Μορφώλω

Ωραίο σώμα η Μορφώλω,

τα κάλλη της πληθωρικά,

της Αφροδίτης οι καμπύλες,

καμώματα προκλητικά.

Σαν το μαγνήτη η Μορφώλω

τραβούσε πλήθος θαυμαστές,

και νεαροί και περασμένοι

στα όνειρά τους εραστές.

Διαχυτική σε παντρεμένους,

μ’ ελάχιστες αναστολές.

Κυκλοφορήσανε οι φήμες

για επαφές αμαρτωλές.

Δυο χρόνια στη μικρή μας πόλη,

τα σχόλια απανωτά.

Μαλώσανε πολλά ζευγάρια.

Και τα διαζύγια επτά.

Και κάποια νύχτα τού Γενάρη,

αν και μεγάλη παγωνιά,

δυο σιλουέτες γυναικείες

περίμεναν σε μια γωνιά.

Δύο η ώρα κι η Μορφώλω

γλιστρούσε από μιαν αυλή,

μες στο παλτό της τυλιγμένη

και όπως πάντα κουνιστή.

Σε λίγα βήματα πιο πέρα

πήγε να στρίψει στη γωνιά.

Μια σιγανή στιχομυθία.

Στον ύπνο όλη η γειτονιά.

Πρωί-πρωί την άλλη μέρα

στη γειτονιά ορυμαγδός·

μες στο πηγάδι μια γυναίκα.

Ένας απρόσμενος πνιγμός.

(διηγήσεις τής γιαγιάς Αρτέμως)