Η λέξη

Απρόσμενο το μήνυμα στης ερημιάς μου τη σιωπή,

μια λέξη ξεχασμένη,

ήρθε σαν λάμψη αστραπής,

σαν κόκκινο μιας χαραυγής

κι από τη νύχτα μ’ έβγαλε σε μέρα ανθισμένη.

Το μήνυμα ολόθερμο στον άχρωμο χειμώνα μου,

η λέξη λατρεμένη,

ήρθε αχτίδα αστρική,

σαν κάποια μαγική πνοή

και βρέθηκα σε άνοιξη χιλιοχρωματισμένη.

Σ’ ένα τοπίο αυχμηρό, σε δρόμο δίχως γυρισμό,

χαμένος ερημίτης.

Μα τώρα καθαρή ματιά,

όλα μπροστά μου ανοιχτά.

Η λέξη, καταλύτης.

(για το φίλο Θ. που «επέστρεψε» στον κόσμο)

Κακογείτονας

Προκλητικός ο γείτονάς μου, ανάγωγος και πονηρός,

δε σταματάει να μου δείχνει πως είναι άσπονδος εχθρός.

Αν πει ποτέ μια καλημέρα και πάρει στάση φιλική,

την επομένη ξαναρχίζει να φωνασκεί και ν’ απειλεί.

Ο γείτονας δεν έχει φίλους, κανένας δεν τον συμπαθεί,

ανάλογα πώς τον συμφέρει, ντροπή δεν ξέρει τι θα πει,

αυτόν που είχε χθες εχθρό του, τον κάνει φίλο καρδιακό

και σπρώχνει χθεσινό του «φίλο» χωρίς κανένα δισταγμό.

Του γείτονά μου οι παππούδες, αρπαχτικοί και φονικοί,

είχαν ρημάξει τους δικούς μου, τους λιγοστέψανε τη γη,

και τώρα ακόμα, το δικό μου το χωραφάκι το παλιό,

το έχει πάντα στο μυαλό του αμετακίνητο σκοπό.

Πληθώρα οι δικοί μου φίλοι, και μακρινοί και κοντινοί,

αληθινοί μονάχα λίγοι, οι άλλοι όλοι κυνικοί,

κάποια βοήθεια τους στα λόγια, στου θεαθήναι το σκοπό,

με τον κακό το γείτονά μου, λένε πως πρέπει να τα βρω.

Κι εγώ που βλέπω τι συμβαίνει και ξέρω και το παρελθόν,

στην τύχη άφησα το μέλλον, χαμένος στο θολό παρόν,

και μες στο σπίτι μου η γκρίνια δε λέει να τιθασευτεί,

πάππου προς πάππου σαν αρρώστια, ακόμα να θεραπευτεί.

Ενίοτε οσία

Σαν τα παιδιά ορμητική,

ραγδαία, αχαλίνωτη

και πάντα αποκαλυπτική,

εσύ η αφτιασίδωτη.

Και πόση έχεις ομορφιά,

σαν ξεσκεπάζεις της ψυχής τα μύχια ωραία,

και πόσο άσχημη θωριά,

σαν βγάζεις ζήλεια και θυμό, συμφέροντα χυδαία.

Ω συ θεά Παρόρμηση,

απότομη, ατίθαση, γνησία,

συνήθως επικίνδυνη,

ενίοτε αμαρτωλή, ενίοτε οσία…

Αντίστροφη φυγή

Οι σταγόνες βαριές, ηχηρή η βροχή, 

είναι μέσα Νοέμβρη.

Σε μιαν άκρη ζητά προστασία να βρει.

Σκηνικό που το ξέρει.

Οδηγοί αγχωμένοι, νερά εχθρικά,

οι πεζοί θυμωμένοι,

τους ρυθμούς της η πόλη με πείσμα ζητά,

η βροχή λασπωμένη.

Ανατρέχει σε χρόνια πικρά, μακρινά,

οι καιροί πετρωμένοι,

η ανάγκη σκληρή, φτωχικά σπιτικά,

χωριανοί φοβισμένοι.

Για την πόλη πολλοί, βιασμένη φυγή

στην αβέβαιη τύχη.

Παρυφές των βουνών μία λύση φθηνή

ένα σπίτι όπου τύχει.

