Παραπεριουσία

Μες στου κόμματος τα δίχτυα και της εξουσίας,

όμηρος μιας γνωριμίας, κάποιας συγκυρίας,

βρέθηκα να παίζω ρόλο σε παρατυπίες,

που στην πράξη όμως ήταν μηχανορραφίες.

Στου υφυπουργού τη θέση, λίγη εξουσία,

οι μηχανισμοί στημένοι εικοσαετία,

όταν πήγα να τ’ αλλάξω και να βάλω τάξη,

η εφημερίδα τάδε, μού ’παν, θα ουρλιάξει.

Και αντί να τα βροντήξω και να πάρω δρόμο,

οι μηχανισμοί με φράξαν, μού ’καναν και δώρο

ένα σπίτι για την κόρη σε ωραία θέση,

κι από κει και πέρα πλέον, άλλαξε η πλεύση.

Φαύλες εξυπηρετήσεις και δωροληψίες,

διαπλοκές και παραλείψεις και ατασθαλίες,

σκοπιμότητες κρυμμένες σε ωραίες λέξεις,

και στημένες μ’ αντιπάλους αντιπαραθέσεις.

Έληξε η εξουσία, πέρασαν τα χρόνια,

εξασφαλισμένα πλέον και τα δυο εγγόνια,

εκδρομές πολυτελείας από το Ντουμπάι

στις Σεϋχέλλες, τις Βερμούδες μέχρι τη Χαβάη.

Από τους παλιούς μου φίλους έχω πια ξεκόψει,

τα κοιτάγματά τους άλλα, μ’ έχουν χαντακώσει.

Οι φροντίδες και οι σκέψεις μόνο στα χαρτιά μου,

στις κρυφές μου καταθέσεις και τα έντοκά μου…

Λόγοι αρχής

Καλό παιδί ο Χρήστος, μαθητής μου.

Ήρθε ο πατέρας στο σχολείο να με βρει,

να κάνω ιδιαίτερα στο Χρήστο.

-Δεν κάνω ιδιαίτερα, κι ας μου ζητούν πολλοί.

Διάπλατα μάτια απορίας.  -Γιατί;

-Για λόγους αρχής.

Και να με νιώθουνε δικό τους όλοι οι μαθητές μου.

Πλατύ χαμόγελο ειρωνείας.

-Καθηγητά μου, να ’ξερες τι γίνεται στην πιάτσα!

Είπε και άλλα διάφορα, κι ονόματα.

Έφυγε με χαμόγελο, γεμάτο οίκτο!

   Κι ήρθε και σπίτι μου ο λόγος του τη νύχτα:

-Καθηγητά μου, της συνέπειας,

ω ανθρωπάκο, της αφέλειας!

Άσε μια μέρα τα βιβλία και την ύλη σου,

και δες λιγάκι παραπέρα από τη μύτη σου,

η αγορά τραβάει πάντα την πορεία της

και τις αρχές σου τις πετάει στα σκουπίδια της.

Κι αυτοί, που νόμους διαρκώς για σένα γράφουν,

χαμογελούν για τις αρχές σου, και τ’ αρπάζουν.

Κοίταξε γύρω σου και δες την κοινωνία,

δεν είναι η εξαίρεση η ανομία.

Κι αν συνεχίζεις να θαυμάζεις το Σωκράτη,

μη σου διαφεύγει!

Με τις αρχές του πήγε πρόωρα στον Άδη!

-Πώς ν’ αντικρούσω τον τετράγωνό σου λόγο,

απάντηση δε βρίσκω να σου δώσω,

τι επιχείρημα στη σιγουριά σου να ορθώσω;

Για μυγδαλιές πώς να μιλήσω;

Γι’ αυτές που, κι αν αργούν, κάποτε ανθίζουν.

Για μυγδαλιές που μέσα στα τετράγωνα μαυρίζουν.

Πώς να τολμήσω;

Άνθρωπε

Φουσκωμένη η λάβα ξεσπάει με βία,

Πομπηίες και Θήρες σαρώνει γοργά,

ο Εγκέλαδος χρόνια με θεία μανία

τα πολύμοχθα έργα σου τα διασκορπά.

Του Διός κεραυνοί θορυβώδεις σε πλήττουν,

θυελλώδη ορμούν του Αιόλου παιδιά,

μες στη λάσπη οι βίαιες μπόρες σε πνίγουν,

ποταμοί αγριεύουν, ρημάζουν σπαρτά.

