Βιολόγε τής ευθύνης

Μέρες και νύχτες, διανύεις με πάθος

δρόμους μυστήριους κυτταρικούς,

ψάχνεις στις βάσεις το κρίσιμο λάθος,

ανακαλύπτεις κρυφούς κωδικούς.

Σε μιτοχόνδρια και σε πυρήνες

μνήμες ζητάς γενεών παλαιών,

εξερευνάς αδελφές χρωματίδες

και τις ατέλειες αντιγραφών.

Κι όσο εγγίζεις βαθιά την αλήθεια,

βρίσκεις μπροστά σου αρχέγονο φως,

αποδομείς των Γραφών παραμύθια,

γίνεσαι πλέον ο νέος θεός.

Νέε θεέ τής μεγάλης ευθύνης,

άνθρωπος είσαι, σε είπαν σοφό.

Μη γίνεις αίτιος νέας οδύνης.

Τον Ιπποκράτη* σωστό οδηγό.

                      

*«Ωφελέειν, μη βλάπτειν»

Γιουρογκρίκ

Με τα σόρι, νόου, θενκς,

τα παρντόν, οκέι, γιες,

με ουίσκι και με νες

στης Ευρώπης τις αυλές.

Στο σπιτάκι μου το χωλ,

στην κουζίνα μου τα μπωλ,

μίξερ, τάπερ, μπικουτί

μου γεμίσαν το κουτί.

Ήρθαν και αραδιαστήκαν,

μέσα στο μυαλό μου μπήκαν,

έγινα κι εγώ ωραίος

επιτέλους Ευρωπαίος,

άρχισα καινούρια ψώνια,

απ’ τ’ αλώνια στα σαλόνια.

Δε μου έφταναν ετούτα

θέλησα καινούρια φρούτα.

Και μια μέρα στα σαλόνια

κουβαλήθηκαν τελώνια.

Λιμιτ-άπ και σπλιτ και νάσνταγκ,

ντάου-τζονς και κακ-σαράντα,

τα σουάπς στα Βερολίνα,

λίμιτ-ντάουν στα Λονδίνα.

Λίγα χρόνια, λίγοι μήνες

έφτασαν να σβήσουν μνήμες,

χρήμα από τον αέρα

ήταν όμορφα κι ωραία.

Ένας δείκτης σκαλωμένος,

και ο νταξ παλαβωμένος,

τρελαμένος ο νικέι,

άρχισε φωτιά να καίει.

Οι πολλοί αντραλισμένοι,

άλλοι σαν αφιονισμένοι,

από το κομπόδεμά τους

βρέθηκαν αλαφρωμένοι.

Κύλησαν γοργά τα χρόνια,

τη δουλειά τους τα λαμόγια.

Και μια μέρα οι ελπίδες

γίνανε φωτοβολίδες,

γιουρογκρούπια, γιουρολόγια,

ξεκινήσαν μοιρολόγια.

Άρχισαν μετρούν τα σπίτια

τα χωράφια, τα καλύβια.

Μέσα στο προτεκτοράτο

άνθισε το πρεκαριάτο.

Οι οθόνες το χαβά τους,

μέρα-νύχτα τη δουλειά τους,

τα πρεστίζ και τα πριβέ

με ντιζάιν, με γκουρμέ,

κι όταν παίζουνε πρεσρούμ,

ούτε πέντε δεν ακούν.

Στις παρέες τα παιδιά

εσεμές στα κινητά,

άλλοι μόνοι τους σελφί,

άλλοι ντριγκ και τουμπεκί.

Πάνω μου πετάνε ντρον,

μου τοιμάζουνε πατρόν.

Έμαθα καλά τα γκρίκλις,

όλα μου να γίνουν ίγκλις.

Με τρανσλέιτ στα χελλενίκ

θα μιλάω γιουρογκρίκ.

Μόνο γαβ!

Του άπλωσαν πολλές φορές

της επιείκειας το χέρι.

Απάντησή του μόνο γαβ!

Το άδικό του φανερό,

καθένας γύρω του το ξέρει,

μ’ αυτός επίμονος στο γαβ!

Επιθυμία του παλιά

δικά του όλα να τα πάρει,

και πάντα έτοιμο το γαβ!

