Διαδίκτυο 2

Ένα χωριό έχει γίνει η Γη μας,

τα χιλιόμετρα μηδενικά,

χίλιες διέξοδοι για τη φυγή μας

από μονότονα και πληκτικά.

Ήρθε καιρός συνειδήσεων πλέον

απ’ την αδράνεια να εγερθούν,

έξω και πάνω από κάθε συμφέρον,

ό,τι ωραίο ανθρώπων να βρουν.

Του χόμο σάπιενς την ευφυΐα

να εγκεντρίσουνε με ομορφιά,

σαν το λουλούδι ν’ ανθίσει η παιδεία,

η καλλιέργεια κι η ανθρωπιά.

Χόμο διαδίκτυους, ψάξε αλήθειες,

έξοχα πνεύματα σε προσκαλούν,

είναι ατέλειωτες οι ευκαιρίες

όλοι ψηλότερα να σηκωθούν.

Κι αν οι εγκάθετοι και οι χαφιέδες

μες στα υπόγεια βυσσοδομούν,

προπαγανδίζουνε άλλες ιδέες,

τις συνειδήσεις μας διερευνούν,

κι αν παραδίπλα ανώμαλοι, φαύλοι,

πνευματοβάνδαλοι καραδοκούν,

δίχτυα απλώνουν με πρόθεση άλλη,

άδολα θύματα αναζητούν,

μεσ’ απ’ τα νήματα του διαδικτύου

νέες προσπάθειες θα ξεκινούν,

και με τη δύναμη καινούριου ήθους

όλοι οι άθλιοι θα σαρωθούν.

Όμως το νου σου να μη ξεστρατίσεις

και στις οθόνες βαθιά βυθιστείς,

όλο το είναι σου να χαλαλίσεις

κι από τους γύρω σου να ξεχαστείς.

Όμορφη, άφθαρτη μένει η δύση

και τα ωραία βουνά καρτερούν,

μην αρνηθείς την ανθρώπινη φύση,

οι μηχανές δε μπορούν ν’ αγαπούν.

Εξεγέρσεις (ανά την υφήλιο)

Σημαίες σηκώνει το πλήθος, κραυγάζει,

το δίκαιο ψάχνει, γι’ αλήθεια διψά,

ζητά οργισμένο να φύγουν οι φαύλοι,

το φως στην πατρίδα να λάμψει ξανά.

Φωτιές, προβοκάτορες, βία, αντιβία,

αιτίες, συνθήματα, λόγια θολά,

μεγάφωνα, γκλομπ, δακρυγόνα, φορεία.

Παλιά ιστορία καινούρια φορά.

Για μέρες το πλήθος απτόητο μένει,

η βία συσκέπτεται λύση να βρει,

συντάγματα, νόμους, προσχήματα ξέρει,

τη σύνεση παίζει, στις κάλπες καλεί.

Κομμάτια το πλήθος, οι λίγοι εμμένουν,

ποτάμι κομμένο, ρυάκια μικρά,

το δήμο υμνούνε οι ρήτορες, τρέχουν,

για χρέος μιλούνε γι’ αγνή προσφορά.

Σε ΘΑ απλωμένα ο δήμος ψηφίζει,

οι φαύλοι στην άκρη, καινούριοι ταγοί,

στου έθνους την άνοιξη τώρα ελπίζει,

βαθιά ονειρεύεται την αλλαγή.

Στης νίκης τις δάφνες βαριές υποσχέσεις,

χαρούμενοι ρήτορες χειρονομούν,

στο αύριο νέες προτάσεις και θέσεις.

Αιθέρων οχούμενοι αδημονούν.

Κυλούνε και χάνονται άπρακτες μέρες,

με πίστωση χρόνου τα ΘΑ καρτερούν,

μικρές αλλαγές τις φωτίζουν σπουδαίες,

οι λίγοι οσμίζονται κι ανησυχούν.

Γρανάζια παλιά με καινούριο το λάδι

αλέθουνε ήρωες των σημαιών,

συμφέρον και χρήμα μαζί στο σκοτάδι,

ηγέτες ανέλεγκτων μηχανισμών.

Αργά, σταθερά, τα οράματα σβήνουν,

ανήσυχοι γίνονται πλέον πολλοί,

ρητόρων τα πλούτη σκιές μεγεθύνουν,

ποτάμι καινούριο, το χάσμα βαθύ.

Σημαίες σηκώνει το πλήθος, κραυγάζει,

το δίκαιο ψάχνει, γι’ αλήθεια διψά,

ζητά οργισμένο να φύγουν οι φαύλοι,

το φως στην πατρίδα να λάμψει ξανά.

Σπουδαγμένοι

Γιατρός ειδικός, ικανός επιστήμων, 

με ύφος σπουδαίου και ευπρεπής,

βαμμένο χαμόγελο, γυάλινο βλέμμα

να βλέπει χιλιάρικα τους ασθενείς.

Γνωστός για τους τίτλους διδάκτωρ Οξφόρδης,

της πρώτης βαθμίδας καθηγητής,

σε νέους εμφάνιση ως παντογνώστης,

της ύλης ανέκφραστος εκφωνητής.

