Στις λοκνταουνίες

 

Διλήμματα επιλογών:

Αχρείους ή αχάριστους;

αρπάχτρες ή τυχάρπαστους;

άφιλους ή ξενόφιλους;

φελλούς ή χρηματόφιλους;

γελοίους ή τεμπέληδες;

δειλούς ή μακιαβέληδες;  

Καλύτερους δεν είχανε;

δεν ψάχνανε;

δε βρίσκανε;

Οι απορίες διαρκείς,

οι απαντήσεις εκκρεμείς.

Επτά

 

–Υποκρισία, διαπλοκή, σαπίλα, αφασία,

προπέτεια, νεποτισμός, παντού αναισθησία,

μονοφωνία, διχασμός και δεκαρολογία,

φαιδρότητα, αυταρχισμός, εξουσιομανία.

–Καλά τα λες, δεν διαφωνώ, μα ο μισθός μας τρέχει,

κι από την ησυχία μας καλύτερο δεν έχει!

–Να μείνουμε λοιπόν σ’ αυτά, στη δολιοκρατία,

στον φανερό εκφασισμό και τη δημοκοπία!

Την 1η

 

Στην Πολιτεία μου ανθούν το ήθος, η παιδεία,

δικαιοσύνη στιβαρή, μεστή δημοκρατία,

διαφάνεια, ευπρέπεια, στα πάντα ευνομία.

Κανόνας απαράβατος η αξιοκρατία.

Οι άρχοντες ευαίσθητοι, σοφά επιλεγμένοι,

γενναίοι, ανιδιοτελείς, στο δίκαιο ταγμένοι.

Εδώ δε βρίσκουν έδαφος διεφθαρμένοι, φαύλοι,

δυνάστες, διαπλεκόμενοι, δεκαρολόγοι, κάλοι.

Τηλεοράσεις σοβαρές τούς άξιους προβάλλουν,

εχθροί τής σκοπιμότητας, ποτέ δεν υπερβάλλουν,

με σεβασμό στους θεατές, τη γλώσσα μας τιμούνε,

για τέχνη και πολιτισμό νυχθημερόν μοχθούνε.

Πολίτης είμαι ασφαλής αυτού τού Βασιλείου,

καθ’ όλα αξιοπρεπής την πρώτη Απριλίου!

Ως εδώ!

 

Φωνή τραχιά ο πεθερός, 

γιατί να σπάσει ένα πιάτο.

Συχνά-πυκνά την έκανε

τη νύφη άνω κάτω.

Δυο χρόνια ανεχότανε

η νύφη τις φωνές του,

σκυμμένη και αμίλητη

στις κακοήθειές του.

Μα σήμερα δεν άντεξε,

την έλυσε τη γλώσσα,

και ψύχραιμα του θύμισε

δικά του λάθη τόσα.

Ποιος τσάκισε, κυρ-πεθερέ, 

το νέο ποτιστήρι;

ποιος στράβωσε το πόμολο

προχθές στο παραθύρι;

Πιάτο εσύ δεν έσπασες

γιατί δεν πλένεις πιάτα,

μα έτοιμος να φωνασκείς.

Μου μαύρισες τα νιάτα.

Ωραία βολευτήκατε

όλα να σας τα κάνω,

μέρα και νύχτα δούλος σας,

μιλάτε κι από πάνω.

Δεν θ’ ανεχτώ ξανά μιλιά,

ο κόμπος πια στο χτένι,

αν δεν υπάρξει σεβασμός,

μόνο η φυγή μού μένει.

Κατάλαβε ο πεθερός,

αν κι είχε γνώση λίγη,

το βούλωσε κανονικά

ο δούλος μη τους φύγει.

……………………………………..

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου και στις κόρες της,

για την παθολογική ανεκτικότητά τους.

Στον λαβύρινθο της Χημείας

 

Πετυχημένος στη δουλειά του,

καλά τα οικονομικά του,

ευνοϊκό το περιβάλλον,

μία ζωή με ηρεμία,

σιγουρεμένη η πορεία.

