Ζαρκάδια

Τριγύρω σου λύκοι, λιοντάρια, τσακάλια,

κι εσύ μοναχό σου ζαρκάδι.

Ξεφεύγεις τη μία, τις δύο, τις τρεις…

Βοά η ανάγκη

για «φίλους», «εταίρους», «συμμάχους».

Και πρέπει να σπεύσεις να βρεις.

Κι αν είναι παράταιρες τέτοιες φιλίες –

με λύκους, λιοντάρια, τσακάλια –

βαριές εκχωρήσεις, δεινές προστασίες, 

αυτή είν’ η ζούγκλα.

Ο δεύτερος δρόμος – μεγάλο το μήκος –

να γίνεις τσακάλι, λιοντάρι ή λύκος.

Και πάλι με φόβο κοντά στα θηρία.

Μα βρίσκεις τον τρόπο…

Αυτή είν’ η ζούγκλα.

Αλλιώτικος δρόμος – μονάχα για λίγους –

να πείσεις ζαρκάδια για σίγουρους φίλους.

Μυριάδες! και όχι  δυο-τρία.  

Και όλα με θάρρος μπροστά στα θηρία.

Αφόβιστα,

όταν λιοντάρια πολλά θα ρυάζονται,       

όταν τσακάλια και λύκοι θα δείχνουν τα δόντια τους.

Απρίλης 1941 - Απρίλης 2016

Με το ύφος κυρίαρχων κοσμοκρατόρων,

αλαζόνες θεοί τής αρίας φυλής, 

αναιδείς ολετήρες αρχαίων συνόρων,

γην και ύδωρ απαίτησαν – Μήδοι θρασείς.

Με κανόνια και στούκας σαν όρνια, στη χώρα,

Βησιγότθων απόγονοι - εκτελεστές,

του Μπετόβεν οι λάτρεις θεριά αιμοβόρα,

γραφικών οικισμών ιταμοί εμπρηστές.

Νικητές στις δηώσεις, στον τρόμο, στην πείνα,

δεδομένη περίμεναν υποταγή.

Στης φυλής τους το ψέμα ολέθρια ήττα,

ανεξίτηλη μες στους αιώνες ντροπή.

Και γυρίσαν οι χρόνοι, η λήθη στα πάθη,

στην οδό τής προόδου ο κάθε λαός.

Η παγίδα στημένη σε πλούτου φενάκη

κι η αυτάρκεια ένας χαμένος σκοπός.

Στων λαθών τη συσσώρευση νέμεση-κρίση,

στο τιμόνι ανίκανοι ονομαστοί,

εχθροσύμμαχοι ήρθαν να δώσουνε λύση,

σκοτεινών συμφερόντων φορείς, γελαστοί.

Δεν υψώνουν κανόνια και στούκας στη χώρα.

Ευκολότερα όπλα, αλλιώς εισβολή,

σιδηρόφρακτοι τότε, ευρώφρακτοι τώρα,

μας κραδαίνουν το χρήμα τους ως απειλή.

Φοβισμένοι, μικροί, μπρος στης φτώχειας το φάσμα

την Πατρίδα προσφέρουμε στην αγορά.

Μα υμνούμε ακόμα του ΟΧΙ το θαύμα,

σαν καλοί πατριώτες με λόγια πολλά!...

Αφήστε ήσυχους τους ήρωες

Λιγογράμματοι πέντε, αγράμματοι χίλιοι,

στο ζυγό γεννημένοι, αιώνες σκλαβιάς,

οι Κοπέρνικοι άγνωστοι, μόνο Ψαλτήρι,

θολωμένες οι νύξεις μιας δόξας παλιάς.

Το κεφάλι σκυφτό σε αγροίκο δυνάστη,

η διέξοδος μία, φυγή στα βουνά,

κοφτερό τούς περίμενε το γιαταγάνι,

από δω η θανή, από κει λευτεριά.

Στης δουλείας το τέλμα, τού Ρήγα οι στίχοι

σαν σταγόνες λαδιού σε κρυμμένη φωτιά,   

οι πολλοί μες στο φόβο, μπροστάρηδες λίγοι,

και μαγιά λευτεριάς φανερή κλεφτουριά.

Του πολέμου κανόνας το μίσος κι η βία,

και τ’ αντίποινα νόμος τής κάθε πλευράς.

Τα διλήμματα σβήνονται μες στη θυσία,

ματωμένη η γέννηση τής λευτεριάς.

Προφεσόροι απλώνουν προκρούστεια κλίνη,

του αγώνα ψεγάδια ζητούνε να βρούν,

στα δικά τους τα μέτρα να βγάλουνε κρίση,

σκεβρωμένη αλήθεια, δική τους, να πουν.

Λες και κάνουν οι άγιοι επαναστάσεις,

που τραβούν την ψυχή τους στ’ ασκηταριά.

Των ηρώων το αίμα μετράει τις πράξεις,

πού θα βρεις αψεγάδιαστη παλληκαριά;

                   Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους μελετητές

                   εκείνους, που αναδεικνύουν ως πρωτεύοντα τα

                   όποια αρνητικά, λησμονώντας πως αυτοί οι αγράμ-

                   ματοι ραγιάδες μάς ξαναέβγαλαν στο φως τής Ιστορίας.

Σχετικά ποιήματα  1, 2, 3, 4, 5, 6  7

                    

Γυναίκα!

