Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Εκλεκτόρων ευθύνη



Ο αρχοντόπαις γελαστός, ευγενικός και προσηνής
πλην όμως ανερμάτιστος, ανέγνωμος και αφελής.
Το όνομά του τρανταχτό, η προίκα για τη διαδοχή·
το δέχονταν υπήκοοι, το σήκωνε η εποχή.

Για του διαδόχου τη θωριά ανέλαβαν επιτελείς
στο πρόσωπό του τακτικά να στρέφονται οι προβολείς,
η κάθε του ενέργεια να φαίνεται σημαντική,
των λόγων του η κριτική να είναι διθυραμβική.

Για τους πολλούς εκλέκτορες ξεκίνησαν διαφωτιστές, 
καπάτσοι δημοκόλακες, επιλεγμένοι κωμαστές.
Σε δύστροπους και πονηρούς αξιωμάτων αλιείς
ταξίματα υπόγεια γι’ απονομές επωφελείς.

Ο αρχοντόπαις γελαστός, ευγενικός και προσηνής,
ψηφίστηκε ανθύπατος και δήλωσε πανευτυχής.
Ο δρόμος πλέον ανοιχτός, Καίσαρ στο μέλλον να στεφθεί.
Οι λίγοι είδαν μακριά τής χώρας την καταστροφή…


Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Άλμα



Μιλούσες,
και με τα λόγια σου κεντούσες,
εικόνες άπλωνες λυκαύγιες.
Και μάγευες!

Σαν του προσώπου τη θωριά
γλυκός κι ο τόνος στη φωνή.
Εσύ! αρχαίο κάλλος!
Της φαντασίας μου θεά,
στέκεις μπροστά μου αυθεντική.
Κι εγώ, σαν νά ’μαι άλλος.

Ήρθες στο τέλος των στιγμών
των γκρεμισμένων γεφυριών
και των κομμένων δρόμων.

Φυγάς απ’ το μεσαίωνα
βρίσκω την ύπαρξή μου.
Τώρα, μαζί σου ξεκινώ
την Αναγέννησή μου!

(Για το φίλο που βρήκε την Τύχη του την τελευταία στιγμή…)


Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Ευσεβείς πόθοι



Είναι αλλιώτικη η πόλη μας σήμερα,
όλα τριγύρω μου καλλωπισμένα,
στις ομιλίες τα πρόσωπα ήμερα
και τα φερσίματα πολιτισμένα.

Κάθε ανέστιος βρήκε τη στέγη του,
δεν έχουν πια οι ζητιάνοι αιτία,
ό,τι σωστό, πήρε πλέον τη θέση του,
άγνωστες λέξεις κλοπή και ληστεία.

Κίνηση άνετη,  θόρυβοι σπάνιοι,
κτήρια όμορφα, τοίχοι βαμμένοι,
ούτ’ ένα σύνθημα ούτ’ ένα γκράφιτι
ούτε μια γόπα στο δρόμο ριγμένη.

Ήταν ωραία τής πόλης τα πράγματα,
άξια όλα για σύνθεση στίχων,
κι όπως ξεχώριζα κάποια εναύσματα,
ξάφνου επίθεση βάρβαρων ήχων.

Νεαντερτάλιος ήταν ο γείτονας,
δύο τη νύχτα, τραχιά η φωνή του,
ξέσπαζε πάλι, ασύστολα βρίζοντας
είχε αργήσει να ρθεί το παιδί του…

 «Ο ύπνος κάνει θάματα και το κρασί γιορτάματα»
                                                                   παροιμία


Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Βιολόγε τής ευθύνης



Μέρες και νύχτες, διανύεις με πάθος
δρόμους μυστήριους κυτταρικούς,
ψάχνεις στις βάσεις το κρίσιμο λάθος,
ανακαλύπτεις κρυφούς κωδικούς.

Σε μιτοχόνδρια και σε πυρήνες
μνήμες ζητάς γενεών παλαιών,
εξερευνάς αδελφές χρωματίδες
και τις ατέλειες αντιγραφών.

Κι όσο εγγίζεις βαθιά την αλήθεια,
βρίσκεις μπροστά σου αρχέγονο φως,
αποδομείς των γραφών παραμύθια,
γίνεσαι πλέον ο νέος θεός.

Νέε θεέ τής μεγάλης ευθύνης,
άνθρωπος είσαι, σε είπαν σοφό.
Μη γίνεις αίτιος νέας οδύνης.
Τον Ιπποκράτη* σωστό οδηγό.
                      
*«Ωφελέειν, μη βλάπτειν»


Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Γιουρογκρίκ



Με τα σόρι, νόου, θενκς,
τα παρντόν, οκέι, γιες,
με ουίσκι και με νες
στης Ευρώπης τις αυλές.