Δε σταματάει ν’ απαιτεί,

του ξανακάνουνε τη χάρη.

Κι εκείνος γαβ και πάλι γαβ!

Ο Μηδοκής

Επίμονος και ευφυής,

για όλα είχε ενδιαφέρον,

και πολυπράγμων και θρασύς

και πάνω απ’ όλα το συμφέρον.

Στην έκθεση καλοί βαθμοί,

λέξεις αράδιαζε γενναίες,

μα δεν του καίγονταν καρφί

για του καιρού μας τις ιδέες.

Κινήσαμε για τις σπουδές,

μέσα στα χρόνια μας χαμένοι,

και οι παλιοί συμμαθητές

σε δέκα πλάτη σκορπισμένοι.

Το πού και τι ο Μηδοκής,

το πώς Αθήνα η πορεία,

σε έντυπο περιωπής

μια θολωμένη ιστορία.

Αρθρογραφία ταιριαστή

ανάλογα τη συγκυρία,

στον αναγνώστη αρεστή,

να παραμένει πελατεία.

Στης ευφορίας τον καιρό

σε έντυπο της εξουσίας,

το πόστο ήταν ισχυρό

και παχυλής αντιμισθίας.

Μα «στη ζωή τα πάντα ρει»,

η προσφιλής του θεωρία,

της εξουσίας αλλαγή,

γι’ αυτόν καινούρια ευκαιρία.

Ο Μηδοκής αρθρογραφεί

με λέξεις πάντοτε γενναίες

και δεν του καίγεται καρφί

για οποιεσδήποτε ιδέες…

Πειρόπληκτα

Σε τέσσερις στροφές οι στίχοι

με προσοχή διατυπωμένοι,

για ένα θέμα των ανθρώπων

με βεβαιότητα γραμμένοι.

Για δέκα χρόνια στο συρτάρι         

το ποίημα με καρτερούσε

και με το νέο διάβασμά του

μία στροφή αλλιώς μιλούσε.

Τη βρήκε αυστηρή η πείρα

κι ας ήταν σίγουρα γραμμένη,

και πειστική η συμβουλή της:

να γίνει πιο στρογγυλεμένη.

Την έγραψα με άλλες λέξεις

από την πείρα διαλεγμένες.

Και ξαναμπήκαν στο συρτάρι,

οριστικά βεβαιωμένες.

Και σήμερα, τριάντα χρόνια

από την πρώτη στιχουργία,

ανοίγω πάλι το συρτάρι,

ξανά η ίδια ιστορία.

Δεν είναι μόνο λίγες λέξεις,

στίχοι πολλοί αλλιώς μιλούνε,

θα πρέπει όλα να τ’ αλλάξω,

τα πάντα να ξαναγραφούνε.

Σε τέσσερις στροφές οι στίχοι

με βεβαιότητα γραμμένοι.

Κι από την πείρα των ανθρώπων

οι περισσότεροι σβησμένοι…

Ξέρξη οίηση

Τρίζει τα δόντια του, αλαζονεύεται,

και τους αδύναμους τους λοιδορεί,

μες στον καθρέφτη του γίγαντας φαίνεται

και το λοφίο σατράπη φορεί.

«Φίλους» κι εχθρούς καθυβρίζει αδιάκοπα,

με ιταμότητα τους προκαλεί,

παραβιάζει συνθήκες αδιάντροπα,

κάθε κουβέντα του και απειλή.

Επιδεικνύει τα βάρβαρα ήθη του,

το παρελθόν του γεμάτο σφαγές,

μες στο μυαλό του οι έωλοι μύθοι του

αναρριπίζουν παλιές αρπαγές.

Δεν έχει μάθει ποτέ τη συναίνεση,

μόνο τη βία γνωρίζει καλά.

