Μετανθρωπισμός

 

Με δίκτυα νευρωνικά

εμφυτευμένα στο μυαλό

νέος επέρχεται Αδάμ,

θ’ αφήνει πίσω τον παλιό.

Ο στόχος σαγηνευτικός·

η υγιής μακροζωία,

εξάλειψη ασθενειών,

στο μέλλον η αθανασία.

Με δίκτυα νευρωνικά

το «βούλομαι» τι θα σημαίνει;

υβρίδια και ξενιστές·

από τον σάπιενς τι μένει;

Μετάνθρωποι ευγονικοί

την κάθε μέρα τι θα λένε;

για έρωτα; για μουσικές;

Άραγε θα μπορούν να κλαίνε;

Δικτατορίες

 

Με χωροφύλακες θεριά ανήμερα,

λογοκρισία, φυλακίσεις, εξορίες,

από του Κάιν τον καιρό μέχρι και σήμερα 

οι απροκάλυπτες δικτατορίες.

Οθόνες πλουμιστές, πυροτεχνήματα,

δημοκρατία, εκλογές, ελευθερίες,

πληθώρα τα θεάματα – κορήματα.

Αόρατες οι ευφυείς δικτατορίες.

Και τώρα με πυκνά ηλεκτρο-νήματα

των υπηκόων τα μυαλά κομποδεμένα.

Νοημοσύνης άλλης αποκτήματα

από «αρμόδιους» αξιοποιημένα.

Γονίδια

 

Πατέρας χρηματόφιλος, αδίστακτος, ιδιοτελής,

γαλίφης, κουτοπόνηρος, διεφθαρμένος, ευτελής.

Ο γιος του γνησιότατος, μικρόνους, αηθέστατος,

στο έπακρο αδίστακτος, ρηχός, ιδιοτελέστατος,

υπόδειγμα αριβισμού, αχρείου ετσιθελισμού.

Με πλούτο φανερό, κρυφό, το ξέρει όλο το χωριό.

Ανεκτικοί οι χωριανοί, πολλοί που τον αντιπαθούν,

όμως υπάρχουν αρκετοί που τακτικά τον εξυμνούν,

χορτάτοι με δοσίματα, συγκαλυμμένες δωρεές,

αν και γνωρίζουνε καλά τις λερωμένες διαδρομές.

Μέσα στο Χρόνο

 

Ελεύθερο το είχε πάντα το μυαλό,

ελεύθερη και την καρδιά του.

Και παίρνοντας τα πάντα μετρητοίς,

πικρά τα συμπεράσματά του.

Ελεύθερο κρατάει το μυαλό,

μα τώρα χαλινάρι στην καρδιά του.

Στον τωρινό κανόνα

 

Ξανά ο Καποδίστριας με τον Κολοκοτρώνη,

ο Μακρυγιάννης, ο Μελάς, ο Σολωμός, ο Κάλβος

μου έρχονται και μου μιλούν, μου δείχνουν τα γραπτά τους.

Τον ύπνο μου ταράζουνε με τα οράματά τους.

Εγώ για το σπιτάκι μου,

το βιος και τα παιδιά μου

πασχίζω καθημερινά.

Μηνών το όραμά μου.

Να τα βολέψω σήμερα,

να σπρώξω το χειμώνα,

να πάρω το επίδομα

στον τωρινό κανόνα.

Ξανά ο Καποδίστριας, Μαβίλης και Καΐρης,

Αντύπας, Κώττας, Μπότσαρης, Δαβάκης και Μισύρης

χτυπούνε την πορτούλα μου, διστακτικά μιλούνε,

αμίλητο με βρίσκουνε, σκυφτοί αποχωρούνε.

Εγώ ο

 

Είμαι ωραίος σωστός χαρακτήρας,

είμαι σπουδαίος, μεγάλος σοφός,

είμαι του γένους, του έθνους σωτήρας,

είμαι του κόσμου το άσβεστο φως.

Πάνω απ’ όλους σας έχω το μπόι,

είμαι ο δίκαιος μέγας κριτής,

είμαι γενναίος δεινός καουμπόι!

είμαι αδίστακτος πολεμιστής.

Κρυμμένες αξίες

 

Σείριος, Βέγας και Αρκτούρος,

Αλτάιρ, Αίγα, Μπετελγκέζ,

Αντάρης, Ρίγκελ, Πολυδεύκης,

Προκύων και Αλντεμπαράν.

Ήλιοι στης νύχτας τον εξώστη

τ’ αστέρια τα ονομαστά.

Στο αστροκέντημα διαμάντια,   

φανταχτερά και θαυμαστά.

Τριγύρω πλήθος αστεράκια

στου ουρανού το μωσαϊκό,

στις εσχατιές τού γαλαξία

με παρελθόν ηρωικό.

Φτωχότερος ο ουρανός μας,

αν δεν υπήρχαν τα μικρά.

Ήλιοι κι εκείνα! Μακρυσμένα.

Και τα θαρρούμε αμυδρά. 

Κυριαρχούν, προβεβλημένα,

πασίγνωστα τα λαμπερά.

Στην άκρη μένει η αξία

αυτών που φαίνονται μικρά.