Τα θηρία σε τρώνε σε ζούγκλες και δάση,

σου αρπάζουν του μόχθου σου τα ζωντανά,

στην καλύβα σου κι έντομα έχουνε φτάσει

και μπορούν να σε ρίχνουνε του θανατά.

Δεν αρκούνε αυτά τα πολλά που παθαίνεις,

και στο αίμα σου μέσα εχθρούς κουβαλάς,

από χίλιες αρρώστιες πονάς και πεθαίνεις,

σε θολό πεπρωμένο με πείσμα τραβάς.

Απ’ τ’ αρχέγονα χρόνια σηκώνεσαι, πέφτεις,

ξεπερνάς κάθε κόπο και στέκεις ορθός,

κι αν ερείπια, στάχτες τριγύρω σου βλέπεις,

παραμένεις ακάματος δημιουργός.

Τιθασεύεις δυνάμεις τής άγριας Φύσης,

αντιστέκεσαι, κι ας σε προγκίζει ο καιρός,

στις ανάγκες σου βρίσκεις απίθανες λύσεις.

Στις τρελές εφευρέσεις σου μένω ενεός.

Μες στην έρημο βρήκες τους τρόπους να ζήσεις,

τους αιώνιους πάγους κι αυτούς κατακτάς,

στων βυθών τις αβύσσους τολμάς καταδύσεις,

στους αιθέρες μπορείς σαν πουλί να πετάς.

Στο φεγγάρι σου τόλμησες κι έχεις πατήσει, 

τους πλανήτες αδιάκοπα εξερευνάς,

και του ήλιου τη δύναμη έχεις νικήσει,

διαστημόπλοια στέλνεις, το χάος νικάς.

Με το θάνατο μάχες ατέρμονες δίνεις,

μηχανές και στο σώμα σου εγκαθιστάς,

μυστικά τών κυττάρων σου τα ξεδιαλύνεις,

το γραφτό σου το ίδιο με σθένος χτυπάς.

Πώς μπορείς, χόμο σάπιενς, τόσα ν' αλλάζεις;

Ποιων ορίων ακόμα θα σπάσεις φραγμούς;

Στο μυαλό σου απίθανα νούμερα βάζεις,

μ’ ένα δέος κοιτώ τους ταχείς σου ρυθμούς.

Κι όμως, άνθρωπε πάνσοφε, πανεφευρέτη,

η ερώτηση μένει για σένα ρητή,

η μεγάλη πορεία σου πια σε εκθέτει,

και απάντηση τώρα οφείλεις σαφή:

Πώς μπορείς Παρθενώνες στον ήλιο να υψώνεις

και την ίδια στιγμή το κακό στο μυαλό,

αφορμές να ζητάς και τα όπλα να ζώνεις,

τα ωραία σου έργα φριχτό ρημαδιό;

Να διαπράττεις χωρίς δισταγμό ατιμίες

και στο γείτονα, ακόμα στον αδερφό;

Κι απ' την άλλη θυμόσοφες ευαισθησίες,

ρητορείες ατέλειωτες για το ορθό,

Πυθαγόρες, Επίκουροι, φιλοσοφίες.

Μα να μένει ακμαίο παντού το κακό;

Πρωτομαγιά 2013

Τόσοι αγώνες, ψωμί και αλάτι

και βεβαιότητες για τη ζωή.

Φεύγουν και πάνε οι πρώτες τού Μάη,

πότε θα βρούμε ξανά την αρχή;

Φάροι τής νιότης μας, χρόνια αναμμένοι,

αγωνιστές τού δικαίου, αγνοί,

στης Ιστορίας τη σκόνη ριγμένοι,

τα όνειρά τους πικρή συντριβή.

Όσα θωρούσαμε σαν δεδομένα

και κατακτήσεις μας διηνεκείς,

τώρα ερείπια παρατημένα

σ’ όλα τα μήκη και πλάτη τής Γης.

Όμως η ζήση ποτέ της ευθεία,

κύμα ατέρμον, σκοτάδι και φως.

Μέσ' απ’ τη στάχτη ξανά η ελπίδα,

νέοι αγώνες κι ανθρωπισμός.

Ζήτω η ζωή

Πεύκα, έλατα σιμά μου και ακρόβραχα,

είναι μέσα τού Απρίλη, όλα λιόχαρα,

δίπλα μου μπουμπουκιασμένη στέκει η κερασιά

και βουίζει σαν κυψέλη η κορομηλιά,

ελαφροκοκκινισμένη η ροδακινιά,

σιγοψιθυρίζει η κρήνη κάτω απ’ την ιτιά.

