Τους έβριζε σκαιά ο λοχαγός,
λες κι ήτανε κοινός αλήτης,
μα σήμερα ο Νότης ο
«τρελός»,
διακεκριμένος στη βολή
οπλίτης,
ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή,
θεώρησε πως ήταν και
πολίτης:
«Έχεις ξεχάσει, κύριε
λοχαγέ,
πως είσαι μες στο λόχο ο
ηγέτης.
Δε γίνεται ο αξιωματικός
της αλητείας νά ’ναι ο
ερέτης.
Στη μάχη θα μας πας σαν οδηγός
και όχι σαν βρωμόστομος
σερέτης».
Με άναρθρες κραυγές ο
λοχαγός,
λες κι είχε σκάσει μια
χειροβομβίδα,
στους στρατιώτες φοβερός ο
πανικός,
θα πλήρωναν κι αυτοί την
καταιγίδα.
Στο Νότη έναν μήνα φυλακή
αντί για το στρατοδικείο.
Του ταγματάρχη γνώμη ειδική·
επιεικείς εκεί στο αρχηγείο.
Ο λόχος σε «εκπαίδευση»
βαριά·
στη γλώσσα των στρατιωτών
καψόνι.
Το Νότη τον προγκίζουνε
σκληρά:
«Εσύ μας έριξες σε πιο
χοντρό αμόνι»!
Σε τρεις βδομάδες αλλαγή τού
λοχαγού,
ο νέος, σοβαρός, σε άλλους
τρόπους
με δείγματα ηγέτη ικανού.
Κι αν αυστηρός, σωστός με
τους ανθρώπους!
