Το κλειδί

 

Πενηνταένα η Μελένια,  

ελεύθερη και πάντοτε κλειστή,

χωρίς δεσμούς στην ήσυχη ζωή της,

ανέφελη ευθεία διαδρομή.

Πολλές στην εργασία ευκαιρίες

να βρει κι αυτή να καλοπαντρευτεί,

ποτέ δε βγήκε κάποιο τυχερό της,

να νιώσει κάτι, να συγκινηθεί.

Φιλότιμη και καλλιεργημένη,

με λόγια μετρημένα, ευγενής,

κρατούσε αποστάσεις ασφαλείας,

μα ήτανε σε όλους συμπαθής.

Αλλιώτικο μια μέρα ένα βλέμμα

απρόσμενο, της ήρθε τρυφερά·

ένας σεμνός συνάδελφος καινούριος.

Μια δόνηση για πρώτη της φορά.

Μονίμως τρυφερό αυτό το βλέμμα,

και ήταν σαν ακτίνα φωτεινή

που έψαχνε να βρει μια χαραμάδα

σε μια ψυχή επίμονα κλειστή.

Εξηνταένα τώρα η Μελένια,

με δέκα χρόνια γάμου, ευτυχής.

Κλειδί το τρυφερό εκείνο βλέμμα

στην κλειδωνιά μιας όμορφης ψυχής.

Τω 404 π.Χ.

 

Σαν ήρθαν οι τριάκοντα και πήραν τα ηνία,

ξεκίνησαν τις αλλαγές με φανερή μανία.

Διέστρεψαν μεθοδικά των νόμων την ουσία,

αφήνοντας απείραχτες λέξεις με σημασία.

Το λέγαν το πολίτευμα κι αυτοί Δημοκρατία,

ενώ το μετατρέψανε σε ολιγοκρατία.

Πληρώσανε τους κήρυκες να τους υποστηρίζουν

και το λαό με ψέματα να τον αποκοιμίζουν.

Μιλούσαν όμως πάντοτε για την ισηγορία

σ’ αυτήν την απροκάλυπτη στυγνή μονοφωνία.

Οι φίλοι τους κι οι συγγενείς βρεθήκανε σε θέσεις

προσοδοφόρες ισχυρές με ιταμές προθέσεις.

Σε τούτη την πολυτελή ημετεροκρατία

δεν έπαυαν να εξυμνούν την αξιοκρατία.

Πεντακοσιομέδιμνοι μ’ ευθείες αναθέσεις

ανέλαβαν της πόλεως χρηματο-υποθέσεις.

Δικτυωμένη αφανής συμφεροντοκρατία,  

μα οι δηλώσεις διαρκείς για ισοπολιτεία.

Όταν πολίτες φώναζαν και δείχνανε τα χάλια,

ραβδούχοι βαρβαρόχαροι ανοίγανε κεφάλια.

Το καθεστώς αδίστακτη αστυνομοκρατία,

αλλά μονίμως κόπτονταν για την ελευθερία.

Ελεεινοί ωτακουστές διαχύθηκαν στην πόλη·

για τους καινούριους άρχοντες ύποπτοι ήσαν όλοι.

Κι ενώ καθιερώσανε τη χαφιεδοκρατία,

υμνούσαν τη διαφάνεια και τη δημοκρατία.

Σε καύσωνες και πυρκαγιές σε χιόνια και πλημμύρες

περιουσίες χάνονταν, αυξάνονταν οι χήρες.

Οι κήρυκες δεν έβγαζαν μιλιά για τις αιτίες,

μα είχαν λόγια άφθονα για τις θεομηνίες.

Ιππόλοχος, Ονομακλής, Ιέρων, Κλεομήδης,

Μηλόβιος, Ιππόμαχος, Ευμάθης, Δρακοντίδης

ως άριστοι προβλήθηκαν, ενώ ήσαν αχρείοι,

διπρόσωποι, ανίκανοι, αναίσθητοι, γελοίοι.

Του καινού κενού

 

Ορμητικοί οι καινοτόμοι,

οι διακηρύξεις σωρηδόν,

χαϊδευτικοί και γαλαντόμοι.

Οι οπαδοί αγεληδόν.

Φανταχτερές καινοτομίες

ζωγραφισμένες στα χαρτιά,

πραγματικές κενοτομίες

αντιληπτές κι από παιδιά.

