Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Τίμιες ευθύνες...


Οι τίμιοι δεν άντεξαν κι αρχίσανε να φεύγουν
και βρήκαν χώρο ζωτικό οι φαύλοι να χορεύουν.

Τυχάρπαστοι, σφετεριστές σε θέσεις αρχηγείων
αδίστακτοι συντονιστές αθλίων μαγειρείων.
Λογάδες επιτήδειοι ανέλαβαν ταμεία,
συνεργασίες μυστικές με πρόσωπα αχρεία.

Τις ευκαιρίες άδραξαν αγύρτες, πωρωμένοι,
καταχραστές, διαγουμιστές, δόλιοι, διαβρωμένοι.
Δημαγωγοί προβάλλονταν σε φίλιες οθόνες
μιλώντας για ιδανικά και για παλιούς αγώνες.

Σαν θεατές οι τίμιοι μπροστά στις ατιμίες,
και την πατρίδα άφησαν βορά στους καρχαρίες.


Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Ίσως ακόμα


                             Στην ανθεκτική Βαγγελιώ                                               
Μοναχή μου μιλώ κάθε βράδυ στο σπίτι,  
τη φωνή μου ακούω, τα ναι μου μετρώ,   
με διαλόγους παλιούς βασανίζω τη μνήμη,
προσπαθώ να τα σβήσω, μα δεν τα ξεχνώ.

Εμπειρίες σωρός, στην τριβή των ανθρώπων,
ψυχοβόρες ορθώνονται χίλιες στιγμές,
χαραγμένες στην πέτρα ανύποπτων χρόνων,
ανεξίτηλες μένουν στο χάρτη τού χτες.

Προσεγγίσεις καρδιάς με πανέμορφες λέξεις,
τα χαμόγελα άφθονα, ευγενικά,
συζητήσεις αγνές, πειστικές υποσχέσεις,
της ζωής τα φαινόμενα ιδανικά.

Ξαφνικές οι λακκούβες σε δρόμο στρωμένο,
τα σκουντήματα σύντομα, περαστικά,
το μυαλό στα ευχάριστα προσηλωμένο,
σημασία καμιά σε σημάδια μικρά.

Οι λακκούβες πυκνότερες μέσα στο δρόμο,
τα σκουντήματα πλέον κανόνες πικροί,
ρημαγμένες οι λέξεις στον άβολο χρόνο,
τα χαμόγελα κρύα, οι τόνοι σκληροί.

Μοναχή μου μιλώ κάθε βράδυ στο σπίτι,  
τις αλήθειες σκαλίζω που βγήκαν σαθρές,
προσεγγίσεις καρδιάς που ’χαν τόση σαγήνη
κι ανοιχτές μού αφήσαν στο τέλος πληγές.

Μα κρατάω ακόμα, βαθιά στην καρδιά μου,
φυλαγμένη καλά, μια σωσμένη γωνιά.
Ίσως αύριο βγει η Αλήθεια κοντά μου,
κι ας μου λεν τα εξήντα πως είναι αργά...


Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Εκείνοι στην Πίνδο


Σε διάσελα, χαράδρες, ρεματιές,
βρεγμένοι, νηστικοί και ψειριασμένοι,
σταμάτησαν δεινούς αλπινιστές.

Μπροστά τους υπεράριθμα κανόνια,
μα φέραν στον εχθρό τον πανικό,
αφού λοιδόρησαν το φόβο και τα χιόνια.

Και τώρα στέκουν στις πλατείες πετρωμένοι,
στα κρύα αγάλματά τους σοβαροί.
Και μας κοιτούν με λύπη, απορημένοι.


Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Χρέος


Στις βεβαιότητές του γαντζωμένος,
μες στις ιδέες του οχυρωμένος,
τον κόσμο έβλεπε με διόπτρες,
τυφλά εμπιστευόταν τους επόπτες.

Και τώρα μπρος του η πικρή αλήθεια
του κονιορτοποιεί τα παραμύθια.
Οι βεβαιότητές του διαλυμένες
και οι ιδέες του παρωχημένες.

Πώς να σηκώσει την πικρή αλήθεια
και πώς ν’ αντέξει την ασχήμια,
με βεβαιότητες γαλουχημένος
και στις ιδέες αφοσιωμένος;

Μέσα στη στάχτη και τ’ αποκαΐδια
κατάματα κοιτάζει την αλήθεια.
Πόσο αλλιώτικα του τά ’δειχναν οι διόπτρες
και πόσα ψέματα του λέγαν οι επόπτες.

Καταλαβαίνει μέσα του το Χρέος
κι ελευθερώνει την ψυχή του απ’ το δέος.
Ας είναι όποια θέλει η αλήθεια!
Δε θ’ ανεχτεί ποτέ του την ασχήμια…


Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Αγωνιστικά...


