Ευρώπη προχθές, χθες, σήμερα, αύριο

Ευρώπη των εχθρών λαών, του μιλιταρισμού,

του υπερίτη, των βομβών και των ναρκοπεδίων,

των δικτατόρων, των διωγμών και του εθνικισμού,

των στρατοπέδων-φυλακών και των κρεματορίων.

Ευρώπη τής συνύπαρξης και του πολιτισμού,

της ανοχής, των ιδεών και της δημοκρατίας,

των ελευθέρων πολιτών και του ανθρωπισμού,

δικαιωμάτων, αξιών τής ισοπολιτείας.

Ευρώπη των τραπεζιτών, των νάνων ηγετών,

ασύνορων εταιρειών και χρηματιστηρίων,

χυδαϊσμένων οθονών εμπορικών ηθών

και πολιτών-υποτελών των διευθυντηρίων.

Ευρώπη των ολιγαρχών τού παλαιού καιρού,

του μίσους των αλλόδοξων και της τρομοκρατίας.

Ευρώπη τού φαντάσματος του νεοφασισμού,

αριθμημένων πολιτών σαθρής δημοκρατίας.

Άιντε γκρέκο

Δεν είν’ εδώ τα διάσελα και οι κορφές τής Πίνδου,

με το «αέρα» να σκορπάς ορδές των φασιστών.

Δεν είν’ εδώ τα οχυρά για μαχητές τού Ρούπελ

να πολεμάς ηρωικά τα στίφη ναζιστών.

Δε θα σε βομβαρδίσουνε με στούκας και κανόνια,

δε θέλουν πλέον αίματα – κοστίζουν ακριβά.

Αυτό που δεν τους άφησες να πάρουν με τα όπλα,

φθηνά το παίρνουν με χαρτιά. Αντίσταση καμιά.

Δε θα υψώσουν σβάστικα ξανά στον Παρθενώνα,

αργά σού τη φυτεύουνε βαθιά μες στην καρδιά.

Βωμοί, εστίες, τιμαλφή δεμένα στον αιώνα.

Ορίζοντας για σήμερα, στο χάος τα παιδιά.

Θα διαγραφούν Κυναίγειροι, Μελάδες, Λεωνίδες

και  τόσοι απροσάρμοστοι παλιοί εθνικιστές,

η Ιστορία σου απλή με λιγοστές σελίδες,

καθαρισμένη θα τη βρουν οι νέοι μαθητές.

Υπάκουοι υπήκοοι σε ξένη πολιτεία,

για σας θ’ αποφασίζουνε σοφοί επιτελείς.

Οι εκλογές κανονικά για τη «Δημοκρατία».

Και οι πολλοί, ανέστιοι, φόρου υποτελείς.

                                                

                                            Maastricht 23.5.2016

                                              Μετά τιμής οίκτου

                                                Ian Dedomenos

                                            ευρωπαίος υπήκοος

Στη δική μας ευτοπία

Των βλεμμάτων οι λέξεις καθάριο σημάδι,

και με βήμα ταχύ στην κρυφή ρεματιά,

μοναχός στο στενό γκριζωπό μονοπάτι,

φιλικό το βουνό, ζωντανή ζωγραφιά.

Στης ιτιάς την κρυψώνα, εκείνη ολόρθη,

είχε φτάσει γοργά απ’ την άλλη πλαγιά.

Αστραπές μες στα μάτια, φλεγόμενοι πόθοι

στο γλυκόλαλο γέλιο, σε χέρια λευκά.

Λατρεμένες κουβέντες, νοήματα πλήρη,

οι ψυχές και τα σώματα αρμονικά,

μες στην άλεκτη ώρα, στου νου μας τη δίνη,

η μικρή ευτοπία μας μια αγκαλιά.

Των δρυών η σκιά, του ελάτου οι νότες,

το αφόβιστο πάτημα του ζαρκαδιού,

η αρχαία πηγή στη σχισμάδα τού βράχου,

το παιχνίδισμα – ζύγιασμα του γερακιού,

των χρωμάτων οι φλέβες μες στ’ άσπρα λιθάρια.

Πανδαισία εικόνων στο φως τ’ ουρανού.

Ευφορίας σιωπή μες στον ήμερο Μάη

κι ένας ώριμος όρκος με χέρια πλεχτά,

των βλεμμάτων οι λέξεις καθάριο σημάδι,

στη δική μας αλήθεια δικά μας κλειδιά.

Ζαρκάδια

Τριγύρω σου λύκοι, λιοντάρια, τσακάλια,

κι εσύ μοναχό σου ζαρκάδι.

Ξεφεύγεις τη μία, τις δύο, τις τρεις…

Βοά η ανάγκη

για «φίλους», «εταίρους», «συμμάχους».

Και πρέπει να σπεύσεις να βρεις.

Κι αν είναι παράταιρες τέτοιες φιλίες –

με λύκους, λιοντάρια, τσακάλια –

βαριές εκχωρήσεις, δεινές προστασίες, 

αυτή είν’ η ζούγκλα.

Ο δεύτερος δρόμος – μεγάλο το μήκος –

να γίνεις τσακάλι, λιοντάρι ή λύκος.

Και πάλι με φόβο κοντά στα θηρία.

Μα βρίσκεις τον τρόπο…

Αυτή είν’ η ζούγκλα.

Αλλιώτικος δρόμος – μονάχα για λίγους –

να πείσεις ζαρκάδια για σίγουρους φίλους.

Μυριάδες! και όχι  δυο-τρία.  

