Στο μαντρί

– Δεν το θυμάμαι τώρα πια πώς βρέθηκα μες στο μαντρί,

εδώ υπάρχουν φίλοι μου, εχθροί και φιλεχθροί.

Θέλω να βγω απ’ το μαντρί στον καθαρό αέρα,

μονάχα φίλους να θωρώ, εχθρούς να κάνω πέρα.

– Άμα θα βγεις απ’ το μαντρί οι λύκοι καρτερούνε

κι οι φίλοι σου δε θα τολμούν κοντά σου να σταθούνε.

– Με δυναστεύει το μαντρί, διψώ ελευθερία,

σαν νά ’χω βρόχο στο λαιμό· ως πότε ομηρία;

– Αν το πιστεύεις και ποθείς  ελεύθερος να μείνεις,

η λύση είναι μόνο μια· λύκος και συ να γίνεις!

Υπερδυνάμεις

Υπερδυνάμεις φοβερές ανταγωνίζονται

στου τρόμου την αιμάτινη αρένα,

για του ολέθρου τη στιγμή εκσυγχρονίζονται

με όπλα φανερά μα και κρυμμένα.

Με τόση δύναμη πυρός ακατανίκητη,

ο δρόμος για την κόλαση στρωμένος

η Γη να καταλήξει ακατοίκητη –

Αρμαγεδδών σιγουρεμένος.

Μ’ αν το σκεφθούνε συνετά οι οπλοκράτορες

και βάλουνε πυξίδα την ειρήνη,

της ανθρωπιάς μπορούν να είναι αυτοκράτορες

και ο πλανήτης μας παράδεισος να γίνει.

Σαν συνεργάτες τού φωτός θα καταργήσουνε

πολέμους και φωτιές στην Οικουμένη,

κρατών, φυλών τις διαφορές θα επιλύσουνε

με ζυγαριά δικαίως ρυθμισμένη.

Θα σβήσουνε τού μίσους τα κηρύγματα

και δε θ’ αφήσουνε καμιά δικτατορία,

θα συνεχίσουνε με σίγουρα τα βήματα

για μια παγκόσμια πλατιά ελευθερία.

(αφελείς πόθοι)

Ορεινή ιεροσυλία

Οι Άρπυιες τεντώνουν τα φτερά τους,  

σκιάζουνε το κάλλος κορυφών,

απαίδευτα, μικρά, τ’ αφεντικά τους 

μιαίνουν το βασίλειο θεών.

Απαίδευτη, μικρή κι η Πολιτεία,

για το Ωραίον ποιος ταγός της να νοιαστεί;

Επένδυση μια ιεροσυλία!

Και η ασχήμια στα βουνά θα θρονιαστεί.

Μπετόν, συρματοπλέγματα, πυλώνες

εκεί που ίδρωνε γενναία Κλεφτουριά,

στα βράχια που ορθώνονταν αιώνες,

δε θα ζυγώνουν ούτε τ’ άγρια πουλιά.

(τερατώδεις ανεμογεννήτριες στις κορυφές των βουνών μας)

Άρπυιες: μυθολογικά τέρατα, σχετιζόμενα με τους ισχυρούς ανέμους.

Χειρισμοί

Το ζήτημα μεγάλο, σοβαρό, 

μα χείριστος ο χειρισμός των υπευθύνων,

πλεόνασαν τα λόγια ανευθύνων 

και δόθηκε τροφή στο διχασμό.

Ο φίλος μου τυφλά κομματικός

χολώθηκε για τη δική μου θέση,

ξεχνάει χρόνων μια ωραία σχέση

κι απέναντί μου στέκεται ψυχρός.

Οι μέρες και τα χρόνια προχωρούν

κι εκείνες οι θερμές αψιμαχίες

αποκαλύπτονται απλές σκιαμαχίες!

Οι σκοπιμότητες καλά κρατούν.  

Ο φίλος μου τυφλά κομματικός

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ποιήματα αλλιώς

Σημαντικός ο ποιητής, ο λόγος του μεστός,

ευαίσθητος, ευθύβολος και κατανοητός.

Μα ήρθανε μηνύματα από τις Εσπερίες

πως πρέπει στα ποιήματα αλλιώς τις ιστορίες.

Τα πήρε τα μηνύματα, τα βρήκε βολικά·

γοργότερα τελείωναν ποιήματα πολλά!

Χαλάρωσε τα μέτρα του, ψαλίδισε τις ρίμες,

παλιοί κανόνες γίνανε παρωχημένες μνήμες.

Διάνθισε το λόγο του με λέξεις γυαλισμένες

σε σχήματα περίτεχνα σαν μετεωρισμένες.

Σημαντικός ο ποιητής, ο λόγος του μεστός,

μα τώρα μες στους στίχους του θολός ο στοχασμός.

Τα σχήματα φαντάζουνε στολίδια χρυσωμένα,

τα όποια τους νοήματα αλλιώς για τον καθένα!

(παλιές ποιητικές ιστορίες)

Δαβίδ

Το άδικο πασίγνωστο και αποδεδειγμένο.

Ο Γολιάθ αγέρωχος, τραχύς και προπετής.

Μπροστά του βγήκε ο Δαβίδ με ύφος οργισμένο

και ζήτησε το δίκιο του να λάβει παρευθύς.

Ατάραχος ο Γολιάθ δε δίνει σημασία

και ο Δαβίδ επίμονος φωνάζει κι απαιτεί.

Κανείς δε στέκει δίπλα του, καμία συμμαχία

για το καλό και το σωστό δεν έχει συσταθεί.

Με λίγη σκέψη ο Δαβίδ ξεκίνησε αγώνα,

λες και δεν ήξερε με ποιον θα πάει να χτυπηθεί.

Χωρίς κανένα σύμμαχο, χωρίς καμιά σφεντόνα.

Ο γίγαντας τον έριξε να γκρεμοτσακιστεί.

Τον πλησίον

Αγάπα τον πλησίον σου, αγάπα το συνάνθρωπο,

κακό γι’ αυτόν μη σκέφτεσαι, είναι φτηνό κι απάνθρωπο.

Κι αν σου φερθεί μικρόψυχα – υπόδουλος στα πάθη του –

στην άκρη βάλε το θυμό, αγνόησε τα λάθη του.

Αγάπα τον πλησίον σου, αγάπα κάθε άνθρωπο.

Μα να ’σαι πάντα έτοιμος στης βίας το παράλογο.

Εχθροί αν ξεπροβάλουνε τη γη σου να πατήσουνε,

την ακριβή τη λευτεριά να σου την καταργήσουνε,

το μίσος και τα όπλα τους, τα ήθη τ’ ακατέργαστα,

με σιγουριά να συντριβούν σε τείχη απροσπέλαστα.

Αγάπα τον πλησίον σου, μη βλάπτεις το συνάνθρωπο,

κι αν θέλει το μονόλογο, εξάντλησε το διάλογο.

Μα πάψε να ανέχεσαι το φαύλο και τον άρπαγα,

τον κάθε μισαλλόδοξο, τον άθλιο υπάνθρωπο,

που θέλει υποπόδιο του διπλανού τον τράχηλο.

Αγάπα τον πλησίον σου, μα βάλε μέτρο κι όριο

και σήκωσε ανάστημα στο κάθε φασιστόμουτρο.

Εκτός αν τον παράδεισο μονίμως ονειρεύεσαι

και σαν οσιομάρτυρας το θέλεις να λατρεύεσαι.