Μα κάποια μέρα, άνευ λόγου,

απρόσμενη μελαγχολία!

Σαν βάρος τώρα η δουλειά του,

βαριά η επικοινωνία,

συνέχεια συλλογισμένος,

καταφανής η δυσθυμία.

Απελπισμένοι οι δικοί του

αναζητούνε την αιτία.

Ποιος τώρα θα σταθεί κοντά του

σε μιαν αβέβαιη πορεία;

Πώς θα μπορέσει ν’ αντιστρέψει

μες στο μυαλό του τη Χημεία; 

Λυπημένα ποιήματα

 

Σε ταπεινά φτωχόσπιτα,

σε δώματα φανταχτερά

απρόβλεπτη κι αδιάκριτη

της Τύχης η καταφορά.

Κεραίες των στιχοποιών

πιάνουν της λύπης κύματα

και τα μολύβια τους κινούν

στενάχωρα ποιήματα.

 

Τραγούδια μελαγχολικά

για λάθη και για κρίματα,

του χάρου την αδιαντροπιά,

των Κάιν τ’ αδικήματα,

της ξενιτιάς την απονιά,

του Έρωτα τα πλήγματα.

Ατέλειωτα εναύσματα

για θλιβερά ποιήματα. 

Συμπολιτών αντιφάσεις

 

Μπορεί προχθές να έτρεξε να ρθεί να σε βοηθήσει,

την άλλη, απροσδόκητα, μπορεί να σε φθονήσει.

Αυλές και σπίτια καθαρά, στους δρόμους τα σκουπίδια.

Και τυπικός και ευσεβής, συνήθη τα βρισίδια.

Όλοι να ησυχάζουνε κι αυτός να θορυβεί,

μα όταν αναπαύεται να απαιτεί σιωπή.

Ό,τι δικό του, ιερό, κανείς μην το πειράξει,

ό,τι ανήκει στο κοινό μπορεί να το ρημάξει.

Τους άρχοντες τους λοιδορεί, μα και τους προσκυνάει,

για το μικροσυμφέρον του χίλια στραβά ξεχνάει.

(Φιλότιμα κι ηρωισμοί, βλακείες, προδοσίες·

μεγάλος ο κατάλογος, παλιές οι ιστορίες)

Μάρτης και κορομηλιά

 

Ο Μάρτης μού ψιθύρισε εψές αργά το βράδυ:

Θα ρίξω χιόνι αύριο ως το ψηλό λιβάδι.

Μη φοβηθείς, άμα θα δεις τη ράχη ασπρισμένη,

εσύ με τα λουλούδια σου θα μείνεις στολισμένη.

Μ’ αυτό το λίγο χιόνι μου κοιτάζω να βοηθήσω,

δεξαμενές που καρτερούν θα τις ξαναγεμίσω.

Το χιόνι φέτος λιγοστό, χειμώνας ψευτισμένος,

κρίμα να φτάσει ο Μάης σας ξερός και διψασμένος,

να βουβαθούν νεροσυρμές, πηγές να λιγοστέψουν,

πηγάδια να στερέψουνε, ποτάμια να στενέψουν.

Μα δε θ’ αφήσω για πολύ τον ήλιο σκεπασμένο,

θέλω κι εγώ τον τόπο μας να βλέπω ανθισμένο.

Ξανά θα βγουν οι μέλισσες λουλούδια να τρυγήσουν,

τα δέντρα κι αν φοβήθηκαν, και πάλι θα καρπίσουν!

Άγια ψέματα

Το ψέμα καταδικασμένο, 

κατακριτέο, σκοτεινό,

στα λόγια αποκηρυγμένο

πως είναι κάτι  ταπεινό.

Μα κάποτε αγιασμένο

από ανώτερο σκοπό.

Απ’ όλα πιο αγιασμένο

αυτό που, αν φανερωθεί,

οριστικά θα καταστρέψει

αυτόν που δεν θα τ’ ανεχθεί.

