Αμίλητο τον βλέπω τον παλιό
αγωνιστή,
ενώ μπροστά του ο
αυταρχισμός θεριεύει.
Να έχει άραγε κι αυτός
καταπειστεί
και την πλαστή αλήθεια να
πιστεύει;
Σε όλα μέσα ο παλιός
αγωνιστής,
κανένας δεν τον είχε ξεγελάσει.
Να έχει γίνει πια ψυχρός
ρεαλιστής
ή μήπως κι η ψυχή του έχει
γεράσει;
Αμήχανος κοιτάζει ο παλιός
αγωνιστής
το πλήθος λαβωμένο και
σκυμμένο,
να βγαίνει των αθλίων ο
εσμός θριαμβευτής
και το παιχνίδι να φαντάζει
τελειωμένο.
Μα δεν τελείωσες, εσύ παλιέ
αγωνιστή,
όπως ποτέ κι η Ιστορία δεν
τελειώνει.
Και το ποτάμι, μες στην ξέρα,
πάει ν’ αφανιστεί,
μ’ αργά ή γρήγορα το βούρκο
τον σαρώνει.
