Δρομάκια σαν κατειλημμένα,
οι τοίχοι
γκραφιτοβαμμένοι,
αγάλματα βανδαλισμένα,
οι κάδοι κακοποιημένοι.
Σε αμφιθέατρα γδαρμένα,
κουρελαφισοστολισμένα,
συνθήματα παντού γραμμένα,
τα ήθη εξαχρειωμένα.
Σε κινητές συνομιλίες
μια γλώσσα δίχως Ιστορία,
με φωναχτές βωμολοχίες·
για διπλανούς αδιαφορία.
Ρούχα σκοπίμως ξεσκισμένα,
σε κάποια πρόσωπα
χαλκάδες,
τα δέρματα μπογιατισμένα.
Όμοια παιδάκια και
μαμάδες.
Πόσο κανείς να συνηθίσει
τ’ ωραίο το παλιό
συντρίμμια;
πόσο ακόμα θα κρατήσει
αυτό το πείσμα στην
ασχήμια;
