Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Αφανείς ήρωες

1820.  Ο Αλή-πασάς καίει το χωριό μου.
Άνοιξη 1822. 70 παλληκάρια ξεκινούν από το χωριό μου με προορισμό το Μεσολόγγι, ανταποκρινόμενοι σε γραπτό κάλεσμα του Μάρκου Μπότσαρη. Φεύγουν λίγοι-λίγοι, δήθεν ως κτίστες για τη Θεσσαλία. Στην περίπτωση που μαθαίνουν οι Τούρκοι πως κάποιος έχει ενταχθεί στους αγωνιστές τής Επανάστασης, προχωρούν σε αντίποινα εις βάρος τής οικογένειάς του. Όταν κάποιος σκοτώνεται, οι δικοί του ειδοποιούνται και δεν τολμούν να πενθήσουν. Οι συνέπειες είναι σκληρές.
               
Μαντάτο μαύρο έφτασε εψές αργά το βράδυ
κι ο γερο-Γιώργης τράβηξε με την καρδιά πικρή,
πώς να το φέρει να το πει στη χήρα τού Θανάση,
που χάθηκε ο Νικολής το πρώτο της παιδί.

Βαριά σαν ήρθε στην αυλή, στην πόρτα σταματάει,
ξανά τα λόγια σκέφτεται και πώς να της τα πει,
μα σαν η χήρα ν’ άκουσε, σαν να τον καρτεράει
και με τη λάμπα έρχεται και φέγγει για να ιδεί.

Τα λόγια δε χρειάστηκαν, τα πρόσωπα μιλήσαν,
η μάνα τρέμει σύγκορμη και στήριγμα ζητά,
στέκει ο γέρος δίπλα της, τα δάκρυα ποτάμι,
χαροκαμένος είν’ κι αυτός και της μιλά σιγά.

-Κλάψε βουβά Θανάσαινα και μη φορέσεις μαύρα,
κανείς μη μάθει το χαμό τού μικρο-Νικολή,
πέτρινη κάνε την καρδιά, όση κι αν έχεις λαύρα,
και φύλαξε το σπίτι σου και τ’ άλλο σου παιδί.

Στο Πέτα με φιλέλληνες έπεσε ο Νικολής σου,
σαν το θεριό πολέμησε στη μάχη τού χαμού,
μεγάλο κι αξεπέραστο το μπόι τής τιμής του,
μάρτυρας του μεγάλου μας του γένους σηκωμού.



1827. Επέστρεψαν στο χωριό λιγότεροι από τους μισούς. Φτωχοί και γεμάτοι σημάδια στο σώμα τους.
1912. Απελευθέρωση του χωριού.
   Οι στίχοι αποτελούν ελάχιστο φόρο τιμής στους τυραννισμένους προγόνους μας.


15 σχόλια:

  1. Το μεγάλο κι ανυπέρβλητο ΔΡΑΜΑ ξέρεις ποιο είναι καλέ μου φίλε Άρη; Πως οι Έλληνες στους αιώνες των αιώνων, δεν πέθαιναν μόνο από το χέρι του εχθρού, αλλά κι από το ίδιο το χέρι των συμπατριωτών τους, με τη λέξη μέσα σε εισαγωγικά, πολύ σε παρακαλώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, καλή μου Joan, η ιστορία μάς το δείχνει ανάγλυφα αυτό το δράμα σε όλες τις περιόδους. Και μοιάζει με ιστορικό παράδοξο η επιβίωσή μας. Η ερμηνεία δύσκολη…

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετικά τίμησε τη μέρα Άρη!
    Κι ανέφερες περιστατικό που αγνοούσα.
    Να'σαι καλά!

    Ξέρεις σήμερα διάβασα πολλά και διάφορα. Προσπάθεια να εκμηδενίσουν όλη την προσφορά των αγωνιστών. Δεν ήταν λένε Έλληνες μα Αρβανίτες. Δεν μιλούσαν καν την ελληνική.Κι ότι δεν υπήρξε ποτέ η Αγία Λαύρα.
    Αναρωτιέμαι που ωφελούν όλα αυτά. Κάποιοι αγωνίστηκαν. Πέθαναν. Ελευθέρωσαν. Τίποτα δεν χαρίστηκε χωρίς αίμα.
    Πραγματικά οργίζομαι ακόμα κι υπήρξαν μαύρες σελίδες, ακόμα κι αν μάθαμε κάποια σημεία λάθος!

