Χαμηλότερα

Το νέο, ξαφνικό, σαν κεραυνός

ο θάνατος του άξιου Λευτέρη,

υπόδειγμα αυτός ο χωριανός,

καθένας μας καλά το ξέρει.

 

Τα προτερήματά του θαυμαστά,

ξεχώριζε απ’ όλους ο Λευτέρης,

τα έργα και τα λόγια του σωστά,

ειλικρινής, καλός και χρυσοχέρης.

Σαν να πενθούνε όλοι στο χωριό,

η λύπη για τον άνθρωπο μεγάλη,

μα λίγο χαμηλόφωνα θα πω,

για μια κρυμμένη μας αλήθεια άλλη.

 

Με το Λευτέρη οι συγκρίσεις οχληρές,

κατώτεροι φαινόμασταν οι άλλοι.

Στις μετριότητές μας τώρα τις γνωστές

τον πήχη πιο ψηλά κανείς μη βάλει…

Υψηλή ζωγραφική

Αστραφτερές οι παρουσίες, η σύναξη πολυπληθής,

ονόματα διακεκριμένα και κάποιοι τής πολιτικής.

Χαμόγελα και χειραψίες, χαριεντισμοί και ασπασμοί,

μπροστά στους πίνακες οι στάσεις, διθύραμβοι και θαυμασμοί.

Ευτυχισμένος ο ζωγράφος με φίλους του και κριτικούς,

εκφράσεις για τους μυημένους με ποικιλώνυμους -ισμούς.

Ανάμεσα στους καλεσμένους και ο εννιάχρονος Κωστής,

κάποιου προέδρου το εγγόνι, χαριτωμένος, προσηνής,

Ασχοληθήκανε μαζί του και άγνωστοί του και γνωστοί,

πρόθυμα σ’ όλους απαντούσε και τον συμπάθησαν πολλοί.

Κοντά του ένας φωτογράφος, ίσως χωρίς να το σκεφτεί,

ρώτησε, παρουσία όλων, τον ευφυέστατο Κωστή,

από τους πίνακες που βλέπει ποιους θεωρεί τους πιο καλούς,

αν προτιμάει τους μεγάλους, αν προτιμάει τους μικρούς.

«Δε μου αρέσουν οι μουντζούρες ούτε και πρόσωπα στραβά,

άλλα με τρίγωνα τα μάτια κι άλλα με πράσινα μαλλιά».

Αμήχανα πολλοί γελάσαν με του Κωστή την κριτική

και συνεχίσανε να λένε για υψηλή ζωγραφική.

Σε κάποια πέρα πηγαδάκια λίγοι το είπαν καθαρά,

βρήκαν καλή την ευκαιρία να εκφραστούν ειλικρινά

με χαμηλόφωνο τον τόνο και ύφος εμπιστευτικό:

Πώς ξεπετιέται η αλήθεια από τρελό κι από μικρό!

Δικαιώσεις τυπικές

 

Ο Β ήξερε πολλά, ζητούσε μιαν απάντηση,

τον Α τον εγκάλεσε σ’ εκείνη τη συνάντηση,

ο Α δεν απάντησε, ο Β επιτέθηκε,

τον Α τον εξύβρισε, ο Α το ανέχτηκε,

ο Β το συνέχισε, αυτοπυροδοτήθηκε

και σήκωσε τους τόνους του· σε βάλτο οδηγήθηκε.

Τις φήμες που ακούγονταν, αλήθειες τις θεώρησε,

χωρίς κανένα δισταγμό τον Α κατηγόρησε,

ο Α συγκρατήθηκε, στον Β δεν απάντησε,

των άλλων τα ονόματα επιμελώς τα κράτησε.

Οι φήμες ήτανε σωστές, μ’ απόδειξη δεν βρέθηκε,

ο Β απερίσκεπτα στα δικαστήρια μπλέχτηκε,

ως συκοφάντης κρίθηκε και άσχημα στριμώχτηκε.

Ο Α ήταν πονηρός, στο τέλος δικαιώθηκε!

Μη ευτυχία

Ο φίλος είναι υγιής

και τα παιδιά του ευτυχισμένα,

οι πρόσοδοί του επαρκείς,

δεν έχει πρόβλημα κανένα.

Ρωτάει όμως συνεχώς

«τι τέξεται η επιούσα;».

Μέσα στο άγχος διαρκώς.

Κι η ευτυχία του απούσα!

Παραδεισένια

Ήμερο ξέφωτο λουλουδιασμένο,

άγνωστο μέρος, τοπίο κρυμμένο,

σαν ένα όραμα μέσα στη μέρα,

κι ένα τραγούδι γλυκό στον αέρα.

Ξάφνου μια ύπαρξη ηλιοβγαλμένη,

κόρη θεού; από γλύπτη πλασμένη!