Δεινοσαυρικά γονίδια

 

Μες στων αιώνων την αχλύ χαμένοι,

οριστικά αφανισμένοι,

οι φοβεροί δεινόσαυροι.

Μες στα ιζήματα μαρτυρημένοι.

Σαύρες, κροκόδειλοι και φίδια

οι μακρινοί απόγονοί τους.

Και κάποια δίποδα θηρία

νά ’ναι απόγονοι δικοί τους;

Οικουμένη θεατής

 

Χρόνιος, ατέρμων ο φανατισμός,

η δικτατορία, ο σκοταδισμός,

άτεγκτος, χυδαίος θρησκοφασισμός,

στους αντιφρονούντες απαγχονισμός.

Συνταγή δικαίου ο βομβαρδισμός,

οδηγός πολέμου ετσιθελισμός. 

Λέξη σκουριασμένη ο ανθρωπισμός,

αναβαθμισμένος ο ...πολιτισμός!

                                   (Ιράν)

Στιχούργημα ή ποίημα;

Αντάλλαξαν πυρά οι κριτικοί,

αράδιασαν ορολογίες,

βραβεία και βαριά ονόματα,

μιλήσανε γι’ αναλογίες.

Μπλεχτήκανε με τους –ισμούς,

τη νοηματοδότηση,

πώς είχε πει ο Ντεριντά

για κάποια χρησμοδότηση.

Κι αφού διύλισαν πολλά

κι’ αυτά που είχαν θέσει,

τους ρώτησαν ξεκάθαρα:

Αρέσει, ωρέ, ή δεν αρέσει;

Τη βολή μου

 

Πάλι στίχους για δεντράκια, για λουλούδια και πουλιά,

για κελαϊδισμούς στα δάση και γι’ αδέσποτα σκυλιά,

για ρομαντικές εξάρσεις και αγάπες νοητές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Άλλοι πάλι μας φλομώνουν με θολούς ανθρωπισμούς,

γι’ αντιστάσεις, εκτελέσεις, περιττούς ηρωισμούς,

παραμύθια για ιδέες, συνεπείς αγωνιστές.

Βαρετές ευαισθησίες, για λογάδες ποιητές.

Ό,τι και να πούνε όμως στα θλιμμένα τους γραπτά,

ούτε νύστα χαλαλίζω ούτε δίνω και λεφτά·

ας φροντίσουν μοναχοί τους όσοι είναι ατυχείς.

Τη δουλειά μου, τη βολή μου, κι είμαι πάντα ευτυχής!

                    Αργυρός Κενόπουλος

                           Εισοδηματίας

Καισαριανή 1944-2026

 

Αγέρωχοι μπροστά στο θάνατό τους

κρατούμενοι πολιτικοί·

αδιάντροπα παραδομένοι

στο ναζιστή κατακτητή.

Δεσμώτες τής δικτατορίας,

μάρτυρες τώρα κατοχής,

μπροστά σε Ούννων πολυβόλα

οδεύουν αξιοπρεπείς.

Η ιστορία τους δεν είναι

έργο σκοπίμων υμνητών·

αδιάψευστη η μαρτυρία

κρυμμένων φωτογραφιών.

Μετακουλτούρ

 

Θορυβοτράγουδα γκρεκένια, φωτοτεχνήματα, κραυγές,

στη γιουροπίστα επιδείξεις, υπερμοντέρνες μουσικές,

με δέρματα μπογιατισμένα, με ρούχα καρναβαλικά,

χαλκάδες, χάντρες, κομποσκοίνια, χορούδια, ακροβατικά.

Επιτροπές μετακουλτούρας σε κράτος αποεθνικό.

Με αγωνία καρτερούμε βραβείο πανευρωπαϊκό!

Κρανιά αιωνόβια

 

Ο Δεκέμβρης σκληρός κι ο Γενάρης χιονιάς

με ψιθύρους πικρούς μ’ απειλούνε:

«Θα στεγνώσεις γριά, σε βαρέθηκαν πια,

τα κλαδιά σου τσεκούρι θα δούνε».

