Χαρά δύο ημερών (1944)

 

Ωραίο το σπιτάκι το καινούριο,

χτισμένο με ιδρώτα και καημό,

και ήρθε η ποθούμενη η μέρα·

η Κυριακή για τον αγιασμό.

Βοήθησαν πολλοί τον Αποστόλη

να στήσει το μικρό του σπιτικό·

αλληλεγγύη μες στα ήθη των αιώνων,

και τώρα γιορτινό το σκηνικό.

Κεράσματα, χαρούμενα τραγούδια,

κι ας είν’ ακόμα μαύρη κατοχή,

περίσσεψαν ευχές και φτωχοδώρα.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

Την Τρίτη στο χωριό ανησυχία,

θα φτάσουνε ξανά οι Γερμανοί,

κι αν τελειώνει η κατοχή τους,

θανάτου ξαναστήνουν μηχανή.

Στο δάσος τρέχουν όλοι να κρυφτούνε·

των Ούννων η τραχύτητα γνωστή.

Miα άσκοπη βολή ενός χαμένου,

και βάζουν μπρος την ίδια τακτική.

Στις φλόγες παραδίνονται τα πάντα,

από το δάσος βλέπουν τον καπνό.

Οι Ούννοι γελαστοί αποχωρούνε

και πίσω τους αφήνουν ρημαδιό.

Γυρίζουνε τροχάδην οι φυγάδες,

μαυρίλα απλωμένη στο χωριό,

καθένας ψάχνει το ερείπιό του.

Βαρύ τού Αποστόλη το πικρό.

Μαζεύονται οι γέροι στην πλατεία,

ζυγίζουν την τρανή καταστροφή.

Γνωρίζουν του χωριού την Ιστορία,

πώς στάθηκαν οι πρόγονοι ορθοί.

Με πείσμα θα χαράξουν την πορεία.

Κοινή η τύχη τους κοινή κι η αντοχή.

……………………………………………………..

2 Ιουλίου 1944 αγιασμός στο καινούριο σπίτι τού Αποστόλη.

4 Ιουλίου πυρπόληση του χωριού.