Νά ’ταν η Άλκηστις; μήπως η Λήδα;

λάμψη στο βλέμμα της, μια ηλιαχτίδα.

Στάθηκα απέναντι σαν μαγεμένος

στης ομορφιάς της το φως, θαμπωμένος.

Ήμουν ο ίδιος; μην ήμουνα άλλος;

Λέξεις φτωχές για το τέλειο κάλλος.

Μου χαμογέλασε, μού ’πε «προχώρα,

είναι μια ώριμη σίγουρη ώρα».

Κίνησα βήματα συγκρατημένα,

είχε μπροστά μου τα χέρια απλωμένα.

Ήρεμο πρόσωπο· εμπιστοσύνη,

όλο το είναι της μια καλοσύνη.

Ήταν η χάρη της παραμυθένια

και η αγκάλη της παραδεισένια!

Έσω

Το ξέρεις πως εκεί σε καρτερούνε,

με λόγια ακριβά σε προσκαλούν,

εσύ ακόμα «μάλλον» και «θα δούμε»,

και άχρωμα τα χρόνια σου περνούν. 

Τα μήπως με τα ίσως και τα όμως

εμπόδια σου στήνουν διαρκώς,

φραγμένος, λες, σου φαίνεται ο δρόμος,

ενώ το ξέρεις ότι είναι ανοιχτός.

Ο ένας εαυτός σού λέει βιάσου,

το ξέρεις οι καιροί ου μενετοί.

Ο άλλος εαυτός σού λέει στάσου,

ζητάει άλλη μια να το σκεφτεί.

Προσαρμογή

Ορμητικός ο χρονογράφος, οι θέσεις του μαχητικές,

σε σοβαρή εφημερίδα δημοσιεύσεις τακτικές,

σκοπός του μόνον η αλήθεια μακριά από συμβιβασμούς.

Με σιγουριά και παρρησία άνοιξε άγνωστους ασκούς.

Θορύβησε την εξουσία, πλαγιοκόπησε πολλούς

αγέρωχους προβεβλημένους, ενόχλησε και οπαδούς.

Αιχμές για παραεξουσίες – συγγένειες εκφωνητών,

περίεργες αργομισθίες καλοσυνάτων συντακτών.

Ανέδειξε κεκοσμημένων καμώματα προκλητικά,

ξεσκέπασε στρεψοδικίες, καλύμματα δικαστικά.

Σήκωσε σκόνη για παρέες, για κριτικούς και προβολές,

δοξαστικούς διανοουμένων, διακεκριμένες διαπλοκές.

Έτοιμο έχει το βιβλίο, σελίδες συνταρακτικές

με μαρτυρίες κι αποδείξεις για πρόσωπα και πρακτικές.

Αναζητά τυπογραφείο. Δεν αποκρίνεται κανείς,

πολλοί γνωστοί τον αποφεύγουν, η μοναξιά του εμφανής.

Στην έγκριτη εφημερίδα απαίτησαν περικοπές,

κάποιους ασκούς να τους μαζέψει, να εξαλείψει τις αιχμές.

Καταλαβαίνει τις αιτίες, πολιτικούς συσχετισμούς,

χρωματισμένες διασυνδέσεις, υπόγειους συμψηφισμούς.

Ασφυκτικές οι παρεμβάσεις, ανήσυχο τ’ αφεντικό,

στυφή αυτολογοκρισία σε κάθε νέο του γραπτό.

Μονόδρομος το μονοπάτι τού τακτικού συμβιβασμού·

υποχρεώσεις επισείει το άγχος βιοπορισμού.

Μα έχει έφεση στη γλώσσα, ξέρει καλά την τεχνική,

βλέπει και μέτριους γραφιάδες που φαίνονται σημαντικοί,

γνωρίζει ρεύματα και τάσεις και λογοτέχνες κλασικούς.

Μπορεί κι εκείνος να διαπρέψει σε άλλους δρόμους βολικούς.

Έβαλε πλώρη για καινούριο γράψιμο φιλολογικό

γι’ ανθρώπινες αδυναμίες, για το καλό και το κακό,

ειδύλλια και παραδόσεις, νοοτροπίες, εποχές,

για χαρακτήρες και συγκρούσεις στης Ιστορίας τις πτυχές.

Ήρθαν καινούριοι αναγνώστες, από τους άλλους πιο πολλοί,

επιστολές με διθυράμβους. Αλλά και κάποιες με χολή

που εγκατέλειψε τη μάχη ενάντια στους πονηρούς

εκείνους που ευημερούνε σε οποιουσδήποτε καιρούς.

Όταν η πένα ξεστρατίζει προς τις παλιές του διαδρομές,

τρέχει ξοπίσω το σβηστήρι και στρογγυλεύει τις στροφές.

Πόθος μεγάλος η αλήθεια, λένε τη θέλουνε πολλοί,

μα κάποιοι άλλοι επιμένουν: δεν τη σηκώνει η εποχή!