Αφήνοντας πίσω το μηδέν

Αλαφιασμένη η Μαριώ στο σπίτι τού Απόνη,

κοντεύει το ξημέρωμα, την πόρτα του χτυπά·

βαριά τη νύχτα αρρώστησε η κόρη της η Φόνη,

στο γείτονά της έσπευσε, βοήθεια τού ζητά.

Δυο χρόνια χήρα η Μαριώ, εξάχρονη η Φόνη,

φτωχές και μόνες στο χωριό ούτ’ έναν συγγενή,

και τώρα στην απόγνωση έτρεξε στον Απόνη,

αν και τον ξέρει άφιλο και πάντοτε βαρύ.

Δε νοιάζονταν ο γείτονας για ξένες ιστορίες,

μονάχα για το σπίτι του σωστός και τακτικός,

αμέτοχος κι αδιάφορος για τις φιλανθρωπίες,

με τους ανθρώπους τυπικός, κλειστός και μακρινός.

Μπροστά του τώρα η Μαριώ κι αυτός βαριεστημένος

με κάποιο ψέμα σκέφτηκε να την ξεφορτωθεί,

μα πάλι δε θα ήθελε να βγει εκτεθειμένος.

Και σπεύδει να παρασταθεί μονάχα από ντροπή.

Γιατροί σε ετοιμότητα αμέσως για τη Φόνη,

επέμβαση επείγουσα, το πρόβλημα οξύ.

Πνιχτό το κλάμα τής Μαριώς, ευχές για τον Απόνη

κι η προσευχή της σιωπηρή, η κόρη να σωθεί.

Τα βήματά της νευρικά, τραχιά η εμπειρία,

και ο Απόνης άκεφος στην άκρη καρτερεί·

μια ώρα η αναμονή να λήξει η ιστορία.

Και τώρα βγαίνουν γελαστοί οι δυο καλοί γιατροί.

Η Φόνη στην ανάνηψη, ο πόνος τελειωμένος,

συνέρχεται, τυλίγεται στης μάνας τη χαρά,

και ο Απόνης άφωνος στέκει απορημένος,

εικόνα που τον άγγιξε· για πρώτη του φορά!

Αυτό το βλέμμα στο χλωμό αθώο προσωπάκι

μέσα στο είναι του ορμά, του καίει τα σωθικά,

το ξέπνοο χαμόγελο στης Φόνης το χειλάκι

γίνεται λάμψη μέσα του· τι τάχα τού ξυπνά;

Με βιάση καμπανίζουνε οι χτύποι τής καρδιάς του,

ο άγνωστός του εαυτός πρώτη φορά μιλά.

Σαν το πουλί που τ’ άφησαν ν’ ανοίξει τα φτερά του

νομίζει πως υψώνεται στα σύννεφα ψηλά.

Πολλές χαρές είχε γευτεί στην ήσυχη ζωή του

για πράγματα, για χρήματα και για καλές δουλειές,

μα τώρα αυτό το νέο φως στα βάθη τής ψυχής του

του δείχνει κείνες τις χαρές ασήμαντες μικρές.

Πόση να είχε δύναμη ένα αθώο βλέμμα

να φέρει επανάσταση σε άνθρωπο ψυχρό;

Από το άψυχο μηδέν να βγει καινούριο πνεύμα,

λες κι ήρθε η ανάσταση σε ζωντανό νεκρό!

Μετά από χρόνια τα παιδιά ακούν την ιστορία

για κάποιον που τον έλεγαν Απόνης ο ψυχρός,

πώς άλλαξε απότομα σε κάποια συγκυρία

και τ’ όνομα το γύρισαν Συμπόνης ο θερμός…

Ιεροσυλία

Αγάλματα, κιονόκρανα λεπτοτεχνουργημένα,

συνθέσεις και συμπλέγματα γλυπτών μοναδικών,

διαδήματα ανθότευκτα με πάθος σμιλεμένα.

Ανθρώπων έργα άραγε ή μήπως των θεών;

Τα πρόσωπα να δείχνουνε πως θέλουν να μιλήσουν,

στα σώματα ακόμα και τα ίχνη των φλεβών,

τα ρούχα τα πολύπτυχα θαρρείς θα κυματίσουν,

αλόγων λες και θ’ ακουστεί ο ήχος καλπασμών.

Πώς μπόρεσαν στο μάρμαρο επάνω να κεντήσουν;

Ανθρώπων έργα άραγε ή μήπως των θεών;

Και βρέθηκαν ξενόφερτοι αδίστακτοι αγύρτες

πριόνια ν’ ακουμπήσουνε σ’ αυτά τα ιερά,

το κάλλος ως εμπόρευμα ν’ αρπάξουνε οι γύπες,

χυδαίοι ιερόσυλοι για βέβηλα λεφτά.

