Απογιγνώσκων

Εβαυκαλιζόμην άδων και συνώδευεν η φόρμιγξ

και τους άλλους ελοιδόρουν ως η πονηρά αλώπηξ,

ευζωία και κραιπάλη, εργωδέστατος ο φάρυγξ

και ηδύποτα και οίνοι, ευτυχέστατος ο λάρυγξ.

Εν μιά νυκτί εκλείσθη των δανείων μου η στρόφιγξ,

η δοτή ευημερία διερράγη ως πομφόλυξ

και το τέλος ανεφάνη του καιρού τής ευφορίας.

Φοβερώτατον υψώθη φάσμα παλαιάς πτωχείας.

Προ κρημνού αβυσσαλέου εις τους φίλους απηυθύνθην,

χείρα τείνων ως επαίτης και βοήθειαν ητήθην.

Συνελθόντες εσπευσμένως απεφάσισαν δεόντως

όπως αρωγήν γενναίαν χορηγήσωσιν, εντόκως.

Συμφωνίαν υπογράψας, άνευ γνώσεως των όρων,

ηυχαρίστησα τους φίλους δια το μέγα τούτο δώρον.

Λόγους ήκουσα αφθόνους, παραινέσεις και συστάσεις,

θετικάς διαβεβαιώσεις και νεοφανείς προτάσεις.

Παρελθούσης εβδομάδος, τρεις εκπρόσωποι των φίλων

ήλθον μετ’ αποσκευών των και κατέλαβον τον οίκον.

Ερωτήσας μετά φόβου τι σκοπεύουσι δι’ εμένα,

μου απήντησαν γελώντες: Παύσε άθλιε επαίτα!

Και εκτείναντες τους πόδας επί των εμών εικόνων,

επελήφθησαν ελέγχων τών εσόδων και εξόδων.

Καταγράψαντες αγρούς τε αποθήκας και λειμώνας,

ήρχισαν αυτά πωλούντες εις διαφόρους λυμεώνας.

Ω θεοί! Τι έχω πράξει; Φθάνουσιν αι Ερινύες! 

Έμπροσθεν το μέλλον μέλαν, παραλύουσιν οι μύες.

Νυν κατανοώ το άγος τής εμής αβελτηρίας,

καταντήσας νεκροθάπτης τής ενδόξου Ιστορίας!

Μετάφραση

Απογιγνώσκω = 1. βρίσκομαι σε απόγνωση, 2. αλλάζω γνώμη

Ξεγελούσα τον εαυτό μου τραγουδώντας με τη συνοδεία τής κιθάρας

και κορόιδευα τους άλλους σαν την πονηρή αλεπού.

Καλοπέραση και κραιπάλη, άφθονο φαΐ

και τερψιλαρύγγια ηδύποτα και κρασιά.

Μέσα σε μια νύχτα έκλεισε η στρόφιγγα των δανείων μου,

η δοτή ευημερία έσκασε σαν σαπουνόφουσκα

και εμφανίστηκε το τέλος τού καιρού τής ευφορίας.

Απειλητικότατο υψώθηκε το φάντασμα παλιάς φτώχειας.

Μπροστά σε αβυσσαλέο γκρεμό, απευθύνθηκα στους φίλους,

απλώνοντας το χέρι σαν επαίτης και ζήτησα βοήθεια.

Εκείνοι συγκεντρώθηκαν εσπευσμένα και αποφάσισαν καθώς έπρεπε

να μου χορηγήσουν μεγάλη βοήθεια, με τόκο.

Αφού υπέγραψα τη συμφωνία, χωρίς να γνωρίζω τους όρους,

ευχαρίστησα τους φίλους για το μεγάλο αυτό δώρο.

Άκουσα άφθονα λόγια, παραινέσεις και συστάσεις,

θετικές διαβεβαιώσεις και πρωτοφανείς προτάσεις.

Μόλις πέρασε μια εβδομάδα, τρεις εκπρόσωποι των φίλων

ήρθαν με αποσκευές τους και έκαναν κατάληψη του σπιτιού.

Τους ρώτησα φοβισμένος τι σκοπεύουν για μένα

και μου απάντησαν γελώντας: πάψε ελεεινέ ζητιάνε!

Και αφού άπλωσαν τα πόδια τους πάνω στα εικονίσματά μου,

έβαλαν μπρος τούς ελέγχους των εσόδων και των εξόδων.

Αφού κατέγραψαν τα χωράφια και τις αποθήκες και τα λιβάδια,

άρχισαν να τα πουλούν σε τυχαίους εκμεταλλευτές.

Ω θεοί! Τι έχω διαπράξει! Έρχονται οι Ερινύες!