                                                                            στον Θανάση
Η δουλειά μου στο γραφείο σε αγχωτικό ρυθμό,
δώδεκα δουλεύαν πέρσι, απομείναμε οχτώ,
το αφεντικό φωνάζει, βρίζει τους πολιτικούς
και ξανά θα ψαλιδίσει τους κομμένους μας μισθούς.

Από τη δουλειά στο σπίτι κι απ’ το σπίτι στη δουλειά,
διάθεση καμιά δεν έχω όπως κάποτε παλιά,
στο διαδίκτυο το βράδυ ψάχνω κάτι για να βρω
και αντί να χαλαρώσω, στην κατάθλιψη βουτώ.

Πλήθη γράφουν στις οθόνες, καταγγέλλουν, λοιδορούν,
την κατάσταση της χώρας χρόνια διεκτραγωδούν,
τους υπαίτιους χλευάζουν, γράφουν πράγματα βαριά,
φεϊσμπούκια,  τουιτέρια κάθε μέρα στη φωτιά.

Κάθισα κι εγώ να γράψω στίχους αγωνιστικούς,
τα παλιά να ξεσκονίσω με παλμούς νεανικούς,
βρίσκω ρήσεις των αρχαίων, παροιμίες ταιριαστές
και τσιτάτα ξεχασμένα από άλλες εποχές.

Γράφω, σβήνω, ξαναγράφω και τους φίλους μελετώ,
στη δική μου τη γωνίτσα απ’ τους άλλους καρτερώ.
Κάποιοι άλλοι ν’ αντιδράσουν, όρθιοι να σηκωθούν,
κάποιοι άλλοι να κινήσουν, σθεναρά ν’ αγωνιστούν...


Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Άρνης


Νεκρός απόψε βρέθηκε ο Άρνης,
παράξενα γαυγίζαν τα σκυλιά.
Αγέραστος ο άτυχος τσοπάνης,
κρυφό εχθρό του είχε την καρδιά.

Τον είχαν Αριστείδη βαφτισμένο,
μα του κολλήσανε το Άρνης στο σχολειό,
από μικρός είχε το όχι αγαπημένο.
Και ήταν ένα σπάνιο μυαλό.

Μα στο Γυμνάσιο πενήντα μόνο μέρες,
δεν άντεξε καλούπια, προσβολές,
πήρε το όχι του μακριά απ’ τις φοβέρες
κι από τα δώδεκα σε χίλιες δυο δουλειές.

Δε σήκωνε φωνές και επιπλήξεις,
δεν ήτανε ν’ ακούει αφεντικά,
στις αδικίες ζωηρές τις αντιρρήσεις,
κι όλο καινούρια έψαχνε δουλειά.

Τη βρήκε τη διέξοδο μονάχος
με πέντε γίδια, όλα κι όλα, αρχικά.
Της ακριβής ελευθερίας μονομάχος,
γεμάτη η ψυχή του στα βουνά.

Σιγά-σιγά αυγάτισε τα γίδια,
μεγάλωσε τα τρία του παιδιά,
τους μίλησε νωρίς για την ουσία,
πώς να χορταίνουν της ζωής την ομορφιά.

Ξεστόμιζε ατόφια την αλήθεια
και αγνοούσε των αυτιών την αντοχή,
αποδομούσε δεδομένα παραμύθια
και λοιδορούσε των πολλών την ανοχή.

Τον χαίρονταν, μα είχαν κι έναν φόβο,
οι λίγοι που του ήταν φιλικοί,
οι άλλοι δεν τον ήθελαν καθόλου
κι η καλημέρα τους ψυχρή και τυπική.

Νεκρό τον βρήκαν σήμερα τον Άρνη,
με ανακούφιση το άκουσαν πολλοί.
Σε άνθρωπο, κακό δεν είχε κάνει,
μα είχε γλώσσα τσουχτερά αληθινή.


Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Μεθαυριανή Ασφάλεια


– Μια κάμερα στη σάλα
και μια στο μπαλκονάκι,
μια τρίτη στην κουζίνα
και μια στην αποθήκη.
Καλύπτουν επαρκώς την επιτήρηση.
Και εννοείται πως δεν έχετε αντίρρηση.

– Αντίρρηση εγώ; τι λέτε κύριε Διοικητά;
Δε θέλω νά ’χετε καμία υποψία,
είμαι φιλήσυχος πολίτης
και θέλω να το ξέρει η Εξουσία.

Ανέκαθεν εγώ νομοταγής,
να νιώθω θέλω ασφαλής –
συγγνώμην να το πω σωστά –
να νιώθει θέλω η Εξουσία,
κι εγώ μαζί της, Ασφαλής!