Διαμαρτυρία

Εκπροσώπων:

Ούννων, Γότθων, Βησιγότθων,

Πετσενέγων και Αβάρων,

Νορμανδών και Οστρογότθων,

Μαμελούκων και Βανδάλων

Καταγγέλλουμε το κράτος και τους Έλληνες δασκάλους,

που ακόμα επιμένουν

ότι τάχα πρόγονοί τους είχαν διώξει τους βαρβάρους.

Πώς τους είχαν εκτοπίσει

κι ότι μόνο στα βιβλία κάποιος θα τους συναντήσει.

Μα εμείς εδώ και χρόνια, είμαστε παντού παρόντες,

στα χωριά μας και στις πόλεις, το γνωρίζουν οι δημότες.

Το δηλώνουμε εγγράφως σε φρεσκοβαμμένους τοίχους,

σε πετρόχτιστες οικίες, σε αυλόπορτες, σε κήπους,

μέσα κι έξω στα σχολεία, σε αγάλματα, μνημεία.

Κι αν μας πιάνει το μεράκι και για την καλλιτεχνία,

ζωγραφίζουμε τις νύχτες πύλες και πολυτεχνεία.

Τα σκουπίδια μας στολίζουν δρόμους, εξοχές και κάμπους,

πεζοδρόμια, πλατείες με ξεχειλισμένους κάδους.

Τα μεγάφωνά μας τέρμα κι ας φωνάζουν οι γειτόνοι

κι ας αλλάζουν κυβερνήσεις και ψηφίζονται και νόμοι.

Οι δικοί μας καλλιτέχνες με πρωτόγνωρα σουσούμια

και με στίχους αχταρμάδες σε γκρεκόξενα τραγούδια,

κάθε λίγο παρουσίες σε οθόνες τής φενάκης.

Και δε ζει για να θυμώνει ο δικός σας Χατζιδάκις.

Στη χαρά μας κάθε λίγο οι φωτιές και οι δηώσεις,

νταηλίκια και βρισίδια και γηπέδων εκδηλώσεις.

Ο κατάλογος μεγάλος. Όπου και να περπατήσεις,

της δικής μας παρουσίας συνεχείς οι αποδείξεις.

Για πολιτισμό, παιδεία, τόσα χρόνια διακηρύξεις,

κάθε υπουργός με λόγια, έωλες μεταρρυθμίσεις.

Κι έτσι εμείς εδώ μονίμως, ανενόχλητοι θα δρούμε,

τους γενναίους μας προγόνους διαρκώς θα τους τιμούμε.

Ο αρχηγός των εκπροσώπων

Αλάριχος  Ζ΄

Οκτώ στολές κακοραμμένες

Αυτοί που ασχημόνησαν και γίνανε δυνάστες,
αδημονούν να ξαναρθούν· καμία συστολή.

Οι διάδοχοί τους μεριμνούν για τους δικούς τους κράχτες

να διεκπεραιώσουνε την ίδια αποστολή.

Από τους «φίλους» έφτασε με ύφος δεδομένο,

χωρίς εφόσον και εάν, ωμή επιστολή:

«Το έγγραφό μας το γνωστό, το υπογεγραμμένο,

πιστά θα εφαρμόσετε χωρίς αναστολή.

Με όλους σας επίσημη, ρητή η συμφωνία,

η βασική σας μέριμνα, των φόρων διαστολή.

Στα λόγια για συντάγματα και για δημοκρατία,

καιρός να επιφέρετε δεινή περιστολή».

Παλιοί και νέοι προύχοντες με ψέματα γενναία,

αδίστακτοι και πρόθυμοι για την καταστολή.

Και ως αλήθεια θεωρούν και πράξη αναγκαία,

των σημαιών μας τελική να γίνει υποστολή.

Φίλος προθέσεων

Ήταν ωραίος στις ιδέες,

οι συζητήσεις σοβαρές,

είχε λεπτές ευαισθησίες,

διαχυτικός στις αγκαλιές.

