

Και κάποια νύχτα δίχως άστρα

παράτησε και σπίτι και προικιά.

Ανάστατοι διαβάζουν οι δικοί της

σημείωμα γραμμένο με καημό:

«Δεν άντεχα τις απειλές σας,

σε μοναστήρι πάω μακρινό».

Στον Πειραιά η Αρτεμούλα·

βοήθεια ένας ξάδερφος καλός,

Αμερική το όνειρό της

και στη ζωή της νέος ο σκοπός.

Αφόβιστη στη νέα χώρα,

ελεύθερη με βήμα συνετό,

κατάφερε με τόλμη να νικήσει

εθίμων και ηθών το φασισμό.

Σε λίγο έφτασε το γράμμα,

τους γράφει την αλήθεια καθαρά,

το ψέμα για το μοναστήρι,

και πόση στη ζωή της διαφορά.

Δουλευταρού η Αρτεμούλα,

υπόδειγμα σε κάθε της δουλειά.

Ξεπλήρωσε στον ένα χρόνο

στη θεία της κρυφά τα δανεικά.

Δολάρια και στους δικούς της·

ανάσαναν γονείς και αδερφές.

Μαζέψανε τις επικρίσεις

γιαγιά και μάνα με τις ενοχές.

Ο χρόνος στο γνωστό ρυθμό του.

Στο σπίτι τακτικές επιταγές,                  

τα γράμματα συγκινημένα.

Παντρεύτηκαν κι οι δύο αδερφές.

Ικανών ρητόρων έλλειψις

 

Ο ρήτωρ επιθετικός, οξύτατος, προσβλητικός,

επερωτών μαχητικώς, πλειστάκις δε υβριστικώς,

της εξουσίας ελεγκτής ατέρμων και ανηλεής,

πληροφορίας απαιτεί δια κρυπτομένους εντολείς.

Ο άρχων, φαυλεπίφαυλος, αβέλτερος, αρπακτικός,

εξωνημένους κήρυκας επιστρατεύει κυνικώς         

τον ρήτορα να λοιδορούν με ειρωνείας ευτελείς,

κατηγορούντες προπετώς με αιτιάσεις αφελείς.

Ρήτορες άλλοι ομιλούν ητοιμασμένοι ελλιπώς,

τον άρχοντα κατηγορούν κατά κανόνα ευπρεπώς,

η κριτική των ασθενής, ενίοτε και πληκτική.

Οι οπαδοί των απορούν αν είναι τούτο τακτική.

Το αίτημα καθολικόν· ρήτορες νέοι να φανούν,

δια της πατρίδος τον σκοπόν ειλικρινώς ν’ αγωνισθούν.

Άνευ κραυγών και ύβρεων να πλήξουν την φαυλότητα,

με ήθος ανεπίληπτον και με ακεραιότητα.

Να είχα το άλλο κουμπί

 

Ζητά συγγνώμη ο παλιάνθρωπος

για τη βαριά του αδικία,

πασίγνωστος υποκριτής,  

διαπιστευμένος στην κακία.

Να είχα στο μυαλό ένα κουμπί

σε μια στιγμή να το πατήσω,

τη μνήμη τής παλιανθρωπιάς

να καταφέρω να τη σβήσω.

Μα έχω μόνο ένα κουμπί,

αυτό που γράφει «να τ’ αφήσω».

Να δώσω τόπο στην οργή;

Το βδέλυγμα να συγχωρήσω.