Για τον 17χρονο Παύλο

                               για τον Παύλο                             

Μες στην αυγή τής ανέφελης νιότης μου,

ξάφνου απρόσμενο ήρθε σκοτάδι,

σ’ ένα πηγάδι πεσμένος ο ήλιος μου

και η ζωή μου απέραντο βράδυ.

Πριν να μ’ αδράξει η μαύρη απόγνωση,

δίπλα μου έσπευσαν φίλοι πληθώρα,

απ’ το πηγάδι τραβούνε τον ήλιο μου,

δρόμο καινούριο μ’ ανοίγουνε τώρα.

Φαίνεται πάλι το φως στον ορίζοντα,

τόσα εμπόδια γίνονται σκόνη,

μια σιγουριά πλημμυρίζει το είναι μου

με το ξεκίνημα για τη Βοστώνη.

Με τη θερμή σας τη συμπαράσταση,

φεύγω για νά ’ρθω γερός στην πατρίδα,

δύναμη μέγιστη είν’ η αγάπη σας,

μέσα στο αίμα μου ζει η ελπίδα.

Πριν από την άλωση

--Εχθροί, φανεροί και κρυφοί, πλησιάζουν,

γερά οπλισμένοι, τη γη μας ζητούν!

-Μα έχουμε τείχη, βιγλάτορες τόσους,

φρουρούς αμειβόμενους για ν’ αγρυπνούν.

--Τα τείχη μας διάτρητα, πύλες φθαρμένες,

ανίκανοι, ράθυμοι, φαύλοι φρουροί,

βιγλάτορες χείριστοι, εξωνημένοι.

Θανάσιμος κίνδυνος μας απειλεί!

-Μα πώς ξαφνική κατρακύλα μάς βρήκε,

εκεί που μας φαίνονταν όλα καλά;

--Η χώρα ακμαία, μα ήταν φενάκη,

υπήκοοι τόσοι κοιμούνταν βαθιά!

-Και τώρα θα βρούμε βιγλάτορες άλλους;

καινούριους φρουρούς που να είναι πιστοί;

--Καλούς και γενναίους επείγει να βρούμε

και πρέπει να σπεύσουμε, να οι εχθροί!

-Ως τότε, να δούμε τι λένε κι εκείνοι,

μπορεί κάποια λύση να βρούμε σωστή.

--Να δώσουμε λένε τη γη μας αμέσως,

χωρίς αντιρρήσεις, εφόσον και μη,

αυτοί θα ορίζουν το πώς και το πότε

και δε θα ρωτάμε εμείς το γιατί.

-Μ’ αν είναι να σώσουμε τη βόλεψή μας,

ας κάνουμε σήμερα συμβιβασμό,

γιατί να κινήσουμε πόλεμο τώρα

και πόσοι θα βγούνε να παν στο χαμό;

--Δε θέλουνε άλλες κουβέντες και λόγια,

το μόνο που λένε, η λέξη Υπό.

-Μα πώς να τα χάσουμε τόσα καλά μας,

να πέσουμε πάλι σε φτώχεια παλιά;

--Αν όλοι, σαν ένας, με θάρρος σταθούμε,

χωρίς διαιρέσεις στους ξένους μπροστά,

τα όποια καλά μας, ας παν, ας χαθούνε!

Εμείς θα τα χτίσουμε όλα ξανά!

Σε τόπο δικό μας μη γίνουμε δούλοι.

Δικά μας παιδιά, από μας τι θα βρούν;

Φωνάζουν οι πρόγονοι, δείχνουν το δρόμο.

Ποτέ μην αφήστε εχθρούς να διαβούν.

Νύκτωρ

– Ο ύπνος πάλι λιγοστός, και το ρολόι δείχνει τρεις,

δεινός εχθρός η νύχτα,

πότε γυρνάω στο πλευρό, πότε ακίνητος πρηνής,

και άφαντη η νύστα.

Αιτίες, αδιέξοδα με πείσμα με πολιορκούν

και μ’ άγριες διαθέσεις.

Φθορές πολλές στα τείχη μου. Πόσο θ’ αντέξουν να κρατούν

αθρόες επιθέσεις;

– Της νύχτας σκέψεις εχθρικές, σαν δράκοι απειλητικοί

με θράσος επελαύνουν.

Μα είναι όλες σφαλερές, οι δράκοι σου φανταστικοί,

τη μέρα θα πεθάνουν.

Αλήθεια 2016

Ένας χρόνος ακόμα, οδεύει στη λήθη,

το σημάδι του όμως θα μείνει βαθύ.

Ωριμότεροι τώρα. Στην άκρη οι μύθοι,

συμπεράσματα έχουνε βγει επαρκή.

Μόνο σκέψη γενναία μιας νέας πορείας,

θα διαλύσει τους όποιους κακούς οιωνούς.

Κι αν σκληρή η αλήθεια – θα είναι δική μας –

δίχως άλλη στολή από ξένους γνωστούς.

Θα σηκώνει το κύμα ξανά τρικυμίες.