Των μέσων παιδί χαϊδεμένο επί χρόνια

και γνώστης επίκαιρων νόμων καυτών,

ευχάριστες γνώμες για άδικα πλείστα,

απαίτηση όμως χοντρών αμοιβών.

Σπουδές και πτυχία, βραβεία και τίτλοι,

διπλώματα, πιάνα και γλώσσες πολλές,

στολίζουν, δοξάζουν, τις μάνες χορταίνουν

και ίσως ανοίγουν και πόρτες καλές.

Δεν κάνουν τον άνθρωπο όμως χαρίεν

σπουδές και διπλώματα φανταχτερά.

Τη μόρφωση να ’χει βαθιά και ευρεία,

το ήθος υπόδειγμα για τα παιδιά,

να μη συγκινείται για εύκολο χρήμα,

και πάνω απ’ όλα να έχει ανθρωπιά.

Σελήνη 3

-Σε περιμένω να φανείς στο διάσελο να λάμψεις

απόψε που μ’ αγκάλιασε η νύχτα ασφυκτικά,

μα συ αργείς, δεν έρχεσαι, τις σκέψεις μου να κάψεις,

που άχαρες κι επίμονες μου τρων τα σωθικά.

-Θα το ’θελα μα δε μπορώ την ώρα μου ν’ αλλάξω,

η Γη κι ο Ήλιος με κρατούν στην έλξη τους γερά,

όμως να μ’ έχεις σίγουρη, το χρέος μου θα πράξω

κι αυτά που τρων το είναι σου θα διώξω μακριά.

Οι σκέψεις είναι ατέλειωτες, ατέλειωτες κι οι νύχτες,

μα δε μπορούν να σβήσουνε ούτε το λίγο φως,

το φως μου ακόμα κι αμυδρό με λίγες του αχτίδες,

στο σκοτεινό σου πέλαγος θα γίνει πλοηγός.

Αν της ψυχής σου τα κλειστά παράθυρα ανοίξεις,

το φως θα γίνει ανέσπερο σε κάθε της γωνιά,

τις σκέψεις σου τις σκοτεινές θα τις εγκαταλείψεις

και άτρωτος θα είσαι πια σε κάθε ερημιά.

Σφραγίδα

Σε όλα καλή, συνετή, η Μαρία

και όμορφη κι άξια και προσηνής,

στο σπίτι μας πάντα γλυκιά ηρεμία,

τι άλλο να έχω για να ’μαι ευτυχής;

Επίμονη όμως η μνήμη σε φέρνει

μπροστά μου υπέροχη ιδανική,

ποτέ από σένα ο  νους μου δε φεύγει,

ο χρόνος αμήχανος μπρος στην πληγή.

Στα δώδεκα χρόνια μαζί σου Ελένη,

γεμάτη η ζωή μου σε κάθε στιγμή.

Η Άτροπος σ’ είχε νωρίς προγραμμένη,

σφραγίδα βαριά στη δική μου ψυχή.

Σε όλα καλή, συνετή, η Μαρία

και όμορφη κι άξια και προσηνής,

μα λείπει εκείνο το άγνωστο κάτι

για να ’μαι και πάλι σαν τότε ευτυχής.

Εξουσία 3

Στο τραπέζι χτυπάει το χέρι αδίστακτα

ο τμηματάρχης.

Λιονταριού βρυχηθμούς εκτοξεύει ασύστολα

ο τομεάρχης.

Απολύσεις στους πάντες κραδαίνει χαιρέκακα

ο προσωπάρχης.

Προϊστάμενος νέος, αλλιώτικο ήθος.

Μουλωχτός, ζαρωμένο το ύφος,

ο τμηματάρχης.

Γελαστός, ευπροσήγορος, αιφνιδίως,

υποψήφιος κόμματος ο τομεάρχης.

Υπαλλήλων τη χλεύη μαζεύει στη σύνταξη

ο προσωπάρχης.

Των ανθρώπων θεσμοί, με την πείρα αιώνων χτισμένοι.

Στων ψυχών σας τα μέτρα, μικρά ανθρωπάκια, 

διαστρεβλωμένοι.

Και συμβιβασμοί

Με ανθρώπους θα ζήσεις, μ’ αυτούς θα γεράσεις

και μαζί τους θα γίνουνε συμβιβασμοί,

ασκητής μοναξιάς δεν αξίζει ν’ αγιάσεις,

μη περάσεις στη λήθη, μακριά απ’ τη ζωή.

Είν’ ωραία τα όχι, να λες και ν’ αστράφτεις

και ευθεία να είναι μπροστά σου η ζωή.

Με ανθρώπους θα ζήσεις, μ’ αυτούς θα γεράσεις.

Και ας είπε ο Βίας «οι πλείστοι κακοί».

Από κόλακες, φαύλους, μικρούς και γελοίους,

ασφαλείας απόσταση κράτα σωστή,

αναζήτησε, βρες τούς ωραίους τιμίους,

να μπορείς τις αρχές να κρατάς στη ζωή.

Οι εκπτώσεις στα όχι σου λίγες θα είναι

και τα ναι, με περίσκεψη πάντα, θα λες,

με το μέσα σου σίγουρος φίλος θα είσαι,

της συνείδησης θά ’ναι αγνές οι φωνές.