Με τις σειρήνες

 

Χαμηλόμισθος ο φίλος μου ο Μένιος,

η ζωή του μετρημένη, συνετή,

ενδιαφέροντα ωραία, διαβασμένος,

κι όλο βρίσκει κάτι να δημιουργεί.

Ένα γράμμα, κάποια μέρα, της πρεσβείας

για κληρονομιά του μακρινή,

αίφνης κάτοχος τρανής περιουσίας.

Στη ζωή του η μεγάλη ανατροπή!

Φτερουγίσανε τριγύρω του σειρήνες,

τα τραγούδια τους γλυκά μαγευτικά.

Σ’ άλλη γειτονιά σε λίγους μήνες,

διαγραφή στα μέχρι χτες, οριστικά.

Φίλοι πλούσιοι στις νέες συντροφιές του,

επαφές και συναντήσεις κοσμικές,

στους ωκεανούς μεγάλες εκδρομές του,

βασιλιάς σε διαδρομές εξωτικές.

Στις σειρήνες του ο φίλος αφημένος,

τα ωραία ενδιαφέροντα νεκρά,

για καινούριες απολαύσεις διψασμένος,

τις καλές δημιουργίες του ξεχνά.

Δέκα χρόνια στις σειρήνες του ο Μένιος,

δε θυμάται τον παλιό του εαυτό,

κάπου-κάπου ξενυχτάει μεθυσμένος.

Ένα πλοίο δίχως ρότα και σκοπό.

Πόλεμος πάντων πατήρ

 

Μονόφθαλμος ο άτυχος Μαυρούλης,

κουτσαίνει ο Αστέρης ο νταής,

γδαρμένος ο αδύνατος Σπιρτούλης,

μισό αυτί ο ήσυχος Χιονής.

Οι πόλεμοι των γάτων φουντωμένοι

στα κεραμίδια, στα σοκάκια, στις αυλές,

με νύχια και με δόντια οπλισμένοι,

τα νιαουρίσματά τους απειλές.

Αιώνιοι των γάτων οι αγώνες,

παρόμοια τα θηρία, τα πτηνά,

τα έντομα, τα φίδια, οι χελώνες.

Σε πόλεμο της Γης τα ζωντανά.

Όπου ζωή, ατέρμονες οι ρήξεις

για επικράτηση, για χώρο ζωτικό,

του μίσους και της βίας οι εκρήξεις

το βίο καταντούν αγχωτικό.

Όπου ζωή, εκεί και δυστυχία,

τα πλάσματα σπανίως ευτυχούν,

μα τα θεόπνευστα βιβλία

στο διάβα των αιώνων φωνασκούν

«τα πάντα καμωμένα εν σοφία!»,

και μυκτηρίζουν όσους διαφωνούν.

Οι 12 μήνες

 

Ιανουάριος

Το όνομά του θεϊκό· Ρωμαίων πεπραγμένα.

Ξεκίνημα με ασπασμούς, πλεόνασμα ευχών,

μηνύματα ηγετικά με λόγια τετριμμένα

να συντηρούνται εσαεί ελπίδες των λαών.

Σαρώνουν θάλασσες, βουνά και στήνουνε παγίδες

βοριάδες ανεόρταστοι με ήθη πολικά.

Κάποτε μας χαμογελούν γλυκές αλκυονίδες·

ανάπαυλα κι απαντοχή σε σπίτια φτωχικά.

Φεβρουάριος

Κι αυτός με κρύα και βροχές, αν θέλει, και με χιόνι,

με λίγον ήλιο ξεγελά και τις αμυγδαλιές,

μπορεί να μένει φιλικός, μπορεί να τις παγώνει.

Απ’ όλους ο ξεχωριστός· οι μέρες του λειψές.

Μια μέρα τού γυρίζουνε σε μια τετραετία,

για το ημερολόγιο τον κάναν ρυθμιστή.

πολλοί φοβούνται μην τους βρει μεγάλη ατυχία·

η πρόληψη για δίσεκτα ακόμα επιζεί.

Μάρτιος

Κι αυτός με όνομα θεού, σκληρός, δυναμικός,

αλλάζει γνώμη εύκολα, τα δέντρα τον φοβούνται,

για τα παλούκια των φτωχών και παροιμιακός,

ανησυχούνε γεωργοί, φορές τον καταριούνται.

 

Την Άνοιξη υπόσχεται, για μέρες προσπαθεί,

λουλούδια φέρνει πρώιμα μαζί και χελιδόνια.

Μέσα του η μεγάλη μας η εθνική γιορτή·

θυμούμαστε το χρέος μας, τα ένδοξά μας χρόνια.