Στην ψυχή μας θα ψάχνουν να βρούνε ρωγμές.

Οπλισμένοι με τόσες βαριές εμπειρίες,

δίχως φόβο θ’ ακούμε θηρίων κραυγές.

Λέξεις

Τέσσερα γράμματα το όλον, δύο μονάχα συλλαβές,

καθόλου σπάνια η λέξη, συνηθισμένη στις πολλές.

Από το έρκος των οδόντων πετάχτηκε ορμητική,

σαν δόρυ χτύπησε το στόχο κι ας ήταν μικροσκοπική.

Μα πόση δύναμη διαθέτει, αυτή, μια λέξη τόση δα,

να σπάζει κόκκαλα ανθρώπων, να κουβαλά τη συμφορά;

Να φέρνει μέσα στην ευδία το μένος άγριων καιρών,

σαν το σεισμό να καταστρέφει οικοδομήματα ετών;

Και συ, που έχεις αμελήσει να χτίσεις κάποια οχυρά,

εκτεθειμένος επί χρόνια σε ασυλλόγιστα πυρά,

ήρθε η ώρα να σηκώσεις ασπίδα σίγουρη κι απλή,

σε όποιο δόρυ κι αν σου ρίξουν, σε οποιαδήποτε βολή.

Πες ένα Ας! Μεγάλη λέξη! Της πείρας σου η αμοιβή.

Ο γάτος

Ήταν ικανός ο γάτος και υπομονετικός,

απαιτήσεις είχε λίγες, και πολύ εργατικός,

κυνηγούσε τα ποντίκια – παιδεμένος θηρευτής,

η ζωή του μετρημένη και στη φτώχεια ευτυχής.

Κάποτε τον καλοπιάσαν και του χάιδεψαν τ’ αυτιά,

του μεγάλωσαν το πιάτο με καινούρια φαγητά,

τον βεβαίωσαν πως τώρα η ζωή θα είν’ αλλιώς,

θα ξεχάσει πια τα χρόνια που τα πέρασε φτωχός.

Του καλάρεσαν του γάτου οι κουβέντες οι γλυκές –

των παλιών αφεντικών του οι σπρωξιές ήταν πολλές.

Μια καινούρια ελευθερία, νοστιμότερο φαΐ

και σαν όνειρο η νέα ευκολότερη ζωή.

Ευζωία και σπατάλη, η προσπάθεια μικρή,

τ’ ακυνήγητα ποντίκια αυξηθήκανε πολύ,

οι ανέσεις δίχως τέλος, ξένα ήθη δολερά,

και ο γάτος, θαμπωμένος, τα ’βλεπε και λιγοστά!

Μες στον ύπνο τού δικαίου, ξάφνου ήρθε συμφορά,

ο καινούριος του αφέντης βρέθηκε χωρίς λεφτά,

έβγαλε φωνή μεγάλη, φοβερός ο πανικός.

Και ξανάγινε ο γάτος ένας άτυχος φτωχός.

Σαν ζητιάνος, στους γειτόνους έτρεξε για φαγητό,

ντροπιασμένος για το χάλι, το κεφάλι του σκυφτό.

Άλλοι γείτονες τον βρίζουν, άλλοι τον περιγελούν,

κάποιοι χρηματοπαρμένοι το σπιτάκι του ζητούν.

Λόγια διάφορα του λένε άσχετα αφεντικά,

δεν πιστεύει πια κανένα, όλα φαίνονται φαιδρά.

Μόνη λύση βλέπει τώρα να κινήσει απ’ την αρχή,

μαθημένος από φτώχεια, σοβαρά να πορευτεί,

δίχως φόβο να σηκώσει το κεφάλι του ψηλά,

τις δικές του τις δυνάμεις να εμπιστευτεί ξανά.

Απόδραση

Εθελούσιος όμηρος, παραδομένος,

νεκρωμένη βουλή, θολωμένο μυαλό,

στης σαγήνης τη μέγγενη παγιδευμένος,

προσπαθούσα το λάθος να βλέπω σωστό.

Στο βυθό τής ψυχής της σαν να ’μουν πνιγμένος,

σωτηρίας αέρα ζητούσα να βρω,

στου εγώ της τη λάσπη βαθιά κολλημένος,

κι η ελπίδα χαμένη, στον ήλιο να βγω.

Και μια μέρα, φωτιά ξαφνική μες στη μνήμη,

ο παλιός εαυτός μου ορθώθηκε μπρος,

μ’ ένα βλέμμα ελέγχου ζητούσε ευθύνη.

Ήταν φίλος, συνάμα κριτής σοβαρός.

Μία λέξη και μόνο, πυξίδα παλιά  μου,

ξαναφλόγισε μέσα μου πόθο κρυφό.

Εργαλείο δεινό να κοπούν τα δεσμά μου.

Απελεύθερος τώρα το μέλλον θωρώ.

                         Σχετικές παλαιότερες αναρτήσεις 
                         «Το φίδι» και «Ελευθερία 1».