Στου αιθέρα το γαλάζιο όλα ζωγραφιά.

Όσο δύσκολη κι αν είναι η παλιοζωή,

φτάνει μία μόνο μέρα όμοια σαν κι αυτή,

για να λες: ό,τι κι αν έχω, ό,τι κι αν πονεί,

όποιο βάσανο με τρώει, ζήτω η ζωή.

Θέσεις ...στην 21η

Πόσο νόημα πια έχουν θέσεις κι αντιπαραθέσεις,

όταν ξένοι καθορίζουν τις δικές μας υποθέσεις;

Ιδεών και προγραμμάτων παγωμένες οι συνθέσεις

και μας λοιδορούνε πλέον οι παλιές μας αντιθέσεις.

Κάθε λίγο αγωνία για της τρόικας τις εκθέσεις,

με το χέρι απλωμένο στων εταίρων τις προθέσεις.

Επενδύουμε ελπίδες στις δικές τους προδιαθέσεις

κι ανεχόμαστε για χρόνια τις αήθεις επιθέσεις.

Άτεγκτες μπροστά μας τώρα προβλημάτων παραθέσεις,

μα οι λύσεις όλο παίρνουν για το μέλλον μεταθέσεις,

κι οι υπεύθυνοι τα ίδια: λείπουν οι προϋποθέσεις.

Ούτε παύουν να εκθέτουν τις ωραίες τους τις θέσεις.

Στη βουλή σκιαμαχίες και χλιαρές αντεπιθέσεις,

όλο ψάχνουν και δε βρίσκουν τις στημένες αναθέσεις.

Σοβαρή ανησυχία οι μεγάλες καταθέσεις.

Για τους υπαλλήλους γρίφος, νόμοι γι’ αντιμεταθέσεις.

Μπήκαν πλέον στο αρχείο λόγοι για αυτοδιαθέσεις,

και τα Μέσα, στο μυαλό μας επεμβάσεις με ενθέσεις.

Ηχηρά συνθήματά μας ράκη πια για αποθέσεις,

των παλιών ιδανικών μας ζούμε τις αποσυνθέσεις.

Όλα έχουν καταντήσει αφαιρέσεις και προσθέσεις.

Κατοχή-Εμφύλιος

Ιταλοί, Γερμανοί μα και Βούλγαροι,

εφιάλτες, μαυραγορίτες,

κατακάθια, δειλοί και δοσίλογοι,

φασιστόμουτρα, λωποδύτες

σαν τους γύπες στην έρημη χώρα μας,

διαγουμίσαν την ήσυχη φτώχεια,

φέραν τρόμο και πείνα και θάνατο,

μας γυρίσαν σε βάρβαρα χρόνια.

Σθεναρά ο λαός στην αντίσταση-

ο δαυλός στης Ευρώπης το φόβο-

Αλαμάνες καινούριες ζωντάνεψε,

οι θυσίες ποτίσαν τον τόπο.

Όταν ήρθε η ώρα τής λύτρωσης

κι οι εχθροί και η σβάστικα φύγαν,

του αγώνα οι απόντες κι οι άκαπνοι

αναιδώς εξουσία ζητήσαν.

Οι αρχαίες διχόνοιες ανίκητες,

ασεβείς στου πολέμου το άχθος,

και οι δυο ηγεσίες αδίστακτες,

οδηγοί στο εμφύλιο άγος.

Και τ’ αδέρφια θηρία ανήμερα,

σαν ναζίδες σε άθλια έργα,

άλλοι σκόπιμα κι άλλοι ασύνετα,

ουραγοί σε θελήματα ξένα.

Στα βουνά οι συγκρούσεις πολύνεκρες,

Γραμμοχώρια απομείναν στο χάρτη,

ιστορίες μ’ αδέρφια απίστευτες.

Γιγαντώθηκαν άγρια πάθη.

Και τη νίκη πνιγμένη στα αίματα,

τη διαδέχτηκαν λόγοι λυσσώδεις,

τα αντίποινα δέσαν με ψέματα

και αθώων αήθεις διώξεις.

Σε νησιά, φυλακές Παρθενώνιες.¹

Νικητές θλιβεροί, αιμοβόροι.

Κι απ’ την άλλη ηγέτες μικρόνοες,

των δογμάτων τυφλοί δορυφόροι.

1. Αξιωματούχοι τής εποχής χαρακτήριζαν τη Μακρόνησο, νέο Παρθενώνα!