Παγωμένη ζαρώνω, τα χρόνια μετρώ,

εκατό έχουν πλέον πετάξει,

τους χειμώνες που άντεξα δεν τους ξεχνώ,

το κορμί μου το έχουνε σκάψει.

Μα σαν έρθει Φλεβάρης, τρελός γελαστός,

της ζωής μού θυμίζει την πάλη,

μες στο είναι μου τρέχει καινούριος χυμός,

και γυρίζει η νιότη μου πάλι.

Σε τρεις μέρες απλώνω λουλούδια πολλά,

με το κίτρινο όλα τα ντύνω,

πρωτοστάτης στο δάσος κι αυτήν τη χρονιά,

τη ζωντάνια μου δεν παραδίνω.

Ωραίος εχθρός

 

Τι ωραίος ο εχθρός μου, τι πολιτισμός,

τι ευγενικές κουβέντες, τι ανθρωπισμός!

Για φιλία μού μιλάει, για εμπιστοσύνη,

σε ειρηνική πορεία με δικαιοσύνη,

για στενή συνεργασία με ανταλλαγές,

γι’ αμοιβαίες επισκέψεις και συναλλαγές.

Είν’ ωραίος ο εχθρός μου, πρέπει να το πω,

το χυδαίο παρελθόν του πρέπει να ξεχνώ.

Θα ξεχάσω και το φόβο πως θα ξαναρθεί

το μικρό μου χωραφάκι να το καρπωθεί.

Μ’ έχει πλέον καταπείσει οι προθέσεις του αγνές,

της συνύπαρξης το πνεύμα σίγουρα ειλικρινές.

Κι ας μου λένε κάποιοι φίλοι με επιμονή

πως αυτή του η φιλία είναι γιαλαντζί…

Άλλοτε

1960

Πρωί-πρωί για την πηγή

να φέρω το νερό τής μέρας.

Ποτέ μου δε βαρυγκωμώ,

τον κόπο δεν τον λογαριάζω

και κουβαλώντας τραγουδώ.

1961

Στο δίκτυο μεγάλη βλάβη,

στη βρύση μου νερό δεν τρέχει,

και πώς να πάω στην πηγή

να φέρω το νερό τής μέρας·

κοπιαστική η διαδρομή!

(και το τραγούδι μου χαμένο)

Το χωριό σε απόγνωση

 

Πλησιάζουν εκλογές, το χωριό ανησυχεί,

κοινοτάρχη θέλουνε έντιμο και νουνεχή.

Πρώτος υποψήφιος ο Αδιστακτίδης,

δεύτερος, δυσκίνητος, ο Ασημαντίδης,

τρίτος ο φιλόδοξος Προχειροφωνόγλου,

τέταρτος, επίμονος, ο Δογματολόγλου,

πέμπτος, πάντα φλύαρος, ο Θορυβιάδης,

έκτος ο ανεύθυνος Παραμυθιάδης.

Πού να ψάξουν; τι θα βρουν; το χωριό ανησυχεί,

κοινοτάρχη θέλουνε έντιμο και νουνεχή.

Κι ένα βράδυ σπίτι μου ήρθε πληθυσμός πολύς·

ήμουνα πασίγνωστος και πολύ λαοφιλής,

διάσημος ακοντιστής με πολλά βραβεία,

η φωτογραφία μου στα τυπογραφεία.

Ήρθε πληθυσμός πολύς, με παρακαλούνε:

«Τώρα μπες εσύ μπροστά, όλοι το ζητούνε,

είσαι ικανός, γνωστός, έδωσες αγώνες.

Το χωριό το ρήμαξαν οι απατεώνες».

Μόνο για τ’ αθλητικά, τ’ άλλα δεν τα ξέρω,

στου χωριού τα θέματα τι να σας προσφέρω;

«Και οι άλλοι άσχετοι πριν ασχοληθούνε,

και αφού τα έμαθαν, χρόνια μάς πουλούνε.