Κι αν άλλη τότε εποχή και βέβηλοι εμπόροι,

επίγονοί τους σήμερα, επίσημοι θεσμοί

χωρίς καμία ενοχή, κοινοί κλεπταποδόχοι

μπροστά σ’ αυτά τα άγια να στέκουν σοβαροί!

Πρόγονοι

Ακίνητοι στους τοίχους μάς κοιτούνε  

οι πρόγονοι, ποτέ δε μας αφήνουν,

γλυκόπικρα τη μνήμη μάς κεντούνε

και νιώθουμε ακόμα πως μας δίνουν.

Τα πρόσωπά τους χαραγμένα,

τις πονεμένες μαρτυρούν ζωές τους,

κρατούν τα χείλη τους σφιγμένα

στις σοβαρές φιλήσυχες μορφές τους.

Κι αν φεύγουνε μακριά τα χρόνια,

θερμές μάς συνοδεύουν οι ευχές τους,

σαν φάροι για παιδιά και για εγγόνια

φωτίζουνε το ίσιο οι συμβουλές τους.

Στις ράγες

Άλλοι ως εθελόδουλοι τυφλής θρησκοληψίας,

άλλοι ως εθελόμηροι της κομματοληψίας,

ευθύγραμμα πορεύονται στις ράγες των δογμάτων,

ανένδοτοι και αρνητές των επιχειρημάτων.

Τα βέλη τους φαρμακερά για προβληματισμένους,

οι ετικέτες ηχηρές για στοχοποιημένους:

Αμαρτωλοί, αιρετικοί, αγύρτες, αποστάτες,

στασιαστές, ρεφορμιστές, πράκτορες, εφιάλτες.

Απάνθρωποι αφορισμοί, σκαιές αποκηρύξεις,

μα για καλό και δίκαιο πληθώρα διακηρύξεις.

Ρητορικά

Ποια ευαισθησία έχουν οι διεκπεραιωτές;

Πόση ανθρωπιά διαθέτουν ξένων τοποτηρητές;

Πόσο αξιοπρεπείς εκείνοι οι βαλτοί διαλαλητές;

Πόσην Ιστορία ξέρουν λογιστές-διαχειριστές; 

Πώς μιλούνε για πατρίδα άφρονες εκποιητές;

(Πλείστοι τούτων εκλεγμένοι,

λίαν επιβραβευμένοι·

ενιαίον καθεστώς!

Κεκρυμμένη η αιδώς.)

Να μη σβηστούν

Ανόρεχτος ο φίλος,

κουβέντα δε διπλώνει,

μονάχα λίγες λέξεις

και όλο αραιώνει.

Ποιος ξέρει τι να τρέχει,

πού τον τραβά η Τύχη.

Ποια σκέψη τον κατέχει,

μπορεί μια κρύφια λύπη.

Σπανίζει πια ο φίλος,

μα συ μην τον ξεγράψεις,

μπορεί να του περάσει,

δεν πρέπει να τον χάσεις.

Εκείνες οι ωραίες

κοινές σας συγκινήσεις

σαν παρακαταθήκη·

μη σβήσεις αναμνήσεις.

Της αγάπης το κίνημα

Τακτικές συναντήσεις και χίλια ζητήματα,

συζητήσεις για τέχνη, βιβλία, αισθήματα,

καθαρές διαπιστώσεις για ήθη και δέοντα·

φανερά τα ωραία κοινά ενδιαφέροντα.

Τακτικές συναντήσεις, γλυκιά η προσέλκυση,

σαν μπουμπούκι αργό μυστική η προσέγγιση.

Γνωριμίες πολλές τόσα χρόνια στη ζήση τους,

μα καμιά ταιριαστή στην ανήσυχη φύση τους.

Τακτικές συναντήσεις, του χρόνου παιχνίδισμα,

ευγενών αισθημάτων πηγαίο ξεχείλισμα.

Ξαφνικά μία λέξη εκείνη, γλυκύτατη,

μία λέξη αμέσως κι εκείνος, ευθύτατη.

Άλλη λέξη καμιά, δευτερόλεπτα άφωνα,

σιγουριά στην ψυχή τους, αισθήματα διάφανα,

στα υγρά τους τα μάτια ξεκάθαρο μήνυμα.

Κι ένα πρώτο φιλί· της αγάπης το κίνημα!