25η Μαρτίου

 Για την 25^η Μαρτίου τα παρακάτω ποιήματα:

Αποτίναξη

Αφανείς ήρωες

Αφήστε ήσυχους τους ήρωες

Γενναίοι, καιροσκόποι και άγιοι

Ήθη δυναστών

Κρυφοί αγωνιστές

Με τους υπόλοιπους

Προς φιλέλληνα

Ως πότε

Η υπερβολή τής Μαρίτσας

 

Πορεύτηκε με καλοσύνη,

με ανοχή και με αγάπη.

Και σήμερα στα εβδομήντα

η αγαθή Μαρίτσα τέλος.

Σαν ήταν νέα, με τη μάνα

απαγορεύεις κι απαιτήσεις,

μετά τη μάνα η πεθερά της

αγκίδες και παρατηρήσεις.

Και ύστερα με δύο κόρες

να σπεύδει πάντα να βοηθάει,

μέρα και νύχτα κουρασμένη·

γαμπροί και κόρες βολεμένοι.

Καλόν παράδεισο της λένε·

δικοί της και γνωστοί την κλαίνε,

η θεια-Μαρίτσα πεθαμένη

και όλοι τους ξεβολεμένοι.

Πορεύτηκε με καλοσύνη,

με ανοχή και με αγάπη.

Το σώμα καταπονημένο

και το μυαλό ανταριασμένο,

μέχρι το τέλος να συντρέχει,

να μεγαλώνει δυο εγγόνια.

Σαν είλωτας εξήντα χρόνια.

Σε όλα ναι η θεια-Μαρίτσα,

υγεία της παρατημένη,

αγόγγυστο το ξόδεμά της,

και οι δικοί της βολεμένοι.

Στο λημέρι μας

 

Σιγανός ο νοτιάς στο κρυφό μας λημέρι,

τραγουδούσε το πεύκο μας διακριτικά,

ανεπαίσθητα έφτανε το μεσημέρι

και τα πάντα τριγύρω μας ονειρικά.

Απ’ τα βάθη σου πήγαζαν εύμολποι στίχοι,

ξεκινούσες τραγούδι κι εσύ, διαλεχτό,

του δεσμού μας υμνούσες την εύλαλη τύχη,

με ιάμβους πυκνούς απαντούσα εγώ.

Με τις λέξεις μου έπλαθες άλλες εικόνες

και ωραίους ανίχνευα υπαινιγμούς,

οι ευδιάκριτες νύξεις για νέους κανόνες

υπονόμευαν κάποιους παλιούς δισταγμούς.

Είχαν γίνει ζεστές τού τοπίου οι ώρες,

ο νοτιάς κουρασμένος, το πεύκο σιωπή,

το λημέρι μας φύλαγαν νύμφες και κόρες,

σαν Δρυάδα και συ, πινελιά θαυμαστή.

Απ’ τους στίχους ξεπήδησαν άφθονες σπίθες,

των χεριών μας δυνάμωσε η αγκαλιά.

Μία λέξη περίμενα· κι όπως την είπες,

της φωνής σου το χρώμα τρανή πυρκαγιά. 

                             

Είχαν γίνει ζεστές τού τοπίου οι ώρες

και τα λόγια μας έπεσαν μες στις σιωπές.

Τραβηγμένες στην άκρη οι νύμφες κι οι κόρες

στης αφής μάς αφήσανε τις προτροπές.

Όταν τελειώνει το λαμβάνειν

 

Δυο φίλοι έχουν απομείνει,

τον επισκέπτονται συχνά,

οι άλλοι εξαφανισμένοι·

στη λήθη τα παλιά τερπνά.

Στην άκρη του ο καλλιτέχνης,

τα χρόνια γίνανε πολλά,

δυο φίλοι έχουν απομείνει,

δε λησμονούνε τα παλιά.

Φιλόξενος ο καλλιτέχνης,

το σπίτι σ’ όλους ανοιχτό,

πληθώρα οι γνωστοί και φίλοι,

κεράσματα και φαγητό.

Περηφανεύονταν οι φίλοι

που είχαν φίλο ακριβό,

υμνούσανε τον καλλιτέχνη,

του δείχνανε το θαυμασμό.

Φιλόξενος ο καλλιτέχνης

και οι συνάξεις καρδιακές,

τι όμορφα περνούσαν όλοι,

τι ευκαιρίες για δουλειές!

Στην άκρη πια ο καλλιτέχνης,

τα χρόνια γίνανε πολλά,

δυο φίλοι έχουν απομείνει 

που δεν ξεχνούνε τα καλά.

Το έργο και οι συμβολισμοί

 

Δυο χρόνια δούλεψε ο γλύπτης,

το έργο του κοπιαστικό.

Για τ’ αποκαλυπτήριά του

μελετημένο σκηνικό.

Επίσημοι εκεί στημένοι,

αδημονούσε το κοινό,

και τα σκοινιά μόλις κοπήκαν,

ακούστηκε μεγάλο Ωωωω!

Πυκνές αποδοκιμασίες,

χειρονομίες σκωπτικές 

και κάποιες αθυροστομίες,

αποχωρήσεις νευρικές.

Πρωτοποριακό το έργο,

το ύμνησαν οι κριτικοί,

κατεβατά κι ορολογίες

για τη μοντέρνα γλυπτική.

Το είπανε πολύ σπουδαίο

και αραδιάσανε –ισμούς.

Κανείς δεν είπε για Ωραίο,

μονάχα για συμβολισμούς.

Μόνον εγωισμός;

 

Εχθρός τής όποιας οικειότητας

φορεί τη μάσκα τής ψυχρότητας.

Πώς άραγε τα αισθήματά του;

πώς με το μέσα τού εαυτού του;

Μπορεί τα πάντα υπό το πέλμα

τού άκριτου εγωισμού του.

Στο πεύκο μας

 

Τράβηξα γι’ άλλη μια φορά στη μυστική μας λαγκαδιά·

ήξερα κάποιος με καλούσε.

Περήφανο μοναχικό μες στην ωραία ζωγραφιά

το πεύκο μας με καρτερούσε.

Μες στη λυκαύγια σιωπή ο ψίθυρός του καθαρός

από μακριά με χαιρετούσε,

το πεύκο φίλος συνεπής απ’ όταν ήμουνα μικρός,

ήξερα πόσο μ’ αγαπούσε.

Τώρα οι στίχοι της ηχούν στον ψίθυρο το μαγικό,

σαν τότε που μου τραγουδούσε

δίπλα στο πεύκο μας εδώ, στον τόπο τον ερημικό,

την ξανακούω πώς μιλούσε.

Πλημμύριζε τη λαγκαδιά μ’ αυτήν τη θεία της φωνή,

τον ουρανό μας τον δονούσε.

Κι οι δυο την ευτυχία μας τη βλέπαμε παντοτινή·

ποτέ κανείς δε θα πονούσε.