Στο σπιτάκι μου το χωλ,
στην κουζίνα μου τα μπωλ,
μίξερ, τάπερ, μπικουτί
μου γεμίσαν το κουτί.

Ήρθαν και αραδιαστήκαν,
μέσα στο μυαλό μου μπήκαν,
έγινα κι εγώ ωραίος
επιτέλους Ευρωπαίος,
άρχισα καινούρια ψώνια,
απ’ τ’ αλώνια στα σαλόνια.

Δε μου έφταναν ετούτα
θέλησα καινούρια φρούτα.
Και μια μέρα στα σαλόνια
κουβαλήθηκαν τελώνια.

Λιμιτ-άπ και σπλιτ και νάσνταγκ,
ντάου-τζονς και κακ-σαράντα,
τα σουάπς στα Βερολίνα,
λίμιτ-ντάουν στα Λονδίνα.

Λίγα χρόνια, λίγοι μήνες
έφτασαν να σβήσουν μνήμες,
χρήμα από τον αέρα
ήταν όμορφα κι ωραία.

Ένας δείκτης σκαλωμένος,
και ο νταξ παλαβωμένος,
τρελαμένος ο νικέι,
άρχισε φωτιά να καίει.

Οι πολλοί αντραλισμένοι,
άλλοι σαν αφιονισμένοι,
από το κομπόδεμά τους
βρέθηκαν αλαφρωμένοι.

Κύλησαν γοργά τα χρόνια,
τη δουλειά τους τα λαμόγια.
Και μια μέρα οι ελπίδες
γίνανε φωτοβολίδες,
γιουρογκρούπια, γιουρολόγια,
ξεκινήσαν μοιρολόγια.

Άρχισαν μετρούν τα σπίτια
τα χωράφια, τα καλύβια.
Μέσα στο προτεκτοράτο
άνθισε το πρεκαριάτο.

Οι οθόνες το χαβά τους,
μέρα-νύχτα τη δουλειά τους,
τα πρεστίζ και τα πριβέ
με ντιζάιν, με γκουρμέ,
κι όταν παίζουνε πρεσρούμ,
ούτε πέντε δεν ακούν.

Στις παρέες τα παιδιά
εσεμές στα κινητά,
άλλοι μόνοι τους σελφί,
άλλοι ντριγκ και τουμπεκί.

Πάνω μου πετάνε ντρον,
μου τοιμάζουνε πατρόν.
Έμαθα καλά τα γκρίκλις,
όλα μου να γίνουν ίγκλις.
Με τρανσλέιτ στα χελλενίκ
θα μιλάω γιουρογκρίκ.


Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Μόνο γαβ!



Του άπλωσαν πολλές φορές
της επιείκειας το χέρι.
Απάντησή του μόνο γαβ!

Το άδικό του φανερό,
καθένας γύρω του το ξέρει,
μ’ αυτός επίμονος στο γαβ!

Επιθυμία του παλιά
δικά του όλα να τα πάρει,
και πάντα έτοιμο το γαβ!

Δε σταματάει ν’ απαιτεί,
του ξανακάνουνε τη χάρη.
Κι εκείνος γαβ και πάλι γαβ!

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ο Μηδοκής



Επίμονος και ευφυής,
για όλα είχε ενδιαφέρον,
και πολυπράγμων και θρασύς
και πάνω απ’ όλα το συμφέρον.

Στην έκθεση καλοί βαθμοί,
λέξεις αράδιαζε γενναίες,
μα δεν του καίγονταν καρφί
για του καιρού μας τις ιδέες.

Κινήσαμε για τις σπουδές,
μέσα στα χρόνια μας χαμένοι,
και οι παλιοί συμμαθητές
σε δέκα πλάτη σκορπισμένοι.

Το πού και τι ο Μηδοκής,
το πώς Αθήνα η πορεία,
σε έντυπο περιωπής
μια θολωμένη ιστορία.

Αρθρογραφία ταιριαστή
ανάλογα τη συγκυρία,
στον αναγνώστη αρεστή,
να παραμένει πελατεία.

Στης ευφορίας τον καιρό
σε έντυπο της εξουσίας,
το πόστο ήταν ισχυρό
και παχυλής αντιμισθίας.

Μα «στη ζωή τα πάντα ρει»,
η προσφιλής του θεωρία,
της εξουσίας αλλαγή,
γι’ αυτόν καινούρια ευκαιρία.

Ο Μηδοκής αρθρογραφεί
με λέξεις πάντοτε γενναίες
και δεν του καίγεται καρφί
για οποιεσδήποτε ιδέες…