Πραγματιστής στο δάσος

 

Ξυλέμπορος γνωστός ο κύριος Βάσος,

δικές του τρεις νταλίκες μακριές,

νομίμως οι κινήσεις του στο δάσος,

με υλοτόμους συμφωνίες παστρικές.

Ασπούδαχτος για δέντρα και για δάση,

μα ξέρει λεπτομέρειες πολλές,

σε κορυφές και σε φαράγγια έχει φτάσει,

σε ξάγναντα και σε αετοφωλιές.

Για όλα ξέρει πού ευδοκιμούνε,

τι θέλουνε τα πεύκα, οι οξιές,

ποιες ρεματιές τα έλατα αγαπούνε,

και πού οι δρύες, τα σφεντάμια, οι φτελιές.

Ξυλέμπορος σωστός ο κύριος Βάσος

και άνθρωπος καλός και προσηνής.

Τον βρήκα μοναχό του μες στο δάσος,

με προθυμία εξηγήσεις εκτενείς.

Το πώς οι γερανοί και τα πριόνια,

το φόρτωμα και η μεταφορά,

πώς βγαίνουνε κολώνες και καδρόνια

και τι τραβάει τελικά η αγορά.

Με διάθεση μου είπε τόσα λόγια,

χαιρόταν τη δική μου προσοχή,

μου είπε και για τ’ άθλια λαμόγια

αδίστακτα για την καταστροφή.

Μετά τις τελευταίες απαντήσεις

το θέμα είχε πια εξαντληθεί,

σταμάτησα παρόμοιες ερωτήσεις,

το γύρισα αλλού κάποια στιγμή:

Αν άκουσε τα πεύκα να βογκούνε,

τις λεύκες με κοτσύφια να μιλούν,

τα έλατα να σιγοτραγουδούνε,

με τις οξιές το ίσο να κρατούν.

Απότομα στο ύφος αλλαγμένος,

και οίκτος μες στο βλέμμα του πολύς,

θα νόμισε πως ήμουν πειραγμένος·

απρόσεκτος κι εγώ ο αφελής…

Πέντε τετράστιχα

                     α)δακτυλικό

Νέες προκλήσεις για νέον αγώνα,  

δεν ησυχάζουν ποτέ οι καιροί,                     

κι αν εικοστό πρώτο λεν τον αιώνα,

η βαρβαρότητα καλά κρατεί.     

 

                β)τροχαϊκό

Πλουμιστές οθόνες φαύλου ιδιώτη 

με αόρατα σκοινιά με κρατούν δεσμώτη,

αληθοντυμένα πλήθος παραμύθια,

τρίχα γίνεται τριχιά στην πλαστή αλήθεια.

 

               γ) ιαμβικό

Δεμένοι, αλλά σίγουροι για κόκαλα οι σκύλοι,

ανέχονται και τις κλωτσιές από τ’ αφεντικά.

Μπορεί να μένουν νηστικοί πολλές φορές οι λύκοι,

μα την ελευθερία τους τη χαίρονται διπλά.

                δ)αναπαιστικό

Θα σηκώνει το κύμα ξανά τρικυμίες.

Στην ψυχή μας θα ψάχνουν να βρούνε ρωγμές.

Οπλισμένοι με τόσες βαριές εμπειρίες,

δίχως φόβο θ’ ακούμε θηρίων κραυγές.

               

                ε)μεσοτονικό

Μουρμούρα σηκώθηκε στους μαχαλάδες,

αρχίζει ν’ ακούεται σαν βουητό,

ξεθάρρεψαν κι άλλοι σκυμμένοι ραγιάδες

και μοιάζει να πήρε φωτιά το χωριό.

Εφιάλτης αφρικανού δυνάστη

 

Ποτάμι ο ιδρώτας ξαφνικά

στον ύπνο του τον ταραγμένο,   

στο όνειρό του έργα σκοτεινά,

κι ο δικαστής λιοντάρι αγριεμένο.

Απέραντο το δικαστήριο,

οι μάρτυρες κατηγορίας πλήθη –

μπορεί και ένα εκατομμύριο –

φανερωμένο πια το παραμύθι.

Το κατηγορητήριο βαρύ,

συντριπτικές οι αποδείξεις,

η κάθε μαρτυρία σοβαρή,

αγχωτικές οι εξελίξεις.

Ξεσκεπασμένη η αξιοσύνη του·

από τους κράχτες του διαφημισμένη.

Στη φόρα η τεράστια ευθύνη του

για μία χώρα καταρημαγμένη.

Στη φόρα κι η κρυφή περιουσία του

και των πολλών του φίλων οι απάτες,

ποιοι στήριζαν την εξουσία του,

και ποιοι οι ξένοι στυλοβάτες.