Δεν πηγαίνει άλλο πια, κάποιος να κινήσει,

τη σαβούρα τού χωριού να την αφανίσει».

Με κατασυγκίνησαν οι αγνές φωνές τους,

πάνω μου στηρίζουνε τις απαντοχές τους.

Έδωσα υπόσχεση πως θα προσπαθήσω

του χωριού τα θέματα να τα μελετήσω.

Με πλησίασαν σωστοί άνθρωποι ειλικρινείς,

αλλά και υποκριτές, καιροσκόποι, διαβολείς.

Γνώμες άκουσα πολλές, τα προβλήματα καυτά.

Κρίμα νά ’μαι άσχετος, νά ’χω άγνοια βαθιά!  

Μα θα προσπαθήσω...

Ειλικρίνεια

 

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

τη θεωρούνε αρετή.

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

και ήρθε κάποτε η στιγμή,

σε μια συζήτηση, σε κάποιο θεωρείο,

κάτι πικρό να ειπωθεί.

Για ένα ψέμα τού ενός, χοντροκομμένο,

ο δεύτερος τα είπε καθαρά,

με σιγουριά βεβαιωμένο,

το άκουσαν αυτιά πολλά.

Ο πρώτος φανερά ενοχλημένος

του θύμισε κι αυτός κάτι παλιά·

ήταν κι ο δεύτερος εκτεθειμένος

για κάποια ψέματα γνωστά.

Για ειλικρίνεια μιλούσαν και οι δύο,  

μα τώρα αποφεύγουν να την πουν.

Και αν αναφερθεί στο θεωρείο,

σε άλλα την κουβέντα τους γυρνούν.

Οδοστρωτήρας

Οριστικά αφανισμένες οι Μούσες, οι Ωκεανίδες,

οι Χάριτες, οι Ναϊάδες, οι Νηρηίδες, οι Δρυάδες.

Ποιος επιτέθηκε στο κάλλος, στων μύθων μας τη φαντασία,

στων ποιητών και των ζωγράφων την εκλεκτή περιουσία;

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες μέσα στη Φύση κατοικούσαν,

σε δάση, θάλασσες, ποτάμια με τους προγόνους μας μιλούσαν.

Στα μυστικά τού Κόσμου όλου αναζητώντας εξηγήσεις,  

με ερευνητικό το πνεύμα χαριτωμένες απαντήσεις.

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες δεν έχουν πλέον κατοικία,

αθώα θύματα του σκότους με βία και συκοφαντία.

Στη θέση τους εδραιωμένες ασκητικές μορφές θλιμμένες,

χαμόγελα αφανισμένα, οι ομορφιές κατακρυμμένες.

Απάντησε ο πιστός

 

  Το ψέμα λες πως πολεμάς·

  πληθώρα τα επιχειρήματα.

  Για ψευδαισθήσεις μου μιλάς,

  αποδομείς τα αφηγήματα.

  Όμως εγώ

  τα έχω ανάγκη τ’ αφηγήματα,

  θέλω απ’ αυτά να κρατηθώ,

  κι ας είναι πειστικά τα επιχειρήματα.

  Εγώ την πίστη μου ακμαία την κρατώ!

Ναι σε όλα

 

Ναι σε όλα η καλή του,

σιωπηλή, διαλλακτική,

σ’ όλες του τις απαιτήσεις

πάντα υποτακτική.

Ναι σε όλα η καλή του,

ο πασάς πανευτυχής,

όλες τους οι αποφάσεις

της δικής του εκδοχής.

Κάποια μέρα ένα όχι

σ’ έναν παραλογισμό,

ο πασάς εκνευρισμένος,

σε ακραίο φασισμό,

σήκωσε φωνή μεγάλη:

Αρχηγός είμαι εγώ!

