Διπλωματία

Το κόκκινο χαλί στρωμένο και οι φαντάροι προσοχή,

με τη σειρά παραταγμένοι οφικιάλιοι, λοιποί,

χαμόγελα δασκαλεμένα και μουσικές δοξαστικές,

γυαλιστερές οι λιμουζίνες, τιμές αυτοκρατορικές.

Σε δώματα πολυτελείας περιποιήσεις ακριβές,

προπόσεις, μεγαλοστομίες, φιλοφρονήσεις γλυκερές,

καλογραμμένες διακηρύξεις τής υψηλής πολιτικής,

κατεβατά ευχολογίων πεπατημένης λογικής.

Για το σκοπό τού θεαθήναι καλοστημένα σκηνικά,

και να γνωρίζουν μόνο λίγοι τα  σκεπασμένα μυστικά.

– Μιλήστε τώρα επιτέλους να καταλάβουν οι λαοί

ποιοι απειλούν, ποιοι εκβιάζουν, ποιοι είναι οι δημαγωγοί.

Μιλήστε ανοιχτά για όλα στ’ όνομα του ανθρωπισμού,

ως πότε αίματα και βία στο σώμα τού πολιτισμού;

Αργά

Χλωμή και αδυνατισμένη βρήκα τη θεία μου Φανή,

τα βήματά της μουδιασμένα στη ρημαγμένη της αυλή,

μ’ ένα παράπονο στο βλέμμα – πολύχρονη η μοναξιά –

συγκρατημένη δυσφορία για τα βαριά ογδονταεννιά.

Με καλοσύνη οι κουβέντες, οι συμβουλές της στοργικές,

διακριτική στις ερωτήσεις, με παραινέσεις θετικές,

νοσταλγική για συγγενείς μας που χρόνια είχανε χαθεί.

Εκ θεμελίων αλλαγμένη βρήκα τη θεία μου Φανή.

Είχε αντίθετην εικόνα, πριν πέσει μες στα γηρατειά.

Την αποφεύγαν οι γνωστοί της, η παρουσία της βαριά,

αρνητικά τα σχόλιά της, επίμονα εριστική,

αντιπαθής σ’ όλο το σόι για τη σκληρή της κριτική.

Άκακος άνθρωπος φαντάζει αυτή η ήσυχη γιαγιά,

καλοσυνάτη για τον ξένο που δε γνωρίζει τα παλιά.

Τι βάρος άραγε σηκώνει η αλλαγμένη της ψυχή,

καθώς οδεύοντας στο τέρμα, κοιτάζει πίσω τη ζωή;

Του Αυγείου

Σπρώξιμο κάτω απ’ το χαλί,  

προσωρινή, λέγανε, λύση·

μια διαρκής αναβολή.

Ποιος να βρεθεί να καθαρίσει;

Και βγήκε κάποιος τελικά

με δηλωμένη προθυμία,

τα λόγια του ηρωικά,

κι αδράξανε την ευκαιρία.

Είπανε ήρθε Ηρακλής

γι’ αυτήν την κόπρο τού Αυγείου,

όλοι αυτοί ψοφοδεείς,

ανίκανοι του βασιλείου.

Λόγια παχιά ο Ηρακλής

κι η κόπρος έμενε στα ίδια.

Αυτοί κοιτούσαν αδρανείς,

κι ο ουρανός καμιά βοήθεια...

(αρχαίες ιστορίες)

Βιαστές

Το είδος χόμο σάπιενς.

Η κορωνίς!

Ευπρόσωποι ή άσχημοι,

ψηλοί ή μικροκαμωμένοι,

φτωχοί ή ευκατάστατοι,

άσημοι ή προβεβλημένοι,

φαιδροί ή ευυπόληπτοι,

αγράμματοι ή σπουδαγμένοι.

Πόσοι να είναι άραγε

νεάντερταλ συγκαλυμμένοι;

αρρενοκαταντήματα,

δηθενανθρώποι πωρωμένοι;

Και ύστερα με ποια ποινή

να μετρηθεί η τιμωρία;

Μήπως αντί για φυλακή

σε κάποια ζούγκλα εξορία;

Όλοι για την Πατρίδα

Ήταν μεγάλο το πλήθος   

κι ο αρχηγός δυνατός και σπουδαίος,

είχε ακέραιο ήθος,

σ’ όλες τις μάχες μπροστάρης γενναίος.

Πάθος ασίγαστο τους πυρπολούσε

πώς να γυρίσουν σωστά τον καιρό, 

όρκος βαρύτατος τους οδηγούσε

μη φοβηθούνε κανέναν εχθρό.

Πέρασαν χρόνια μεγάλων αγώνων,

πρόθυμοι όλοι στην πρώτη γραμμή,

είχαν πυξίδα τούς πόθους προγόνων,

δεν τους αγγίξαν ποτέ διχασμοί.

Στέριωσαν μια τιμημένη Πατρίδα

κι είχαν γι’ αυτήν μιαν αγάπη βαθιά,

είχαν τη σύμπνοια πρώτη φροντίδα

κι ήσαν υπόδειγμα για τα παιδιά.

(της φαντασίας)

Στα δευτερόλεπτα

Καλωσορίσματα θερμά, ο κόσμος γύρω της πολύς

πυκνές οι χειραψίες.

Τριάντα χρόνια ξενιτιά, ο χρόνος δε μας προσπερνά, 

κρατάει απουσίες.

Τριάντα χρόνια ξενιτιά η όμορφη Βασιλική

και τώρα στην πατρίδα,

για λίγες μέρες στο χωριό κι ύστερα πάλι Αμερική

στην άπατη ελπίδα.

Ανάμεσα στους χωριανούς, στη φασαρία την πολλή,

κι εγώ για χειραψία.

Τα χέρια σφίχτηκαν αλλιώς και μες στα δευτερόλεπτα

βουβή συνομιλία.

Από τις λέξεις των χεριών στα λόγια των βλεμμάτων μας·

τα μάτια πώς προφταίνουν!

αντάλλαξαν τ’ ανείπωτα ωραίων αισθημάτων μας·

αυτά που δεν πεθαίνουν.

Τριάντα χρόνια ξενιτιά εκείνη η Βασιλική,

εικόνα που δε σβήνει,

χαμένη πια οριστικά στην εύλαλη Αμερική.

Κι η νιότη δε μ’ αφήνει…

Πάπυρος

«Εγγράμματοι φταίχτες λαλίστατοι,  

αγράμματοι ψεύτες αδίστακτοι      

χτυπιούνται αστόχαστα στην αποικία.

Κι ενώ οι εχθροί συνεχώς προχωρούνε

κι οι άφιλοι σύμμαχοι αδιαφορούνε,

εκείνοι στην πάλη τους για εξουσία.

Και ποιος να φροντίσει τα διάτρητα τείχη μας,

να βάλει στην άκρη τα έωλα μίση μας,

ν’ αλλάξει τη ρότα μας στην Ιστορία!

Και τώρα ηχήσανε σάλπιγγες στην  »

Κομμένος ο πάπυρος.

Ούτε και βρέθηκαν άλλα στοιχεία.

Πώς να συνέχισε ο χρονογράφος;

τι ν’ ακολούθησε στην αποικία;

Σήμερα, κάτοικοι διάφοροι μένουν

από φυλές που κι εκείνοι δεν ξέρουν.

Κι ούτε τους νοιάζει καμιά Ιστορία.