Όμως…

ο φίλος τα ’χε μάθει όλα,

ατράνταχτη η σιγουριά,

έλεγε διάβασε πληθώρα

βιβλία ψυχολογικά.

Έβρισκε σ’ όλα ερμηνείες,

προθέσεις διαφορετικές,

τον κυνηγούσαν υποψίες,

διύλιζε τις κριτικές.

Διέγραψε το Δημητράκη

που είχε μια καρδιά χρυσή,

ένα ωραίο σχήμα λόγου

το νόμισε για προσβολή.

Στην άκρη έκανε τη Μαίρη,

καλόβολη κι ευγενική,

κάποια ερώτηση αθώα

τη βρήκε κοροϊδευτική.

Και κάποια μέρα στην κουβέντα,

ξάφνου η έκρηξη οργής,

θεώρησε μια διαφωνία

απόπειρα επιβολής.

Μέσα στο λάθος του ο φίλος,

παγιδευμένος στο θυμό,

ξέχασε κάθε τι ωραίο

κι έσπρωξε φίλο καρδιακό.

                                       Στίχοι για τον αξιόλογο συνάδελφο Σ.

                                       που, τι κρίμα, δε μπόρεσε  μέχρι το τέλος

                                       τής ζωής του να στεριώσει έναν φίλο.

                            

Κυβερνήτες στην παράξενη πολιτεία

Στην εξουσία δεινός δημεγέρτης,

λόγια ωραία, μα κι έργα σωστά, 

των οπαδών λατρεμένος ηγέτης,

όμως ξεφύτρωσαν λάθη πολλά.

Σκάνδαλα, έρωτες, παλινωδίες,

και στα υπόγεια τα τρωκτικά.

Φίλοι καλοί, ενεοί στις βλακείες,

κι από παντού τα πυρά εχθρικά.

Ήρθε στο θώκο ο μέγας εχθρός του,

αν και φθαρμένος σε χρόνια παλιά.

Αντεκδικήσεις ο πρώτος σκοπός του,

παλινορθώσεις με ήθη φθηνά.

Ο δημεγέρτης σε δεύτερη πράξη

αν και το άστρο του είχε καεί,

πρόωρος χάρος ανέλαβε δράση

κι έφερε διάδοχο το λογιστή.

Λόγια πεζά μα και άξια έργα,

ευημερία θολή, στο παρόν.

Της διαπλοκής το επίπεδο μέγα,

οι βολεμένοι στο κόμμα, μπετόν.

Μεταρρυθμίσεων αναζητήσεις,

η κοινωνία δικό της ρυθμό,

με αλχημείες και φαύλες κινήσεις

νόμισμα ξένο, θηλιά στο λαιμό.

Ψήφο σε άλλον με ύφος γενναίο,

έναν καλύτερο ομιλητή,

τ’ όνομα είχε προσόν του σπουδαίο,

διάφοροι είπαν πως έχει πυγμή.

Του παρελθόντος ακμαίοι οι κρίκοι

και η πορεία το ίδιο πεζή,

άλλοι ημέτεροι βρήκαν τσιφλίκι

και το κατάντησαν άγονη γη.

Με υποσχέσεις ο άλλος στο βήμα,

τ’ όνομα είχε κι αυτός για προσόν.

Σαν δεδομένο το ψέμα για χρήμα

κι ήρθε στη χώρα εσμός χορηγών.

Ναυαγοσώστες την άκριτη ώρα,

όμως με ρήτρες – παγίδες  κρυφές,

τόσοι αδιάβαστοι πήραν τη χώρα

και την παρέδωσαν στους δανειστές.

Νέα εκδίωξη, άλλο τιμόνι,

ίδια συνέχεια δίχως πνοή,

λόγια περήφανα, άθλιοι νόμοι,

σε αδιέξοδο η διαδρομή.