Και όλα με θάρρος μπροστά στα θηρία.

Αφόβιστα,

όταν λιοντάρια πολλά θα ρυάζονται,       

όταν τσακάλια και λύκοι θα δείχνουν τα δόντια τους.

Απρίλης 1941 - Απρίλης 2016

Με το ύφος κυρίαρχων κοσμοκρατόρων,

αλαζόνες θεοί τής αρίας φυλής, 

αναιδείς ολετήρες αρχαίων συνόρων,

γην και ύδωρ απαίτησαν – Μήδοι θρασείς.

Με κανόνια και στούκας σαν όρνια, στη χώρα,

Βησιγότθων απόγονοι - εκτελεστές,

του Μπετόβεν οι λάτρεις θεριά αιμοβόρα,

γραφικών οικισμών ιταμοί εμπρηστές.

Νικητές στις δηώσεις, στον τρόμο, στην πείνα,

δεδομένη περίμεναν υποταγή.

Στης φυλής τους το ψέμα ολέθρια ήττα,

ανεξίτηλη μες στους αιώνες ντροπή.

Και γυρίσαν οι χρόνοι, η λήθη στα πάθη,

στην οδό τής προόδου ο κάθε λαός.

Η παγίδα στημένη σε πλούτου φενάκη

κι η αυτάρκεια ένας χαμένος σκοπός.

Στων λαθών τη συσσώρευση νέμεση-κρίση,

στο τιμόνι ανίκανοι ονομαστοί,

εχθροσύμμαχοι ήρθαν να δώσουνε λύση,

σκοτεινών συμφερόντων φορείς, γελαστοί.

Δεν υψώνουν κανόνια και στούκας στη χώρα.

Ευκολότερα όπλα, αλλιώς εισβολή,

σιδηρόφρακτοι τότε, ευρώφρακτοι τώρα,

μας κραδαίνουν το χρήμα τους ως απειλή.

Φοβισμένοι, μικροί, μπρος στης φτώχειας το φάσμα

την Πατρίδα προσφέρουμε στην αγορά.

Μα υμνούμε ακόμα του ΟΧΙ το θαύμα,

σαν καλοί πατριώτες με λόγια πολλά!...

Αφήστε ήσυχους τους ήρωες

Λιγογράμματοι πέντε, αγράμματοι χίλιοι,

στο ζυγό γεννημένοι, αιώνες σκλαβιάς,

οι Κοπέρνικοι άγνωστοι, μόνο Ψαλτήρι,

θολωμένες οι νύξεις μιας δόξας παλιάς.

Το κεφάλι σκυφτό σε αγροίκο δυνάστη,

η διέξοδος μία, φυγή στα βουνά,

κοφτερό τούς περίμενε το γιαταγάνι,

από δω η θανή, από κει λευτεριά.

Στης δουλείας το τέλμα, τού Ρήγα οι στίχοι

σαν σταγόνες λαδιού σε κρυμμένη φωτιά,   

οι πολλοί μες στο φόβο, μπροστάρηδες λίγοι,

και μαγιά λευτεριάς φανερή κλεφτουριά.

Του πολέμου κανόνας το μίσος κι η βία,

και τ’ αντίποινα νόμος τής κάθε πλευράς.

Τα διλήμματα σβήνονται μες στη θυσία,

ματωμένη η γέννηση τής λευτεριάς.

Προφεσόροι απλώνουν προκρούστεια κλίνη,

του αγώνα ψεγάδια ζητούνε να βρούν,

στα δικά τους τα μέτρα να βγάλουνε κρίση,

σκεβρωμένη αλήθεια, δική τους, να πουν.

Λες και κάνουν οι άγιοι επαναστάσεις,

που τραβούν την ψυχή τους στ’ ασκηταριά.

Των ηρώων το αίμα μετράει τις πράξεις,

πού θα βρεις αψεγάδιαστη παλληκαριά;

                   Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους μελετητές

                   εκείνους, που αναδεικνύουν ως πρωτεύοντα τα

                   όποια αρνητικά, λησμονώντας πως αυτοί οι αγράμ-

                   ματοι ραγιάδες μάς ξαναέβγαλαν στο φως τής Ιστορίας.

Σχετικά ποιήματα  1, 2, 3, 4, 5, 6  7

                    

Γυναίκα!

Θεμέλιο πρώτο αρχέγονου οίκου,

μικρών και γενναίων ανάγκη στοργής,

κρυμμένης ισχύος αδύναμο φύλο,

των πάντων μητέρα, ψυχή τής ζωής.

Εστία και Δήμητρα και Αφροδίτη,

της Γαίας οδύνη, τής Ρέας πληγή,

του σπάνιου θάρρους πιστή Αντιγόνη,

στης Πίνδου τ’ ακρόβραχα ηρωική.

Αισχρών ανδρεικέλων αμίλητο κτήμα,

πολέμου βραβείο βαρβάρων ηθών,

θρησκεύοντος φόβου επίσημο θύμα,

προικώο συμφέρον γονέων-θυτών.

Του κάλλους απαύγασμα, Μούσα και Νύμφη,

της όρασης δώρημα ρόδο αυγής,

του έρωτα έγερση, πόθου σαγήνη

και θρίαμβος μέγας τής θείας αφής.

Γυναίκα και πυρ και θαλάσσης μανία,

των άτυχων πείρα – ρητά σωρηδόν.

Γυναίκα τού ήθους μεγίστη αξία,

ισόβια χάρη ανδρών τυχερών.