Μαύρο μπροστά μου το μέλλον, αρχίζω και παραλύω.

Τώρα καταλαβαίνω το αίσχος τής αμυαλιάς μου,

κατάντησα νεκροθάφτης τής ένδοξης ιστορίας!

                                                                                 

Παγκόσμια ιδέα

Ουάσιγκτων, Τόκυο, Μόσχα, Πεκίνο

χαμόγελα, ίντριγκες και απειλές,

διπλό Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο

υπόγειοι άξονες, συναλλαγές.

Χρυσός και πετρέλαια, ισορροπίες,

αέρια, ζώνες και χάρτες κρυφοί,

ευρώ και δολάρια, ισοτιμίες,

ποιοι άραγε σύμμαχοι, ποιοι οι εχθροί;

Στη λήθη αξίες και ήθη γενναία,

φιλόσοφοι, ήρωες, αγωνιστές.

Παγκόσμια μόνη μεγάλη ιδέα:

«Τα πάντα ρυθμίζουν οι αγορές».

Με νήματα μύρια η Γη μας δεμένη,

τα όρνια ελέγχουν την κάθε γωνιά,

σε καίρια πόστα βαλτοί πληρωμένοι

ορίζουν τις μέρες μας ασφυκτικά.

Στρεψόδικες λύσεις, κρυφές αλχημείες

ποτίζουν διχόνοιες, μίση παλιά,

λαών συνειδήσεις, εθνών ιστορίες

επίθεση δέχονται μεθοδικά.

Μα όσο κι αν πέφτει στον κόσμο σκοτάδι,

με πλήθος κανάλια και φίλτρα πολλά,

κι αν παίζουν αλήθειες μισές παπαγάλοι,

και θέλουν μονάχα πλυμένα μυαλά,

Ανήσυχα πνεύματα σ’ όλα τα πλάτη

το νήμα ζητούν μιας καινούριας αρχής,

πολίτες τού κόσμου θα βρούνε την άκρη,

θ’ αργήσει, μα θά ’ρθει το φως τής αυγής.

Διαδίκτυο 3

Δύο ποιήματα, δύο μηνύματα,

μες στο διαδίκτυο η γνωριμία,

μηδενισμένα χιλιόμετρα, κύματα,

μία θερμή επικοινωνία.

Δύο ποιήματα, δύο μηνύματα,

δύο ανθρώπων αναζητήσεις,

ευαισθησίας πανέμορφα ρήματα,

λεπταισθησία στις συγκινήσεις.

Δύο ποιήματα, δύο μηνύματα,

το συναπάντημα δύο πνευμάτων,

πλεύση κοινή μες στα ίδια νοήματα

των ευγενών τους συναισθημάτων.

Στου χωριού τις εκλογές

Έξι ήταν στην αρχή τους οι συνδυασμοί,

τρεις στο τέλος – υπογείως  οι συμβιβασμοί.

«Πρόοδος - Δημιουργία» λέει ο παλιός,

ανεξάρτητος δηλώνει ο κομματικός,

«Η αλήθεια» λέει τρίτος, πρώτη του φορά,

ένα άλλο ύφος φέρνει, μα ζητά πολλά,

και προτείνει συμφωνία, όλοι να δεχτούν

να μη τρέχουν στο χωριό μας πόρτες να χτυπούν.

Τι κι αν είπε;

Ήρθε σπίτι μου ο Γιώργος, φίλος χωριανός,

υποψήφιος και πάλι ο μικρός του γιος.

Ήρθανε ο Δημοσθένης κι η Αγγελική,

μετανάστες κάποια χρόνια στην Αμερική,

έχουν μέρες που διατρέχουν όλο το χωριό,

υποστήριξη ζητούνε για τον εγγονό.

Το βραδάκι η Αννίκα, κόρη τής Μιμής,

τελευταίος ο Ανέστης, χρόνια φοιτητής.

Απροκάλυπτα ζητούνε ψήφο δαγκωτή,

φορτικά το απαιτούνε δίχως συστολή.

Η απάντηση σε όλους ίδια, καθαρή:

«Η ψηφοφορία, φίλοι, είναι μυστική».

Τη Δευτέρα δήμαρχός μας ο γνωστός παλιός,

κάθε σύμβουλος που βγήκε είναι γελαστός,

μόνο οι αποτυχόντες μένουν σκυθρωποί,

με το ζόρι καλημέρα, κάποιοι εχθρικοί.

-Πώς, βρε Γιάννη γείτονά μου, όλοι σού γελούν

και εμένα πια την πλάτη τώρα μου γυρνούν;

-Τι τους είπες όταν ήρθαν για την εκλογή;

-Ότι, φίλοι μου, η ψήφος είναι μυστική!