Απελπισμένοι στο μαύρο τους χάλι,

βρήκαν στ’ αζήτητα κόμμα μικρό,

σε γενναιότητες πίστεψαν πάλι,

αν και το ένιωθαν το μυστικό…

Μαύρο

Πνεύμα αδέσμευτο, ήθος, ευπρέπεια,

σ’ όλα τα κείμενα ευαισθησία,

ήταν κατάδηλη η καλλιέργεια,

λέξεις πολύσημες, καλαισθησία.

Αριστοτέχνης σε θέματα καίρια

με φωτισμό συμφερόντων κρυμμένων

και αποκάλυπτε όλη την ένδεια

προβεβλημένων, βαθιά νυχτωμένων.

Φάρος και φύλακας, δίχως προσχήματα,

των πανανθρώπινων δικαιωμάτων,

αποδομούσε τα φαύλα κηρύγματα

και τις «αλήθειες» ποικίλων δογμάτων.

Λίγα τα σχόλια, όλα πολύτιμα,

στ’ όνομα άδολης ελευθερίας,

διάλογοι έξοχοι και συναισθήματα,

πνεύματα ήρεμης αυτογνωσίας.

Δίχως εμπόδια οι αναρτήσεις του,

όσο οι φίλοι παρέμεναν λίγοι.

Όταν πολλοί είδαν πια τις κινήσεις του,

τον εξαφάνισαν χακερολύκοι.

                      Στίχοι αφιερωμένοι στα σοβαρά ανήσυχα πνεύματα,

                      ανά την υφήλιο, που, όταν αρχίζουν να έχουν απήχηση,

                      τα τρώει το σκοτάδι,

                      στις δικτατορίες και στις προσχηματικές δημοκρατίες.

Του Δικαίου

Οι κλέφτες πολλοί. Σοβαροί, ευυπόληπτοι,

ωραίοι, λαλίστατοι στις θεωρίες.

Στους θώκους φτωχοί, μα γοργά πλουσιότατοι,

κοινό μυστικό στις θολές υποψίες.

Χωρίς συστολή, με κινήσεις ανοίκειες,

στης χώρας το σώμα αχόρταγες βδέλλες,

κινήσεις υπόγειες, μαύρες προμήθειες,

δημόσιο χρήμα και μέχρι Σεϋχέλλες.

                                     

Τυχαία η ρήξη σε κάποιο απόστημα,

βαριά στην ατμόσφαιρα η δυσωδία,

ακτίνα φωτός στο κρυφό οικοδόμημα,

για λίγο ξεσκέπαστη η ανομία.

Με ύφος αθώων γνωστοί διαπλεκόμενοι,

σε φαύλες οθόνες αλλιώς τις ειδήσεις,

ως δήθεν κατάπληκτοι, τώρα κατήγοροι,

φθηνές διακηρύξεις, δικαίου εκκλήσεις.

Σε δρόμο μακρύ ανακρίσεις ατέρμονες,

ενστάσεις και δαίδαλοι πολυνομίας,

στρεψόδικα μέσα, ασθένειες έωλες,

δηλώσεις ανέξοδης κενολογίας. 

Ως άτυχοι τράγοι πεντέξι στα σίδερα,

απείραχτες τόσες θρασύτατες βδέλλες.

Το κράτος δικαίου μονίμως μια χίμαιρα,

στου χρόνου τη σκόνη αρχαίες ιδέες.

Αυτό που θα 'ρθεί

Ρυάκια πολλά, μα μικρά και αδύναμα,

που μόλις ακούγονται.

Οι χείμαρροι μένουν στεγνοί.

Μακριά στον ορίζοντα άφθονα σύννεφα,

που μοιάζουν ακίνητα.

Οι άνεμοι δείχνουν αργοί.

Αθόρυβο ακόμα στα πεύκα το θρόισμα.

Υπήκοοι ράθυμοι, άρχοντες ήσυχοι.

Και ποιοι θα σηκώσουν αυτό που θα ’ρθεί…