Τι εφιάλτης ήτανε κι αυτός;

και πήρε πια να ξημερώνει.

Μα μήπως είναι ένας οιωνός 

για μία εξουσία που τελειώνει;

Ηρωοποίηση

 

Υπέγραφε «σκληρός πολεμιστής»,

η στήλη του σωστό λεπιδοβόλο,

των αντιπάλων ο χυδαίος υβριστής,

η γλώσσα του σαν φίδι ιοβόλο.

Υμνούσε του λαού τις αρετές,

μιλούσε γλυκερά για τον κοσμάκη,

τον διάβαζαν πληθώρα θαυμαστές,

στο έντυπο τον είχανε για κράχτη.

Και κάποιο βράδυ στην αφώτιστη γωνιά,

αντίπαλοι του έστησαν καρτέρι,

τρισβάρβαρα ανήμερα θεριά,

και μίλησε μονάχα το μαχαίρι.

Την επομένη οι δηλώσεις σωρηδόν

και έπαινοι για το αθώο θύμα,

κραυγές από ομάδες θαυμαστών,

καταγγελίες στης βουλής το βήμα.

Σε λίγους μήνες μαρμαρένια προτομή

κοσμούσε την απέναντι πλατεία,

τιμή για το «σκληρό πολεμιστή».

Το τίποτά του το ανέδειξαν αξία.

Αποτυχία

 

Κακία και αμορφωσιά

ακαταμάχητο το μίγμα.

Προσπάθησε η καλοσύνη·

των λέξεων η δύναμη μικρή.

Κι έμεινε όπλο τελευταίο

τής συγκατάβασης το βλέμμα.

Η επιχείρηση πικρή.

Νέος διευθυντής στην εταιρεία

 

Για χρόνια καλοφορεμένο

το προσωπείο τής σεμνότητας,

της αναγκαίας σοβαρότητας.

Κρυμμένη η ασημαντότητά του

Στο Σύστημα αποδεκτός.

Ευένδοτος τουτέστιν χρήσιμος,

πανεύκολα χειραγωγήσιμος.

Αστεράκι

 

Χιλιάδες άστρα κάθε βράδυ στου ουρανού τη φορεσιά,

ανάμεσά τους τα σπουδαία, ονόματα ξεχωριστά.

Αλτάιρ, Βέγας και Αρκτούρος και ο Αντάρης τού Σκορπιού

κρατούνε μόνιμα τα σκήπτρα τούς μήνες τού καλοκαιριού,

ο Μπετελγκέζ κι ο Λαμπαδίας των χειμωνιάτικων μηνών,

φανταχτερός και πρωτοστάτης ο Σείριος των ποιητών.

Χιλιάδες άστρα, όλα ήλιοι, αυτόφωτοι, μοναδικοί,

μικροί, μεσαίοι και μεγάλοι στων αστρονόμων τη σπουδή.

Σε κάποιαν άκρη ξεχασμένη, έν’ αστεράκι μοναχό,

χρόνια και χρόνια περιμένει να το κοιτάξουνε κι αυτό,

να δουν και τη δική του λάμψη, τη θέση του στη φορεσιά,

να εκτιμήσουνε το φως του. Έχει κι αυτό κάποια θωριά.

Και ω του θαύματος! μια νύχτα, δυο αστρονόμοι ερευνούν,

έχουνε στρέψει το φακό τους, με προσοχή το μελετούν,

μετρούνε πάλι αποστάσεις, διαβάζουνε παλιά χαρτιά

και τη λαμπρότητα συγκρίνουν με άλλα άστρα κοντινά.

Περνούν οι νύχτες κι επιμένουν σ’ αυτό το άστρο το μικρό,

κάτι κεντά την προσοχή τους στον ουρανό το μακρινό.

Και να που φτάνουνε στο τέλος· του κόπου τους η αμοιβή,

χαρούμενοι οι αστρονόμοι για τα καινούρια πού ’χουν βρει.

Φαινόταν άσημο τ’ αστέρι στην ξεχασμένη του γωνιά,

όμως η άοκνη μελέτη τού δίνει τη σωστή θωριά.

Χωρίς καμιάν αμφιβολία διαστάσεις έχει φοβερές,

μα τόσο απομακρυσμένο που δείχνουνε πολύ μικρές.

Είναι το φως σου, αστεράκι, για εκατό Αυγερινούς,

είσαι κι εσύ λαμπρός αστέρας που ξεπερνάς πολλούς γνωστούς.

Κι αν μένεις στ’ ουρανού την άκρη και μόνο λίγοι σε κοιτούν, 

οι επαΐοντες γνωρίζουν, ξέρουν καλά να εκτιμούν…