Τι θα κάνει η καλή του

μπρος στον ετσιθελισμό;

(η σύζυγος, η σύμμαχος, η ευρώπη…)

Της αξιοκρατίας

 

 Ανύπαρκτα προσόντα ο συνάδελφος,

 ελάχιστη στα λόγια του ουσία.

 Ανέλεγκτα διέτρεξε τα χρόνια του·

 «ωρίμανση» μες στην υπηρεσία.

 Κι έγινε ο συνάδελφος   

 ακώλυτα διευθυντής,

 και μέσ’ από την εξουσία

 σε όλους πλέον διαφανής…

Να δείξτε κατανόηση

 

–Τι τον κρατάτε ηρακλείς;

Αδίστακτος και προπετής,

λόγια παχιά και ψέματα,

διεφθαρμένος, ευτελής,

αχρεία μαγειρέματα.

Εσμός μαζί του αναιδών

και οι βλακείες σωρηδόν.

– Να δείξτε κατανόηση,

το βλέπετε το πρόβλημα:

Μας ταλανίζει διαρκώς

του κλίματος η κρίση,

του κλίματος η αλλαγή,

η αλλαγή τής αλλαγής,

του κλίματος το κρίμα,

του κλίματος τω κλίματι,

τα κλίματα τοις κλίμασι.

Ω κλίματα, ω κρίση!

Μορφώλω

Ωραίο σώμα η Μορφώλω,

τα κάλλη της πληθωρικά,

της Αφροδίτης οι καμπύλες,

καμώματα προκλητικά.

Σαν το μαγνήτη η Μορφώλω

τραβούσε πλήθος θαυμαστές,

και νεαροί και περασμένοι

στα όνειρά τους εραστές.

Διαχυτική σε παντρεμένους,

μ’ ελάχιστες αναστολές.

Κυκλοφορήσανε οι φήμες

για επαφές αμαρτωλές.

Δυο χρόνια στη μικρή μας πόλη,

τα σχόλια απανωτά.

Μαλώσανε πολλά ζευγάρια.

Και τα διαζύγια επτά.

Και κάποια νύχτα τού Γενάρη,

αν και μεγάλη παγωνιά,

δυο σιλουέτες γυναικείες

περίμεναν σε μια γωνιά.

Δύο η ώρα κι η Μορφώλω

γλιστρούσε από μιαν αυλή,

μες στο παλτό της τυλιγμένη

και όπως πάντα κουνιστή.

Σε λίγα βήματα πιο πέρα

πήγε να στρίψει στη γωνιά.

Μια σιγανή στιχομυθία.

Στον ύπνο όλη η γειτονιά.

Πρωί-πρωί την άλλη μέρα

στη γειτονιά ορυμαγδός·

μες στο πηγάδι μια γυναίκα.

Ένας απρόσμενος πνιγμός.

(διηγήσεις τής γιαγιάς Αρτέμως)

Μετανθρωπισμός

 

Με δίκτυα νευρωνικά

εμφυτευμένα στο μυαλό

νέος επέρχεται Αδάμ,

θ’ αφήνει πίσω τον παλιό.

Ο στόχος σαγηνευτικός·

η υγιής μακροζωία,

εξάλειψη ασθενειών,

στο μέλλον η αθανασία.

Με δίκτυα νευρωνικά

το «βούλομαι» τι θα σημαίνει;

υβρίδια και ξενιστές·

από τον σάπιενς τι μένει;

Μετάνθρωποι ευγονικοί

την κάθε μέρα τι θα λένε;

για έρωτα; για μουσικές;

Άραγε θα μπορούν να κλαίνε;

Δικτατορίες

 

Με χωροφύλακες θεριά ανήμερα,

λογοκρισία, φυλακίσεις, εξορίες,

από του Κάιν τον καιρό μέχρι και σήμερα 

οι απροκάλυπτες δικτατορίες.

Οθόνες πλουμιστές, πυροτεχνήματα,

δημοκρατία, εκλογές, ελευθερίες,

πληθώρα τα θεάματα – κορήματα.

Αόρατες οι ευφυείς δικτατορίες.

