Πρωτομαγιά 2013

Τόσοι αγώνες, ψωμί και αλάτι

και βεβαιότητες για τη ζωή.

Φεύγουν και πάνε οι πρώτες τού Μάη,

πότε θα βρούμε ξανά την αρχή;

Φάροι τής νιότης μας, χρόνια αναμμένοι,

αγωνιστές τού δικαίου, αγνοί,

στης Ιστορίας τη σκόνη ριγμένοι,

τα όνειρά τους πικρή συντριβή.

Όσα θωρούσαμε σαν δεδομένα

και κατακτήσεις μας διηνεκείς,

τώρα ερείπια παρατημένα

σ’ όλα τα μήκη και πλάτη τής Γης.

Όμως η ζήση ποτέ της ευθεία,

κύμα ατέρμον, σκοτάδι και φως.

Μέσ' απ’ τη στάχτη ξανά η ελπίδα,

νέοι αγώνες κι ανθρωπισμός.

Ζήτω η ζωή

Πεύκα, έλατα σιμά μου και ακρόβραχα,

είναι μέσα τού Απρίλη, όλα λιόχαρα,

δίπλα μου μπουμπουκιασμένη στέκει η κερασιά

και βουίζει σαν κυψέλη η κορομηλιά,

ελαφροκοκκινισμένη η ροδακινιά,

σιγοψιθυρίζει η κρήνη κάτω απ’ την ιτιά.

Στου αιθέρα το γαλάζιο όλα ζωγραφιά.

Όσο δύσκολη κι αν είναι η παλιοζωή,

φτάνει μία μόνο μέρα όμοια σαν κι αυτή,

για να λες: ό,τι κι αν έχω, ό,τι κι αν πονεί,

όποιο βάσανο με τρώει, ζήτω η ζωή.

Θέσεις ...στην 21η

Πόσο νόημα πια έχουν θέσεις κι αντιπαραθέσεις,

όταν ξένοι καθορίζουν τις δικές μας υποθέσεις;

Ιδεών και προγραμμάτων παγωμένες οι συνθέσεις

και μας λοιδορούνε πλέον οι παλιές μας αντιθέσεις.

Κάθε λίγο αγωνία για της τρόικας τις εκθέσεις,

με το χέρι απλωμένο στων εταίρων τις προθέσεις.

Επενδύουμε ελπίδες στις δικές τους προδιαθέσεις

κι ανεχόμαστε για χρόνια τις αήθεις επιθέσεις.

Άτεγκτες μπροστά μας τώρα προβλημάτων παραθέσεις,

μα οι λύσεις όλο παίρνουν για το μέλλον μεταθέσεις,

κι οι υπεύθυνοι τα ίδια: λείπουν οι προϋποθέσεις.

Ούτε παύουν να εκθέτουν τις ωραίες τους τις θέσεις.

Στη βουλή σκιαμαχίες και χλιαρές αντεπιθέσεις,

όλο ψάχνουν και δε βρίσκουν τις στημένες αναθέσεις.

Σοβαρή ανησυχία οι μεγάλες καταθέσεις.

Για τους υπαλλήλους γρίφος, νόμοι γι’ αντιμεταθέσεις.

Μπήκαν πλέον στο αρχείο λόγοι για αυτοδιαθέσεις,

και τα Μέσα, στο μυαλό μας επεμβάσεις με ενθέσεις.

Ηχηρά συνθήματά μας ράκη πια για αποθέσεις,

των παλιών ιδανικών μας ζούμε τις αποσυνθέσεις.

Όλα έχουν καταντήσει αφαιρέσεις και προσθέσεις.

Κατοχή-Εμφύλιος

Ιταλοί, Γερμανοί μα και Βούλγαροι,

εφιάλτες, μαυραγορίτες,

κατακάθια, δειλοί και δοσίλογοι,

φασιστόμουτρα, λωποδύτες

σαν τους γύπες στην έρημη χώρα μας,

διαγουμίσαν την ήσυχη φτώχεια,

φέραν τρόμο και πείνα και θάνατο,

μας γυρίσαν σε βάρβαρα χρόνια.

Σθεναρά ο λαός στην αντίσταση-

ο δαυλός στης Ευρώπης το φόβο-

Αλαμάνες καινούριες ζωντάνεψε,

οι θυσίες ποτίσαν τον τόπο.

Όταν ήρθε η ώρα τής λύτρωσης

κι οι εχθροί και η σβάστικα φύγαν,

του αγώνα οι απόντες κι οι άκαπνοι

αναιδώς εξουσία ζητήσαν.

Οι αρχαίες διχόνοιες ανίκητες,

ασεβείς στου πολέμου το άχθος,

και οι δυο ηγεσίες αδίστακτες,

οδηγοί στο εμφύλιο άγος.

Και τ’ αδέρφια θηρία ανήμερα,

σαν ναζίδες σε άθλια έργα,

άλλοι σκόπιμα κι άλλοι ασύνετα,

ουραγοί σε θελήματα ξένα.

Στα βουνά οι συγκρούσεις πολύνεκρες,

Γραμμοχώρια απομείναν στο χάρτη,

ιστορίες μ’ αδέρφια απίστευτες.

Γιγαντώθηκαν άγρια πάθη.

Και τη νίκη πνιγμένη στα αίματα,

τη διαδέχτηκαν λόγοι λυσσώδεις,

τα αντίποινα δέσαν με ψέματα

και αθώων αήθεις διώξεις.