Εκτεθειμένοι κενοτόμοι,

τ’ αποτελέσματα απτά,

μα οι πιστοί πιστοί ακόμη

με μάτια και αυτιά κλειστά.

Θα προλάβω, Πατρίδα;

 

Πέρασαν τα χρόνια μου, Πατρίδα,

λιγοστεύουν οι παλιές μου αντοχές,

ξεθωριάζει κάθε μέρα η ελπίδα,

με τυλίγουνε πληθώρα ενοχές.

Σ’ έχω από χρόνια παρατήσει

σε αμόρφωτους, ασήμαντους, μικρούς,

να μιλούνε ασταμάτητα για κρίση,

μα να τάζουνε καλύτερους καιρούς.

Κάθε λίγο ρεζιλέματα και νίλες,

ξεπουλήματα χωρίς αναστολές.

Μένουν στα χαρτιά οι Θερμοπύλες,

θεριεμένες των εχθρών οι απειλές.

Αφημένα τα χωριά ερημωμένα,

τα παιδιά μας προς την ξένη αγορά,

τα βουνά μας και τα δάση ρημαγμένα,

για το αύριο καμία σιγουριά.

Θα προλάβω να σε δω, Πατρίδα,

τον τροχό τής παρακμής να σταματάς;

να κινάς με των προγόνων την πυξίδα,

την αξιοπρέπειά σου να κρατάς;

Στο ίδιο έργο

 

Στο ίδιο έργο θεατές,

μα δεν το βαρεθήκαμε,

οι σκηνοθέτες ικανοί,

καλύτερους δε βρήκαμε.

Οι λίγοι που φωνάζουνε

για τ’ άθλια θεάματα,

ακόμα δεν κατάλαβαν

πως άλλαξαν τα πράγματα.

Νομίζουν πως θ’ αναστηθεί

το ένα-ένα-τέσσερα

που θάφτηκε αστόχαστα

το εβδομηντατέσσερα.

Σ’ αυτήν τη νέα εποχή

αλλιώτικα τα λόγια,

τα λεν και εισακούονται

μονάχα τα λαμόγια.

Οι σκηνοθέτες ικανοί

στο ρημαδοτοπίο,

σωτήρες που κραδαίνουνε

το ένα-ένα-δύο.

Από φωτιές κι από λοιμούς

μας σώζουνε μονίμως,

κι εμείς χορτάτοι με τα παςς

εγκρίνουμε εκθύμως.

Και τώρα ένα πυρο-παςς

απόμεινε να δώσουν,

κι εμείς ευγνώμονες πιστοί

που πάλι θα μας σώσουν!

Παιδεία

 

«Οι πλείστοι κακοί» απεφάνθη ο Βίας,

της εξέλιξης φαίνεται νόμος τραχύς,

και προβάλλει βαρύς ο σκοπός τής παιδείας

σε ανώμαλο δρόμο μακράς αντοχής:

Να μπορέσει ο χόμο στο ζώο μη μείνει,

«ωφελέειν, μη βλάπτειν» να είν’ ο σκοπός,

από λούπους, χαρίεν να φτάσει να γίνει.

Και η Γη σαν παράδεισος πραγματικός.

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

• Βίας ο Πριηνεύς, 6^ος π.Χ. αιώνας, ένας από τους 7 σοφούς.

• Θεωρία εξέλιξης – φυσική επιλογή, Δαρβίνος.

• «Ωφελέειν, μη βλάπτειν», Ιπποκράτης.

• «Homo homini lupus» = Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος,

λατινικό ρητό, αποδίδεται στον Πλαύτο.

• «Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ»,  Μένανδρος.

Ο αντίπαλος

 

Ολίγος ο αντίπαλός μου,

τα ατοπήματα πολλά,

συμβούλους άξιους δεν είχε

και είχα βολευτεί καλά.

Οι πληρωμένοι κήρυκές μου

τον πολεμούσανε συχνά,

ακόμα και τα μικρολάθη

τα παρουσίαζαν βουνά.

Έφυγε πλέον μακριά μου,

εγώ κυρίαρχος εδώ,

στο ίδιο μέτωπο ταγμένος.

Μα τώρα πια ανησυχώ:

Με τις δικές του αδυναμίες

άλλοθι είχα ισχυρό…