Παλιό μονοπάτι

 

Δύσκολο πια για να με βρεις καινούριε οδοιπόρε,

τα χρόνια γίνανε πολλά.

Και ποιος να δείξει σήμερα πώς ήτανε η στράτα,

που τώρα τη σκεπάζουνε τ’ αγκάθια και τα βάτα.

Διαβάτες πια δεν περπατούν, κοπάδια δεν περνούνε

ούτ’ άλογα βαρύφορτα πάνω μου χλιμιντρούνε.

Εδώ ο τόπος βούιζε μέχρι αργά τα βράδια

κι εγώ χαιρόμουν τις φωνές,

τα γέλια, τα χουγιάσματα και τα παλιά τραγούδια

και κάποιες νύχτες τις καρδιές,

που γλυκοψιθυρίζανε αγάπες και λουλούδια.

Δίπλα μου είχα δυο πηγές, ακούσαν ιστορίες.

Ποιοι τώρα να σταθούν εδώ,

να πουν για κατορθώματα, γι’ αγώνες και θυσίες;

Πού πήγε κείνη η ζωή σε όλα της γεμάτη,

κόποι ατέλειωτοι, σκληροί, μα η καρδιά χορτάτη;

Έχουν χαθεί παντοτινά

του διπλανού η σιγουριά τού γείτονα η αγάπη;

Μια φλόγα καίει μέσα μου, ίσως τα νέα νιάτα

μαζέψουν από πάνω μου τ’ αγκάθια και τα βάτα…