Κρανιά αιωνόβια

 

Ο Δεκέμβρης σκληρός κι ο Γενάρης χιονιάς

με ψιθύρους πικρούς μ’ απειλούνε:

«Θα στεγνώσεις γριά, σε βαρέθηκαν πια,

τα κλαδιά σου τσεκούρι θα δούνε».

Παγωμένη ζαρώνω, τα χρόνια μετρώ,

εκατό έχουν πλέον πετάξει,

τους χειμώνες που άντεξα δεν τους ξεχνώ,

το κορμί μου το έχουνε σκάψει.

Μα σαν έρθει Φλεβάρης, τρελός γελαστός,

της ζωής μού θυμίζει την πάλη,

μες στο είναι μου τρέχει καινούριος χυμός,

και γυρίζει η νιότη μου πάλι.

Σε τρεις μέρες απλώνω λουλούδια πολλά,

με το κίτρινο όλα τα ντύνω,

πρωτοστάτης στο δάσος κι αυτήν τη χρονιά,

τη ζωντάνια μου δεν παραδίνω.