Όμως η Ύβρις κεντάει τη Νέμεση,

άλλοτε γρήγορα, άλλοτε αργά…

Γαλιλαίος - Ιερά Εξέτασις

Ο αστρονόμος Γαλιλαίος (Galileo Galilei 1564-1642), ο πρώτος που χρησιμοποίησε τηλεσκόπιο, απέδειξε την κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο. Το συμπέρασμα αυτό ερχόταν σε αντίθεση με τα γραφόμενα στη Γένεση, ότι η Γη είναι το κέντρο τού σύμπαντος. Καταδικάστηκε το 1633 από την Ιερά εξέταση, ως αιρετικός. Η πρόσκλησή του προς τους κατηγόρους να δουν οι ίδιοι στο τηλεσκόπιο τις φάσεις τής Αφροδίτης απορρίφθηκε. Για ν’ αποφύγει τη θανατική καταδίκη (θα τον έκαιγαν ζωντανό), υποχρεώθηκε ν’ αποκηρύξει την ανακάλυψή του και του έκαναν τη …χάρη, να του επιβάλουν την ποινή τού ισοβίου κατ’ οίκον εγκλεισμού του! 350 χρόνια μετά το θάνατό του, ο Γαλιλαίος «αποκαταστάθηκε» από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, ο οποίος παραδέχτηκε ότι εκείνη η καταδικαστική απόφαση ήταν ατυχής…

Κατήγορος :

Πώς απετόλμησες, ω αναιδέστατε,

ψεύδη ασύστολα να εκστομίσεις,

κείμενα άφθαρτα και προαιώνια,

συ, ο ελάχιστος, ν’ αμφισβητήσεις;

Θράσος απέραντον είχεν η σκέψις σου,

ώστε την Γην από καύχημα Λόγου,

να την ορίσεις ως κόκκον ασήμαντον

και όχι κέντρον τού σύμπαντος κόσμου.

Η διαστροφή τής βλασφήμου διανοίας σου

έσπευσε άλλας μεθόδους να δείξει,

βάτους, τριβόλους, ακάνθους, ζιζάνια

εις τους αγρούς τού Κυρίου να ρίψει.

Της επιστήμης σου δήθεν πορίσματα,

έργα αισχρά, νοσηράς φαντασίας, 

του εωσφόρου τεχνάσματα χείριστα,

τα ενεφάνισες ως αληθείας.

Μόνον η Βίβλος, αγία, θεόπνευστος,

είναι γενέτειρα της αληθείας,

σεις, που νομίζεσθε ως επιστήμονες,

είστε φερέφωνα της αθεΐας.

Γαλιλαίος

Ούτε φαντάστηκα ούτε σχεδίασα,

βλάσφημα λόγια εγώ να κηρύσσω,

μ’ έναν φακό τούς πλανήτες πλησίασα,

τις απορίες αιώνων να λύσω.

Χρόνων προσπάθεια το τηλεσκόπιο

δείχνει του Σύμπαντος το μεγαλείο,

ένα εξαίρετο αληθοσκόπιο

κι όχι διαβόλου κακό εργαλείο.

Πλήθος αστέρων κοσμεί το στερέωμα

και οι κινήσεις τους μια αρμονία,

η κατανόηση, όλων δικαίωμα,

δεν είν’ η γνώση ποτέ βλασφημία.

Όλοι μπορείτε να δείτε, τ’ απόβραδο,

το μυστικό τής λευκής Αφροδίτης,

μοιάζει με άστρο, σαν τ’ άλλα, απόμακρο,

όμως κι εκείνη, του Ήλιου πλανήτης.

Κατήγορος :

Πώς διανοείσαι εισέτι, απαίσιε,

να προσκαλείς εις διαβόλου συμπράξεις,

δια να μολύνεις και άλλων τη διάνοια

με ιδικές σου ανόσιες πράξεις;

Ήδη αυτή η αθλία σου πρότασις

νέα εκδήλωσις της βλασφημίας.

H ενοχή σου καθίσταται πρόδηλος,

σε αναμένει πυρά τιμωρίας.

                 ----------------

Κύλησαν χρόνια σε τέλμα αμάθειας

και σε τρεισήμισι πλέον αιώνες,

ήρθε καιρός να πειστούν οι αλάθητοι

και  ανασκεύασαν θείους κανόνες.

Έχουν …αφήσει τη Γη μας ελεύθερη,

μες στην τροχιά τού απείρου να τρέχει,

όντων μυριάδων κοιτίδα φιλόξενη,

όσο θ’ αντέχει ο Ήλιος να φέγγει.

Και το πανέξυπνο γένος των σάπιενς,

που ’χει πολλούς Γαλιλαίους δικάσει,

μέχρι και σήμερα δεν το κατάφερε

σκότος αρχέγονο ν’ αποτινάξει.