Θεμέλιο πρώτο αρχέγονου οίκου,

μικρών και γενναίων ανάγκη στοργής,

κρυμμένης ισχύος αδύναμο φύλο,

των πάντων μητέρα, ψυχή τής ζωής.

Εστία και Δήμητρα και Αφροδίτη,

της Γαίας οδύνη, τής Ρέας πληγή,

του σπάνιου θάρρους πιστή Αντιγόνη,

στης Πίνδου τ’ ακρόβραχα ηρωική.

Αισχρών ανδρεικέλων αμίλητο κτήμα,

πολέμου βραβείο βαρβάρων ηθών,

θρησκεύοντος φόβου επίσημο θύμα,

προικώο συμφέρον γονέων-θυτών.

Του κάλλους απαύγασμα, Μούσα και Νύμφη,

της όρασης δώρημα ρόδο αυγής,

του έρωτα έγερση, πόθου σαγήνη

και θρίαμβος μέγας τής θείας αφής.

Γυναίκα και πυρ και θαλάσσης μανία,

των άτυχων πείρα – ρητά σωρηδόν.

Γυναίκα τού ήθους μεγίστη αξία,

ισόβια χάρη ανδρών τυχερών.

Για τον 17χρονο Παύλο

                               για τον Παύλο                             

Μες στην αυγή τής ανέφελης νιότης μου,

ξάφνου απρόσμενο ήρθε σκοτάδι,

σ’ ένα πηγάδι πεσμένος ο ήλιος μου

και η ζωή μου απέραντο βράδυ.

Πριν να μ’ αδράξει η μαύρη απόγνωση,

δίπλα μου έσπευσαν φίλοι πληθώρα,

απ’ το πηγάδι τραβούνε τον ήλιο μου,

δρόμο καινούριο μ’ ανοίγουνε τώρα.

Φαίνεται πάλι το φως στον ορίζοντα,

τόσα εμπόδια γίνονται σκόνη,

μια σιγουριά πλημμυρίζει το είναι μου

με το ξεκίνημα για τη Βοστώνη.

Με τη θερμή σας τη συμπαράσταση,

φεύγω για νά ’ρθω γερός στην πατρίδα,

δύναμη μέγιστη είν’ η αγάπη σας,

μέσα στο αίμα μου ζει η ελπίδα.

Πριν από την άλωση

--Εχθροί, φανεροί και κρυφοί, πλησιάζουν,

γερά οπλισμένοι, τη γη μας ζητούν!

-Μα έχουμε τείχη, βιγλάτορες τόσους,

φρουρούς αμειβόμενους για ν’ αγρυπνούν.

--Τα τείχη μας διάτρητα, πύλες φθαρμένες,

ανίκανοι, ράθυμοι, φαύλοι φρουροί,

βιγλάτορες χείριστοι, εξωνημένοι.

Θανάσιμος κίνδυνος μας απειλεί!

-Μα πώς ξαφνική κατρακύλα μάς βρήκε,

εκεί που μας φαίνονταν όλα καλά;

--Η χώρα ακμαία, μα ήταν φενάκη,

υπήκοοι τόσοι κοιμούνταν βαθιά!

-Και τώρα θα βρούμε βιγλάτορες άλλους;

καινούριους φρουρούς που να είναι πιστοί;

--Καλούς και γενναίους επείγει να βρούμε

και πρέπει να σπεύσουμε, να οι εχθροί!

-Ως τότε, να δούμε τι λένε κι εκείνοι,

μπορεί κάποια λύση να βρούμε σωστή.

--Να δώσουμε λένε τη γη μας αμέσως,

χωρίς αντιρρήσεις, εφόσον και μη,

αυτοί θα ορίζουν το πώς και το πότε

και δε θα ρωτάμε εμείς το γιατί.

-Μ’ αν είναι να σώσουμε τη βόλεψή μας,

ας κάνουμε σήμερα συμβιβασμό,

γιατί να κινήσουμε πόλεμο τώρα

και πόσοι θα βγούνε να παν στο χαμό;

--Δε θέλουνε άλλες κουβέντες και λόγια,

το μόνο που λένε, η λέξη Υπό.

-Μα πώς να τα χάσουμε τόσα καλά μας,

να πέσουμε πάλι σε φτώχεια παλιά;

--Αν όλοι, σαν ένας, με θάρρος σταθούμε,

χωρίς διαιρέσεις στους ξένους μπροστά,

τα όποια καλά μας, ας παν, ας χαθούνε!

Εμείς θα τα χτίσουμε όλα ξανά!

Σε τόπο δικό μας μη γίνουμε δούλοι.

Δικά μας παιδιά, από μας τι θα βρούν;

Φωνάζουν οι πρόγονοι, δείχνουν το δρόμο.

Ποτέ μην αφήστε εχθρούς να διαβούν.

Νύκτωρ

– Ο ύπνος πάλι λιγοστός, και το ρολόι δείχνει τρεις,

δεινός εχθρός η νύχτα,

πότε γυρνάω στο πλευρό, πότε ακίνητος πρηνής,

και άφαντη η νύστα.

Αιτίες, αδιέξοδα με πείσμα με πολιορκούν

και μ’ άγριες διαθέσεις.

Φθορές πολλές στα τείχη μου. Πόσο θ’ αντέξουν να κρατούν

αθρόες επιθέσεις;

– Της νύχτας σκέψεις εχθρικές, σαν δράκοι απειλητικοί

με θράσος επελαύνουν.

Μα είναι όλες σφαλερές, οι δράκοι σου φανταστικοί,

τη μέρα θα πεθάνουν.