Και τώρα με πυκνά ηλεκτρο-νήματα

των υπηκόων τα μυαλά κομποδεμένα.

Νοημοσύνης άλλης αποκτήματα

από «αρμόδιους» αξιοποιημένα.

Γονίδια

 

Πατέρας χρηματόφιλος, αδίστακτος, ιδιοτελής,

γαλίφης, κουτοπόνηρος, διεφθαρμένος, ευτελής.

Ο γιος του γνησιότατος, μικρόνους, αηθέστατος,

στο έπακρο αδίστακτος, ρηχός, ιδιοτελέστατος,

υπόδειγμα αριβισμού, αχρείου ετσιθελισμού.

Με πλούτο φανερό, κρυφό, το ξέρει όλο το χωριό.

Ανεκτικοί οι χωριανοί, πολλοί που τον αντιπαθούν,

όμως υπάρχουν αρκετοί που τακτικά τον εξυμνούν,

χορτάτοι με δοσίματα, συγκαλυμμένες δωρεές,

αν και γνωρίζουνε καλά τις λερωμένες διαδρομές.

Μέσα στο Χρόνο

 

Ελεύθερο το είχε πάντα το μυαλό,

ελεύθερη και την καρδιά του.

Και παίρνοντας τα πάντα μετρητοίς,

πικρά τα συμπεράσματά του.

Ελεύθερο κρατάει το μυαλό,

μα τώρα χαλινάρι στην καρδιά του.

Στον τωρινό κανόνα

 

Ξανά ο Καποδίστριας με τον Κολοκοτρώνη,

ο Μακρυγιάννης, ο Μελάς, ο Σολωμός, ο Κάλβος

μου έρχονται και μου μιλούν, μου δείχνουν τα γραπτά τους.

Τον ύπνο μου ταράζουνε με τα οράματά τους.

Εγώ για το σπιτάκι μου,

το βιος και τα παιδιά μου

πασχίζω καθημερινά.

Μηνών το όραμά μου.

Να τα βολέψω σήμερα,

να σπρώξω το χειμώνα,

να πάρω το επίδομα

στον τωρινό κανόνα.

Ξανά ο Καποδίστριας, Μαβίλης και Καΐρης,

Αντύπας, Κώττας, Μπότσαρης, Δαβάκης και Μισύρης

χτυπούνε την πορτούλα μου, διστακτικά μιλούνε,

αμίλητο με βρίσκουνε, σκυφτοί αποχωρούνε.

Εγώ ο

 

Είμαι ωραίος σωστός χαρακτήρας,

είμαι σπουδαίος, μεγάλος σοφός,

είμαι του γένους, του έθνους σωτήρας,

είμαι του κόσμου το άσβεστο φως.

Πάνω απ’ όλους σας έχω το μπόι,

είμαι ο δίκαιος μέγας κριτής,

είμαι γενναίος δεινός καουμπόι!

είμαι αδίστακτος πολεμιστής.

Κρυμμένες αξίες

 

Σείριος, Βέγας και Αρκτούρος,

Αλτάιρ, Αίγα, Μπετελγκέζ,

Αντάρης, Ρίγκελ, Πολυδεύκης,

Προκύων και Αλντεμπαράν.

Ήλιοι στης νύχτας τον εξώστη

τ’ αστέρια τα ονομαστά.

Στο αστροκέντημα διαμάντια,   

φανταχτερά και θαυμαστά.

Τριγύρω πλήθος αστεράκια

στου ουρανού το μωσαϊκό,

στις εσχατιές τού γαλαξία

με παρελθόν ηρωικό.

Φτωχότερος ο ουρανός μας,

αν δεν υπήρχαν τα μικρά.

Ήλιοι κι εκείνα! Μακρυσμένα.

Και τα θαρρούμε αμυδρά. 

Κυριαρχούν, προβεβλημένα,

πασίγνωστα τα λαμπερά.

Στην άκρη μένει η αξία

αυτών που φαίνονται μικρά.