(Μνήμη Ανατολής Κ.)
-Μετρημένα
τα λόγια, τα μάτια στο χώμα,
στρογγυλές
οι κουβέντες του, προσεκτικές,
οι
παλιές αστραπές στο απύλωτο στόμα
είναι
τώρα ασήμαντες, σπίθες μικρές.
Διδαχή
μες στο χρόνο; ωρίμανση πλέον;
εμπειρίας
απόσταγμα; φόβος κρυφός;
να
ξυπνά απ’ τη νάρκη παλιό ενδιαφέρον;
επιτέλους
καινούριος, σωστός λογισμός;
-Αυταπάτες
ζητάς μες στις στρόγγυλες λέξεις,
ν’
αντικρίσεις το ψέμα φοβάσαι ξανά,
δες
το ύφος που δείχνει τις άδηλες σκέψεις,
και
απόφαση πια: πιο καλή η μοναξιά.