-Μη τα λες βρε γείτονά μου, έτσι καθαρά,

πες τους ένα ψεματάκι να ’ναι μια χαρά!

Όσοι ψήφο μού ζητήσαν φίλοι χωριανοί,

πήραν την υπόσχεσή μου, φύγαν γελαστοί.

Τ’ είχες Γιάννη, τ’ είχα πάντα, ω πατρίς Ελλάς,

κει που σού ’ρχεται να κλάψεις πιο πικρά γελάς.

Ύβρις στην Κρήτη

                                 Όπλα του χημικού οπλοστασίου τής Συρίας θα

                                «απορριφθούν …ακινδύνως», ανοιχτά τής Κρήτης.                                                                                                                                            

Τι θέλουνε οι βάρβαροι στου Μίνωα τα μέρη;

τι φέρνουν μεσοπέλαγα στης Κρήτης τα νερά;

Αδίστακτοι κι αδιάντροποι, ο Ήφαιστος τους ξέρει,

αδειάζουνε το θάνατο κρυφά και φανερά.

Σπουδαία τα διαγγέλματα, μεγάλο ενδιαφέρον   

για του πλανήτη το καλό, το μέλλον των παιδιών,

διπρόσωποι και δίγλωσσοι, θεός τους το συμφέρον,

σπορά μες στη Μεσόγειο αθλίων σκουπιδιών.

Εδώ, αϊτός ο Ίκαρος, φτερά ελευθερίας,

Κνωσός και Ζάκρος και Φαιστός, τόποι πολιτισμού,

χιλιάδες χρόνια τηλαυγείς φάροι αυτογνωσίας.

Και τα παιδιά τού φαρουέστ τού τυχοδιωκτισμού.

Αμόρφωτοι κι ανάγωγοι δε θέλουν να ξεχάσουν 

και όλο ξαναγίνονται της Γαίας υβριστές.

Ραδάμανθυς και Αιακός σκληρά θα τους δικάσουν,

εδώλιο παγκόσμιο, της Φύσης βιαστές.

                                                 Βλέπε Levina

Κέντρο νεοσυλλέκτων 1976

Ομοιόμορφοι άνθρωποι άσκοπα τρέχουν,

διαταγές ψυχοβόρες, γελοίες πομπές,

φωνασκίες στεντόρειες άνευ ουσίας,

αγανάκτηση πλήθους, φοβέρας σιωπές.

Προσταγόφιλοι άξεστοι, αμολημένοι,

θλιβερής εξουσίας εκτρώματα οικτρά,

στο μηδέν τής ψυχής τους εκτεθειμένοι,

οχετός οι φωνές τους, μιμούνται σκυλιά.

Με το στόμα κλειστό μπρος σε κάθε ασχήμια,

σε κλουβί σιδερένιο κρατάς την οργή.

Κραυγαλέα κηρύγματα για την Πατρίδα.

Μα εσύ την κρατάς, στην ψυχή σου, σωστή!                               

  

                     Στίχοι γραμμένοι πριν κάποια χρόνια, υπό το

                  βάρος εμπειριών από την 2,5 ετών στρατιωτική

                  θητεία. Μεταξύ αυτών, και το διήγημα «Ο Φώτης»

                  που φιλοξενήθηκε στο παιχνίδι τής Φλώρας 26-4-14

                                                         

Συνειδητά

Αν όλα φαίνονται χαμένα μες στου καιρού την ταραχή

κι εκείνα που ’χες δεδομένα έχουνε πια ανατραπεί,

γύρω σου βλέπεις ρημαγμένα έργα ετών υπομονής,

άλλα αθύρματα της τύχης, άλλα κακής επιλογής.

Κι αν δίπλα σου ψυχορραγούνε παλιοί γενναίοι μαχητές

και σε τρυπούνε μοιρολόγια και αναθέματα του χτες,

μη χάνεις χρόνο στα συντρίμμια, ψάχνοντας, τώρα, ενοχές.

Έστω και μόνος, στον αγώνα. Όχι ξανά αναβολές.

Ξερίζωσε από τη σκέψη το ενδεχόμενο φυγής,

«ο σώζων εαυτόν σωθήτω» επιλογή φτηνής ζωής.

Κι αν ο ανήφορος μπροστά σου με περιθώρια στενά,

λιγοστεμένες οι δυνάμεις, καψαλισμένα τα φτερά,

στη νέα σου αφετηρία έχεις το σίγουρο βοηθό·

είναι η πείρα των λαθών σου. Τώρα γνωρίζεις το σωστό.