Αυτό που θα 'ρθεί

Ρυάκια πολλά, μα μικρά και αδύναμα,

που μόλις ακούγονται.

Οι χείμαρροι μένουν στεγνοί.

Μακριά στον ορίζοντα άφθονα σύννεφα,

που μοιάζουν ακίνητα.

Οι άνεμοι δείχνουν αργοί.

Αθόρυβο ακόμα στα πεύκα το θρόισμα.

Υπήκοοι ράθυμοι, άρχοντες ήσυχοι.

Και ποιοι θα σηκώσουν αυτό που θα ’ρθεί…

Έναυσμα

Ευτυχισμένοι οι εφτά πεντακοσιομέδιμνοι

κι από κοντά τους αστυνόμοι, ιερείς και δικαστές.

Οι άλλοι χίλιοι στο χωριό λες κι ήτανε αμέριμνοι –

οι δούλοι, οι επήλυδες, οι θήτες και οι πελταστές.

Μα ένας δούλος νεαρός, μια μέρα ζωηρός,

μισή κουβέντα ψέλλισε για λεύτερα πουλιά,

κι ο φίλος του ο έπηλυς φώναξε θαρρετός

πως είναι το ψωμί λειψό στα πιο φτωχά παιδιά.

Ακαριαία τρέξανε ακμαίοι αστυνόμοι

και κλείσανε τα στόματα με τσουχτερά ραβδιά,

και οι ανήσυχοι γονείς σαν άλλοι παιδονόμοι

αρχίσανε τις συμβουλές για στόματα κλειστά.

Θορυβημένοι οι εφτά πεντακοσιομέδιμνοι

κι από κοντά τους αστυνόμοι, ιερείς και δικαστές.

Κι οι άλλοι χίλιοι στο χωριό μένουν ακόμα αμέριμνοι.

Σιωπή και νέκρα. Όμως, άηχες μαζεύονται φωνές…

Ευρώπη προχθές, χθες, σήμερα, αύριο

Ευρώπη των εχθρών λαών, του μιλιταρισμού,

του υπερίτη, των βομβών και των ναρκοπεδίων,

των δικτατόρων, των διωγμών και του εθνικισμού,

των στρατοπέδων-φυλακών και των κρεματορίων.

Ευρώπη τής συνύπαρξης και του πολιτισμού,

της ανοχής, των ιδεών και της δημοκρατίας,

των ελευθέρων πολιτών και του ανθρωπισμού,

δικαιωμάτων, αξιών τής ισοπολιτείας.

Ευρώπη των τραπεζιτών, των νάνων ηγετών,

ασύνορων εταιρειών και χρηματιστηρίων,

χυδαϊσμένων οθονών εμπορικών ηθών

και πολιτών-υποτελών των διευθυντηρίων.

Ευρώπη των ολιγαρχών τού παλαιού καιρού,

του μίσους των αλλόδοξων και της τρομοκρατίας.

Ευρώπη τού φαντάσματος του νεοφασισμού,

αριθμημένων πολιτών σαθρής δημοκρατίας.

Άιντε γκρέκο

Δεν είν’ εδώ τα διάσελα και οι κορφές τής Πίνδου,

με το «αέρα» να σκορπάς ορδές των φασιστών.

Δεν είν’ εδώ τα οχυρά για μαχητές τού Ρούπελ

να πολεμάς ηρωικά τα στίφη ναζιστών.

Δε θα σε βομβαρδίσουνε με στούκας και κανόνια,

δε θέλουν πλέον αίματα – κοστίζουν ακριβά.

Αυτό που δεν τους άφησες να πάρουν με τα όπλα,

φθηνά το παίρνουν με χαρτιά. Αντίσταση καμιά.

Δε θα υψώσουν σβάστικα ξανά στον Παρθενώνα,

αργά σού τη φυτεύουνε βαθιά μες στην καρδιά.

Βωμοί, εστίες, τιμαλφή δεμένα στον αιώνα.

Ορίζοντας για σήμερα, στο χάος τα παιδιά.

Θα διαγραφούν Κυναίγειροι, Μελάδες, Λεωνίδες

και  τόσοι απροσάρμοστοι παλιοί εθνικιστές,

η Ιστορία σου απλή με λιγοστές σελίδες,

καθαρισμένη θα τη βρουν οι νέοι μαθητές.

Υπάκουοι υπήκοοι σε ξένη πολιτεία,

για σας θ’ αποφασίζουνε σοφοί επιτελείς.

Οι εκλογές κανονικά για τη «Δημοκρατία».

Και οι πολλοί, ανέστιοι, φόρου υποτελείς.