Απρίλιος

Τα πρωινά του δροσερά με χαμηλούς βαθμούς,

μα φέρνει και χαμόγελα με την καλοκαιρία.

Τα δέντρα ξεθαρρεύουνε, γεμίζουνε χυμούς,

και των πουλιών οι έρωτες σε νέα ευκαιρία.

Τη γη την ερεθίζουνε ευπρόσδεκτες βροχές,

από τα χιόνια των βουνών ποτάμια φουσκωμένα,

το πράσινο απλώνεται σε κάμπους και πλαγιές,

οπωροφόρων έκρηξη, χωράφια στολισμένα.

Μάιος

Πασίγνωστη η πρώτη του, παγκόσμια γιορτή,

εργαζομένων σύμβολο, αγώνας ματωμένος.

Της γης η αναγέννηση γιορτάζεται κι αυτή,

ελπιδοφόρος, στα χωριά πολυτραγουδισμένος.

Ρομαντικοί ερωτιδείς τραβούν στην εξοχή,

με στίχους διανθίζουνε θερμές τους εκδηλώσεις.

Και της Μητέρας θύμηση σε μία Κυριακή,

με στοργικές αναφορές, γλυκές αφιερώσεις.

Ιούνιος

Του έδωσε το όνομα η μέγιστη θεά,

του θέρους ο καλύτερος, αρχή τής ευφορίας,

μας φέρνει την επάρκεια του σιταριού σοδειά.

Τής κερασιάς η ομορφιά φωνή τής ευκαρπίας.

Αλτάιρ, Βέγας και Ντενέμπ κοσμούν τον ουρανό,

το θερινό τους τρίγωνο της νύχτας το στολίδι.

Ο ήλιος πάντα συνεπής σε κύκλο σταθερό,

εικοσιδύο ξεκινά στις μέρες το ψαλίδι.

Ιούλιος

Με εξουσίας όνομα αυτοκρατορικό.

Ο νους στη μεγαλόνησο στις μέσα του σελίδες.

Μας ψήνει συστηματικά με λίβα εχθρικό,

τα δάση ανοχύρωτα προσμένουν καταιγίδες.

Συγκομιδή γλυκών καρπών, κάποτε σαν γιορτές,

από τους χρόνους τούς παλιούς μεγάλη ποικιλία.

Εκατομμύρια τουριστών πολιορκούν ακτές,

φιλομαθείς στ’ αθάνατα προγονικά μνημεία.

Αύγουστος

Κι αυτός αυτοκρατορικός και άγρια καυτός,

τα πεύκα και τα έλατα στα δάση αγχωμένα.

Κυρίαρχη η ξεγνοιασιά, ραστώνη γενικώς,

υπηρεσίες ελλιπείς, ρολά κατεβασμένα.

Αρχίζουνε οι νύχτες του να φέρνουνε δροσιά,

πριν την αυγή ο Σείριος φθινόπωρο θυμίζει.

Επίμονοι οι εκδρομείς, γεμάτα τα νησιά,

στ’ αμπέλια το σταφύλι μας αρχίζει να ροδίζει.

Σεπτέμβριος

Του φθινοπώρου η αρχή με θερινή χροιά,

ξανά φωνές ακούγονται στα έρημα σχολεία,

τα χελιδόνια ξεκινούν να φύγουν μακριά,

η νύχτα παίρνει πάνω της με την ισημερία.

Στα χωριουδάκια έρημες ξανά οι γειτονιές,

στις πόλεις η επιστροφή στις ίδιες ασχολίες.

Πυκνότερα τα σύννεφα αγγίζουν ποιητές,

σε κάποιους στίχους φανερές και οι μελαγχολίες.

Οκτώβριος

Στου φθινοπώρου την καρδιά, κατάλληλος σποριάς.

Με κόκκινο και κίτρινο τα φυλλοβόλα «ανθίζουν»,

μα σαν περνούν οι μέρες του, βουΐζει ο βοριάς,

τα ξύλα παραδίνονται, τα τζάκια μας καπνίζουν.  

Αρχίζουν και ασπρίζουνε της Πίνδου κορυφές,

αυτές που γίναν σύμβολα και φάροι Ιστορίας,

στη μνήμη ξαναφέρνουμε ηρωικές μορφές,

ατρόμητους πολεμιστές αφάνταστης πορείας.

Νοέμβριος

Του φθινοπώρου τελικός, υγρός και παγερός,

τα φύλλα που απόμειναν κρατιούνται σκουριασμένα.

Χωρίς τα κυπροκούδουνα ο λόγγος σιωπηλός,

τα πεύκα και τα έλατα χιονοανεμισμένα.