Μες στην πόλη πολλοί, κι ο κερδώος Ερμής

ως τις κοίτες ρεμάτων,

το συμφέρον τυφλό στο χαμένο εμείς

του σωρού των σφαλμάτων.

Οι σταγόνες βαριές, οργισμένα νερά

σε χειμάρρους φραγμένους.

Οι σειρήνες ρυάζονται δαιμονικά,

κουβαλούνε πνιγμένους.

Η βροχή ηχηρή. Μοναχός του μιλά,

δυνατά το φωνάζει: Αρκετά ως εδώ!

Πολεμά το αργά

και το χρόνο δαμάζει.

Το παιδί, ζωντανό στη γριά του καρδιά,

την πηγή του ζητάει.

Αρκετά ως εδώ! το φωνάζει ξανά.

Το πρωί ξεκινάει…

Τίμιες ευθύνες...

Οι τίμιοι δεν άντεξαν κι αρχίσανε να φεύγουν

και βρήκαν χώρο ζωτικό οι φαύλοι να χορεύουν.

Τυχάρπαστοι, σφετεριστές σε θέσεις αρχηγείων

αδίστακτοι συντονιστές αθλίων μαγειρείων.

Λογάδες επιτήδειοι ανέλαβαν ταμεία,

συνεργασίες μυστικές με πρόσωπα αχρεία.

Τις ευκαιρίες άδραξαν αγύρτες, πωρωμένοι,

καταχραστές, διαγουμιστές, δόλιοι, διαβρωμένοι.

Δημαγωγοί προβάλλονταν σε φίλιες οθόνες

μιλώντας για ιδανικά και για παλιούς αγώνες.

Σαν θεατές οι τίμιοι μπροστά στις ατιμίες,

και την πατρίδα άφησαν βορά στους καρχαρίες.

Ίσως ακόμα

                             Στην ανθεκτική Βαγγελιώ                                               

Μοναχή μου μιλώ κάθε βράδυ στο σπίτι,  

τη φωνή μου ακούω, τα ναι μου μετρώ,   

με διαλόγους παλιούς βασανίζω τη μνήμη,

προσπαθώ να τα σβήσω, μα δεν τα ξεχνώ.

Εμπειρίες σωρός, στην τριβή των ανθρώπων,

ψυχοβόρες ορθώνονται χίλιες στιγμές,

χαραγμένες στην πέτρα ανύποπτων χρόνων,

ανεξίτηλες μένουν στο χάρτη τού χτες.

Προσεγγίσεις καρδιάς με πανέμορφες λέξεις,

τα χαμόγελα άφθονα, ευγενικά,

συζητήσεις αγνές, πειστικές υποσχέσεις,

της ζωής τα φαινόμενα ιδανικά.

Ξαφνικές οι λακκούβες σε δρόμο στρωμένο,

τα σκουντήματα σύντομα, περαστικά,

το μυαλό στα ευχάριστα προσηλωμένο,

σημασία καμιά σε σημάδια μικρά.

Οι λακκούβες πυκνότερες μέσα στο δρόμο,

τα σκουντήματα πλέον κανόνες πικροί,

ρημαγμένες οι λέξεις στον άβολο χρόνο,

τα χαμόγελα κρύα, οι τόνοι σκληροί.

Μοναχή μου μιλώ κάθε βράδυ στο σπίτι,  

τις αλήθειες σκαλίζω που βγήκαν σαθρές,

προσεγγίσεις καρδιάς που ’χαν τόση σαγήνη

κι ανοιχτές μού αφήσαν στο τέλος πληγές.

Μα κρατάω ακόμα, βαθιά στην καρδιά μου,

φυλαγμένη καλά, μια σωσμένη γωνιά.

Ίσως αύριο βγει η Αλήθεια κοντά μου,

κι ας μου λεν τα εξήντα πως είναι αργά...

Εκείνοι στην Πίνδο

Σε διάσελα, χαράδρες, ρεματιές,

βρεγμένοι, νηστικοί και ψειριασμένοι,

σταμάτησαν δεινούς αλπινιστές.

Μπροστά τους υπεράριθμα κανόνια,

μα φέραν στον εχθρό τον πανικό,

αφού λοιδόρησαν το φόβο και τα χιόνια.

Και τώρα στέκουν στις πλατείες πετρωμένοι,

στα κρύα αγάλματά τους σοβαροί.

Και μας κοιτούν με λύπη, απορημένοι.

σχετικά ποιήματα  1, 2, 3