Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Ιστορίας ενύπνιον


Ήταν αργά, περασμένα μεσάνυχτα,
ύπνος βαθύς και παντού ησυχία.
Ξάφνου ηχούνε καμπάνες και σήμαντρα,
όλοι στο πόδι, τραβούν στην πλατεία.

Σαν από μάγου ραβδί η πλατεία μας,
τώρα γεμάτη ανθρώπους μυριάδες,
είναι οι Έλληνες κι η ιστορία μας,
γέροι, παιδιά, πατεράδες, μανάδες.

Όλοι ρωτούμε και γύρω μας ψάχνουμε
τι το κακό ήρθε πάλι στη χώρα,
σαν να το ξέρουμε σαν να το κρύβουμε,
ένας δε βρίσκεται τούτη την ώρα.

Κι όπως ανήσυχοι περιφερόμαστε
σαν το αμήχανο νέο μελίσσι,
φως αστραπής - όλοι τώρα φαινόμαστε-
και της πλατείας το κέντρο φωτίζει.

Μένουμε άφωνοι, άβουλοι, ακίνητοι,
μπρος μας μορφές που μας βλέπουνε όλους,
είν’ οι παππούδες μας, ήταν αοίδιμοι,
χρόνια τούς είχαμε αφήσει μόνους.

Ήταν ο Ρήγας με χάρτες στα χέρια του,
ο Σολωμός, ο Καΐρης, ο Κάλβος,
ο Μακρυγιάννης και δίπλα ο Μπότσαρης,
ο Καποδίστριας και ο Διάκος.

Καραϊσκάκηδες, χίλια ονόματα,
Κλέφτες αφόβιστοι θαλασσομάχοι,
οι μαχητές μας στης Πίνδου τα υψώματα,
Παύλος Μελάς, Μακεδονομάχοι.

Κι έπεφτε πάνω μας, σαν το μαστίγιο,
η σοβαρότητα της μορφής τους,
κι έμοιαζε να ’ναι βαριά, σαν μαρτύριο,
η λύπη που ’βγαινε απ’ την ψυχή τους.

Άχνα δεν έβγαζε πλήθος ολόκληρο,
τι περιμέναμε αμίλητοι τόσοι;
Ναι. Οι μορφές ξεθωριάσαν απότομα
κι άφαντοι γίνανε πάραυτα όλοι.

Κι όπως απρόβλεπτα έσβησαν κι έφυγαν,
πρόσωπα ήρθαν στη θέση τους άλλα,
λόγια δυσνόητα άφθονα έλεγαν,
ήτανε ξένοι από κράτη μεγάλα.

Άρχισαν ξάφνου ν’ αδειάζουνε χρήματα
και με χαμόγελα να τα πετούνε,
δίχως περίσκεψη τους πλησιάσαμε
και τα μαζεύαμε χωρίς να κοιτούμε.

Όταν μαζέψαμε όλα τα χρήματα,
λίγα και άστοχα σκορπισμένα,
βάλαμε μπρος πεθαμένα τα βήματα
και με τα βλέμματα αδειασμένα.

Και στην αρχαία μεγάλη πλατεία μας
μείναν οι ξένοι μας, δίκην φυλάκων,
όλοι τραβήξαμε πίσω στα σπίτια μας,
μάτια στο έδαφος, δίκην προβάτων.

4 σχόλια:

  1. ...σε χαιρετώ
    και σε συγχαίρω,
    Άρη μου.

    Χαιρετισμούς,
    Υιώτα, ΝΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παλιό το ποίημα αλλά προφητικό,
    και έτσι πως είναι γραμμένο
    λες και διαβάζουμε την ιστορία
    σε... χρόνο πεζό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκτεθειμένοι απέναντι στους προγόνους που αγωνίστηκαν σε παλιές και πρόσφατες ιστορικές εποχές, οφείλουμε επιτέλους να σταματήσουμε τον κατήφορο.
      Σ’ ευχαριστώ, Frezia.

      Διαγραφή