Σε νησιά, φυλακές Παρθενώνιες.¹

Νικητές θλιβεροί, αιμοβόροι.

Κι απ’ την άλλη ηγέτες μικρόνοες,

των δογμάτων τυφλοί δορυφόροι.

1. Αξιωματούχοι τής εποχής χαρακτήριζαν τη Μακρόνησο, νέο Παρθενώνα!

Ας

Κι αν συμπεράσματα βγάλουν αλλιώτικα

κι αμφισβητήσουν αγνές σου προθέσεις

και ορθωθεί η κατωτερότητα

και δείξουν άλλες για σένα διαθέσεις.

Κι αν σου φερθούν σαν τυφλοί ή βαρήκοοι, 

όποια απάντηση κι αν θα τους δώσεις,

κι άμα θελήσουν αλλιώς να νομίσουνε

και αγνοήσουνε τις βεβαιώσεις.

Μη ξεκινήσεις καινούρια προσπάθεια,

καραδοκεί η οργή να σ’ αδράξει,

πες ένα «ας» στα ανόητα κι άθλια.

Τράβα στο δρόμο που έχεις χαράξει.

Φτάνει η μόρφωση;

Ήξερε ιάμβους και τροχαίους κι αναπαίστους,

όλα τα ποιητικά

και Σεφέρη και Ελύτη και πολλούς αρχαίους,

πλείστα φιλοσοφικά.

Άριστοι οι διάλογοί μας, οι αναζητήσεις,

τόσοι προβληματισμοί

για τα πάθη των ανθρώπων, και για τις ειδήσεις

έξοχοι σχολιασμοί.

Δύο χρόνια η ζωή μας κι έδωσα το τέλος·

είχαν μαζευτεί πολλά.

Ήταν όμορφα κι ωραία με τους αναπαίστους,

μα τα πλήρωνα ακριβά.

Τόση μόρφωση σπουδαία, επιπέδου γνώση,

καλλιέργεια πολλή,

πώς δε μπόρεσε στη σχέση το καλό να δώσει,

να ’ναι όμορφη η ζωή;

Κάθε λίγο τής κακίας άθλιες εκρήξεις

μου μαυρίζαν την ψυχή,

μα στις νότες των ιάμβων οι ωραίες νύξεις

βάλσαμο για την πληγή.

Όμως μια και δυο και δέκα η φιδίσια γλώσσα

άνοιγε ξανά πληγές,

ξαναπέφτανε στη λήθη τα ωραία λόγια

και γυρνούσαμε στο χτες.

Άφησα ιάμβους και τροχαίους κι αναπαίστους,

όλα τα ποιητικά,

μα και λόγους με φαρμάκι παραφορτωμένους.

Ξαναζώ στη λευτεριά!

Ω σεις οι κεκοσμημένοι

Μεγαλειότατοι, Υψηλότατοι, Σεβασμιώτατοι, Παναγιώτατοι,  Εκλαμπρότατοι, Πολυχρονεμένοι, Εντιμότατοι, Μικάδοι, Τσάροι,  Αυθένται, Σκηπτούχοι,  Γαληνότατοι,  Μονάρχαι  κλπ, κλπ.

Ω σεις, που ανεβήκατε σε θώκους σεβαστούς,

που έχετε τριγύρω σας πληθώρα τούς πιστούς,

ω σεις, με τις κορώνες, τα στολίδια, τα λιλιά,

που σαν τα παραμύθια σάς κοιτάζουν τα παιδιά,

ω σεις, που σας ασπάζονται τα χέρια οι οπαδοί,

που έκθαμβοι σας προσκυνούν, φιλούν και τη στολή,

ω σεις, οι θεοπρόβλητοι, αρχέγονοι ταγοί,

που στέκεστε αγέρωχοι, ακμαίοι, σοβαροί,

ω σεις, που χαιρετίζετε τα πλήθη, που βοούν,

και τις διαστάσεις σας να δουν, δε θέλουν, δεν τολμούν,

ω σεις, ποιμνίων και εθνών, γενναίοι αρχηγοί,

που τα μικρά σας ξέρουνε μονάχα οι αυλικοί,

ω σεις, που βολευτήκατε σε ρόλους θεσμικούς,

χορτάτοι εξουσία, υπηκόους και μισθούς.

Ας έβγαινε μια μέρα, από σας, ένας μπροστά,

να διακηρύξει σθεναρά με λίγα λόγια απλά:

«Ω άνθρωποι, συνάνθρωποι, καλοί μου αδελφοί,

μη μου ξαναφιλήσετε τα χέρια, τη στολή,

και μη μου ξαναδείξετε την όποια υποταγή.

Η τύχη με ανέβασε στο θρόνο μου αυτό

και όχι κάποιο θεϊκό μυστήριο γραφτό.

Μη στήνετε φαντάρους τη θωριά μου να τιμούν,

μη φέρνετε τις μπάντες τα λιλιά μου να υμνούν,

αφήστε ροδοπέταλα, διαδρόμους και χαλιά,

καιρός αυτά τα έθιμα να πάνε στην πυρά.

Και αν τα έργα μου φανούν ωραία και σωστά,

δώστε μου λίγη δύναμη με δυο λόγια καλά.

Και αν τα έργα μου φανούν ασήμαντα, μικρά,

ζητήστε να ξεκουμπιστώ, να φύγω μακριά.

Φωνάξτε με με όνομα ή πείτε με αδερφό,

και με δική σας θέληση να μ’ έχετε ταγό».