Όπου το κρύο λιγοστό, ακμαίες οι ελιές

για τον πολύτιμο καρπό με τον αρχαίο κόπο,

θριαμβικές οι λεμονιές και οι πορτοκαλιές,

ευλογημένες ζωγραφιές πλουτίζουνε τον τόπο.

Δεκέμβριος

Ο τελευταίος τής χρονιάς, βαρύς και σκοτεινός,

κανόνας του οι παγωνιές, αέρηδες και χιόνια,

στο τρίτο δεκαήμερο ωραίος, γιορτινός,

στη μνήμη αναδύονται τα παιδικά μας χρόνια.

Καιρός υπενθυμίσεων και απολογισμών,

λαθών και παραλείψεων στου έτους την πορεία,

εκτίμηση εμπειριών καινούριων στοχασμών,

αναμονή πρωτοχρονιάς σαν νέα ευκαιρία.

Εγώ και το σπιτάκι μου

 

–Ξεπλήρωσα το δάνειο, δικό μου το σπιτάκι

και η δουλειά στο μαγαζί πηγαίνει μια χαρά.

–Πανάκριβο το πλήρωσες το φτωχικό σπιτάκι,

πολλοί γνωστοί και άγνωστοι μας τρώνε τον παρά.

Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε και δε θα κουραστούμε

το ιερό μας δίκαιο να το διεκδικούμε,

κατέβα στη συνέλευση να δούμε την αλήθεια

και πώς να τη διακρίνουμε από τα παραμύθια.

–Ξεπλήρωσα το δάνειο, δικό μου το σπιτάκι

και η δουλειά στο μαγαζί πηγαίνει μια χαρά.

–Ούτε το σπίτι σίγουρο ούτε το μαγαζί σου

και μαύρο ετοιμάζουνε το μέλλον στο παιδί σου,

γλυκά σε νανουρίζουνε με χαλκευμένα νέα,

σου δείχνουνε το σήμερα με χρώματα ωραία.

Κατέβα στη συνέλευση, δεν παύει ο αγώνας

να είμαστε πανέτοιμοι μην έρθει ο τυφώνας.

–Εγώ αυτό που ήθελα το έχω καταφέρει

και τώρα τη δουλίτσα μου και ό,τι με συμφέρει!

Παρατημένα

 

Κι αν το καράβι χτυπιέται αλύπητα,

πλήθη αμέτοχα μόνο κοιτάζουν.

Δύο λοστρόμοι πετούνε συνθήματα

και για ευθύνες τούς άλλους φωνάζουν,

Κάποιος ψελλίζει περίεργα ρήματα,

πέντε τριγύρω του τον εκθειάζουν.

Κι όλο ανεβαίνουν κοντά μας τα ίσαλα

και τα πανιά σαν κουρέλια σκισμένα.

Ποιοι θα βουλώσουν τις τρύπες στα ύφαλα,

ποιοι θ’ αναλάβουν κουπιά αφημένα;

Ποια μοναξιά;

 

Το Σάββατο γλυκό αντάμωμά μας,

ξανά την Κυριακή ο χωρισμός,

χιλιόμετρα πολλά ανάμεσά μας,

οι έξι μέρες εργασία, ο μισθός.

Υπάλληλοι για μια πενταετία,

οι θέσεις μας σε πόλεις μακρινές,

το χώρια ήταν μια δοκιμασία.

Αιτήσεις για μετάθεση πυκνές.

Και ήρθε επιτέλους συγκυρία·

στη σύνταξη υπάλληλος γνωστός,

λες κι ήτανε για μας η ευκαιρία,

και τέλος ο μεγάλος χωρισμός.

Αγάπες και λουλούδια κάθε μέρα,

ο χρόνος ο κοινός μας πια πολύς,

τον ίδιο ανασαίνουμε αέρα

και είμαστε κι οι δύο ευτυχείς.

Συνέχεια μαζί. Κυλά ο χρόνος,

στη σχέση μας μια άλλη εποχή·

με δυσκολία μένει κάποιος μόνος,

και η ρουτίνα έχει εμφανιστεί.

Ο χρόνος τώρα πλέον περισσεύει,

και νοσταλγούμε και οι δυο το παρελθόν!

Αρχίζει το κακό να ελλοχεύει

στο πώς να χειριστούμε το παρόν…

Φαντασία

 

Φτωχή η ζωή τής λογικής,

αν λείπει κάποια φαντασία,

σαν γίνει δημιουργική,

πλουτίζει όλων την ουσία.

Μ’ αν ανεβεί στη λογική,

τα φρένα υπολειτουργούνε,

μπορεί να γίνει νοσηρή,

και όλα πια τη δυσφημούνε.