                                                

                                            Maastricht 23.5.2016

                                              Μετά τιμής οίκτου

                                                Ian Dedomenos

                                            ευρωπαίος υπήκοος

Στη δική μας ευτοπία

Των βλεμμάτων οι λέξεις καθάριο σημάδι,

και με βήμα ταχύ στην κρυφή ρεματιά,

μοναχός στο στενό γκριζωπό μονοπάτι,

φιλικό το βουνό, ζωντανή ζωγραφιά.

Στης ιτιάς την κρυψώνα, εκείνη ολόρθη,

είχε φτάσει γοργά απ’ την άλλη πλαγιά.

Αστραπές μες στα μάτια, φλεγόμενοι πόθοι

στο γλυκόλαλο γέλιο, σε χέρια λευκά.

Λατρεμένες κουβέντες, νοήματα πλήρη,

οι ψυχές και τα σώματα αρμονικά,

μες στην άλεκτη ώρα, στου νου μας τη δίνη,

η μικρή ευτοπία μας μια αγκαλιά.

Των δρυών η σκιά, του ελάτου οι νότες,

το αφόβιστο πάτημα του ζαρκαδιού,

η αρχαία πηγή στη σχισμάδα τού βράχου,

το παιχνίδισμα – ζύγιασμα του γερακιού,

των χρωμάτων οι φλέβες μες στ’ άσπρα λιθάρια.

Πανδαισία εικόνων στο φως τ’ ουρανού.

Ευφορίας σιωπή μες στον ήμερο Μάη

κι ένας ώριμος όρκος με χέρια πλεχτά,

των βλεμμάτων οι λέξεις καθάριο σημάδι,

στη δική μας αλήθεια δικά μας κλειδιά.

Ζαρκάδια

Τριγύρω σου λύκοι, λιοντάρια, τσακάλια,

κι εσύ μοναχό σου ζαρκάδι.

Ξεφεύγεις τη μία, τις δύο, τις τρεις…

Βοά η ανάγκη

για «φίλους», «εταίρους», «συμμάχους».

Και πρέπει να σπεύσεις να βρεις.

Κι αν είναι παράταιρες τέτοιες φιλίες –

με λύκους, λιοντάρια, τσακάλια –

βαριές εκχωρήσεις, δεινές προστασίες, 

αυτή είν’ η ζούγκλα.

Ο δεύτερος δρόμος – μεγάλο το μήκος –

να γίνεις τσακάλι, λιοντάρι ή λύκος.

Και πάλι με φόβο κοντά στα θηρία.

Μα βρίσκεις τον τρόπο…

Αυτή είν’ η ζούγκλα.

Αλλιώτικος δρόμος – μονάχα για λίγους –

να πείσεις ζαρκάδια για σίγουρους φίλους.

Μυριάδες! και όχι  δυο-τρία.  

Και όλα με θάρρος μπροστά στα θηρία.

Αφόβιστα,

όταν λιοντάρια πολλά θα ρυάζονται,       

όταν τσακάλια και λύκοι θα δείχνουν τα δόντια τους.

Απρίλης 1941 - Απρίλης 2016

Με το ύφος κυρίαρχων κοσμοκρατόρων,

αλαζόνες θεοί τής αρίας φυλής, 

αναιδείς ολετήρες αρχαίων συνόρων,

γην και ύδωρ απαίτησαν – Μήδοι θρασείς.

Με κανόνια και στούκας σαν όρνια, στη χώρα,

Βησιγότθων απόγονοι - εκτελεστές,

του Μπετόβεν οι λάτρεις θεριά αιμοβόρα,

γραφικών οικισμών ιταμοί εμπρηστές.

Νικητές στις δηώσεις, στον τρόμο, στην πείνα,

δεδομένη περίμεναν υποταγή.

Στης φυλής τους το ψέμα ολέθρια ήττα,

ανεξίτηλη μες στους αιώνες ντροπή.

Και γυρίσαν οι χρόνοι, η λήθη στα πάθη,

στην οδό τής προόδου ο κάθε λαός.

Η παγίδα στημένη σε πλούτου φενάκη

κι η αυτάρκεια ένας χαμένος σκοπός.

Στων λαθών τη συσσώρευση νέμεση-κρίση,

στο τιμόνι ανίκανοι ονομαστοί,

εχθροσύμμαχοι ήρθαν να δώσουνε λύση,

σκοτεινών συμφερόντων φορείς, γελαστοί.

Δεν υψώνουν κανόνια και στούκας στη χώρα.

Ευκολότερα όπλα, αλλιώς εισβολή,

σιδηρόφρακτοι τότε, ευρώφρακτοι τώρα,

μας κραδαίνουν το χρήμα τους ως απειλή.

Φοβισμένοι, μικροί, μπρος στης φτώχειας το φάσμα

την Πατρίδα προσφέρουμε στην αγορά.

Μα υμνούμε ακόμα του ΟΧΙ το θαύμα,

σαν καλοί πατριώτες με λόγια πολλά!...