Σπάνια λέξη

 

Άκουσε ο ηγεμόνας

κάποιους να μιλούν για ήθος.

Είχε άγνωστη τη λέξη.

Και στου γεύματος την ώρα

ρώτησε τους δορυφόρους,

υπηρέτες και συμβούλους,

αν κανένας έχει ακούσει

τι να είναι αυτός ο ήθος.

Όλοι σήκωσαν τους ώμους·

μάλλον ήταν ξένη λέξη.

Συνεχίσανε το γεύμα,

ήταν άφθονος κι ο ζύθος.

Κι έμεινε η λέξη ήθος

για του παλατιού το πλήθος

λέξη δίχως σημασία,

σαν παραπανίσιος γρίφος.

Ένας άλλος Ίκαρος

 

Με σθένος φτεροκόπησε

στου ουρανού τα πλάτη,

σε ύψη δυσθεώρητα

που δεν τα φτάνει μάτι.

Ευνόησαν κι οι άνεμοι

δεινόν αεροβάτη.

Και βρήκε τόπο μακρινό,

ένα νησάκι, μόνο.

Οι άνθρωποι ελεύθεροι

τιμούσανε το Χρόνο,

κανένας τους δε γνώριζε

τη ζήλεια και το φθόνο.

Στο μύθο που μας δίδαξαν

ο Ίκαρος πεθαίνει,

για τους αιθεροβάμονες

η πτώση δεδομένη.

(Ο μύθος μοιάζει λογικός

για τους προσγειωμένους.

Αρέσει και στο καθεστώς

και στους παραιτημένους.)

Ο σαβουρόσαυρος

 

Μέσα στο αρχαίο δάσος,

σαν κυρίαρχος νταής,

αναιδής και προπετής,

ένας σαβουρόσαυρος

όπως θέλει φέρεται,

με το λίγο του μυαλό

μοναχός του χαίρεται.

Έχει υπηρέτες του

άλλα ερπετά μικρά,

τά ’χει καλοταϊσμένα,

τον ακολουθούν πιστά.

Και δε βρίσκεται κανείς

να τον κυνηγήσει,

το σαβουροφέρσιμο

να το σταματήσει.

Κάποιοι ασημαντόσαυροι

κάνουν πως τον πολεμούνε,

σαν σκυλάκια ακίνδυνα

μόνο αλυχτούνε.

Και αυτός κυρίαρχος,

ό,τι και να πούνε.

Βγαίνουνε και κάποια ζώα

που το δάσος τ’ αγαπούνε,

και για τη συνέχειά του

συνεχώς αγωνιούνε,

το σαβουροφέρσιμο

δε μπορούν να τ’ ανεχθούνε.

Και προτείνουν στ’ άλλα ζώα

όλα τους να ενωθούνε,

απ’ τον σαβουρόσαυρο

αύριο ν’ απαλλαγούνε.

Μα οι πληθυσμοί τού δάσους

παραμένουν αδρανείς,

άλλοι είναι φοβισμένοι,

άλλοι μικροβολεμένοι,

άλλοι αφελείς.

Κι έτσι μένει ακλόνητος

μες στο δάσος ο νταής,

αναιδής και προπετής,

στο σαβουροφέρσιμο

πάντα συνεπής.

Ψεμάτων διαδοχή

 

Το ψέμα ήτανε μεγάλο,

οργανωμένο κυνικά,

με φόβους βαρυφορτωμένο

και λόγια παραπειστικά.

Μέσα στο ψέμα καλυμμένα

συμφέροντα αρπακτικών,

με συνεργούς εξωνημένους

αχρείων εξουσιαστών.

Καινούριο ψέμα ξετυλίγουν,

το χθεσινό θα σκεπαστεί,

στην αμνησία υπηκόων

γοργά κι αυτό θα βυθιστεί.

Σήμερα πάντα

 

Το σήμερα γνωρίζουν τα λουλούδια,

δεν ξέρουν τι θα φέρουν οι καιροί,

απλώνουν των χρωμάτων τα καλούδια

κι η χάρη τους μπροστά μας φανερή.

Κι αν αύριο βρεθούν παραδομένα

στη νομοτέλεια της παρακμής,

τα χρώματα δεν πήγανε χαμένα,

τους έδωσαν τη χάρη τής ζωής.

Ένας άλλος ιός

 

Αρρώστια ξαφνική, θανατηφόρα,

δεκάδες κάθε μέρα οι νεκροί

σε κάποια μακρινή ωραία χώρα,

και φάρμακο δεν έχουν οι γιατροί.

Αόριστες πολλές πληροφορίες,

καινούριος, λένε, είναι ο ιός,

τρυπάνε το μυαλό οι απορίες,

αόρατος ο ύπουλος εχθρός.

Γιατροί και βιολόγοι επιμένουν,

ζητούνε των νεκρών ιστορικό,

υπάρχουνε πολλοί που δεν πεθαίνουν,

ελπίδες να βρεθεί το μυστικό.

Ρητές τού βασιλιά οι οδηγίες,

απ’ όλους πιο πολύ ανησυχεί,

στην έρευνα πολλές οι χορηγίες

συμπέρασμα στα γρήγορα να βγει.

Περίεργες προέκυψαν ενδείξεις,

στα θύματα ευρήματα κοινά,

κοντεύουνε να βρούνε αποδείξεις.

Ενημερώνουν διαρκώς το βασιλιά.

Και να! δυο βιολόγοι καταφέρνουν

να βρούνε το μεγάλο μυστικό,

ανήσυχοι, για το παλάτι τρέχουν.

Και τώρα ο βασιλιάς σε πανικό.

Ρητές και πάλι δίνει οδηγίες

το φάρμακο αμέσως να βρεθεί,

αυξάνει τις γενναίες χορηγίες,

ο κόσμος, λέει, πρέπει να σωθεί.

Τι νά ’χουνε οι δυο ανακαλύψει

και τόσο ο βασιλιάς ανησυχεί;

Τι κίνδυνος στο μέλλον θα προκύψει,

αν κι άλλο ο ιός εξαπλωθεί;

Κατάλαβε το τι μπορεί να γίνει·

μεγάλη απειλή για βασιλείς,

αφού ο άθλιος ιός μολύνει 

μονάχα υπηκόους αφελείς!

Ίσως στο συμβατικό

 

Ελπιδοφόρα  η πρώτη του σχέση, 

η τρυφερότητα, η ομορφιά.

Όμως τα λόγια της μείναν στη μέση·

άκομψα έφυγε κάποια βραδιά.

Δεύτερη σχέση, τα λόγια ακμαία

σίγουρα φάνηκαν, όλα καλά,

μέρες και νύχτες τα πάντα ωραία,

ήταν ολόθερμη η αγκαλιά.

Μες στην αγάπη και μέσα στο κάλλος

ίσια πορεία, γλυκιά η ζωή.

Όμως στο διάβα της βρέθηκε άλλος

κι είπε πως θέλει μιαν άλλη αρχή!

Τρίτη προσπάθεια, τρίτη ελπίδα,

όλα ευφρόσυνα όπως και πριν.

Όμως η Τύχη του σάπια σανίδα,

κι έπεσε πάλι στο άθλιο πλην.

Δεν ξαναπίστεψε σ’ άλλη αγάπη,

όλες τις έβλεπε απατηλές,

έριξε πια την ψυχή του σε νάρκη,

μόνο το σώμα σε σχέσεις φτηνές.

Κι όπως κυλάει ο χρόνος και φεύγει,

η μοναξιά του κενό πληκτικό.

Μα ο παππούς απ’ το ράφι ορμηνεύει

για συνοικέσιο συμβατικό.