    Καλό βράδυ και χρόνια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ασφαλώς και πρέπει να αναζητούμε διαρκώς την ιστορική αλήθεια και να προσπαθούμε να την κατανοήσουμε. Όταν όμως αρχίζει η κακοπιστία και η μιζέρια τότε καταρρακώνεται η ιστορία.
      Παράδειγμα: Ο Κολοκοτρώνης αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της πατρίδας. Και απαντά η μιζέρια: Ναι αλλά ήταν κλέφτης! Έπρεπε λοιπόν ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι να περιμένουν μερικούς αιώνες ακόμα, ώσπου να …πείσουν τους Τούρκους να παραμερίσουν.
      Μα ήταν και πλιατσικολόγοι ανάμεσα στους Κλέφτες, ξαναλέει η μιζέρια. Έπρεπε δηλαδή οι Καπεταναίοι να ψάχνουν αγίους και μετά ν’ αρχίσουν…
      Υπάρχει μια (επιστημονική;) τάση εδώ και πολλά χρόνια, αγαπητή μου Αριστέα, στο όνομα της αλήθειας να αμαυρώνει την αλήθεια. Να αναζητά το έλασσον για να επισκιάσει το μείζον. Και διερωτόμαστε: σκοπιμότητα ή ανοησία; Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.

      Διαγραφή
  3. Πόσο σκληρό να μην μπορείς να πενθήσεις...
    Ζωές που θυσιάστηκαν στο όνειρο της ελευθερίας και τιμώνται σήμερα εδώ όπως τους πρέπει...
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι απολύτως επιβεβαιωμένα τα ιστορικά αυτά στοιχεία.
      Όσο για μας, αν ερωτηθούμε για τη φιλοπατρία μας, πιστεύω πως όλοι θα την διακηρύξουμε. Όταν όμως μελετούμε αυτόν τον ασύλληπτο αγώνα, οφείλουμε να ομολογήσουμε την ασημαντότητά μας μπροστά σ’ αυτούς τους αγράμματους ξυπόλυτους μαχητές. Σ’ ευχαριστώ πολύ, αγαπητή μου Μαρία.

      Διαγραφή
  4. Καλά που υπάρχετε κι εσείς Άρη μου. Να υμνείτε τους αφανείς αγωνιστές που στις πλάτες τους πάτησε η ιστορία για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι.
    Υπέροχο στιχούργημα... με συγκίνηση και δέος το διαβάζω.
    Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με συγκίνηση και δέος το έγραψα κι εγώ, Μαρία. Αν μπορούσαμε όλοι να αντιληφθούμε τι πραγματοποίησαν αυτοί οι σκλάβοι θα είχαμε συμπεριφερθεί αλλιώς στην Πατρίδα. Οι ενοχές μας, στην ανάρτηση «Ιστορίας ενύπνιον».

      Διαγραφή
  5. Ε Ξ Ο Χ Ο !!!

    Παρεμπιπτόντως (μιας και ανέφερες το Μάρκο) ρίξε μια ματιά κι εδώ...

    (http://eyrytixn.blogspot.gr/2011/08/blog-post_08.html)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετική η ανάρτησή σου για το Μάρκο Μπότσαρη, φίλε μου Ευρυτάνα. Τι χρωστάμε σ’ αυτούς τους ήρωες!

      Διαγραφή
  6. Και που να δεις και τη διαδρομή-στάση ζωής και του Κατσαντώνη!
    Οψόμεθα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Από καρδιάς το ποίημά σου, στην καρδιά μας οι αφανείς αυτοί ήρωες είναι οι οδηγοί μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οδηγοί μας!
      Αυτοί που είχαν οδηγό την καρδιά τους!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Αλεξάνδρα.

      Διαγραφή
  8. Μοναδικές, και πολλές από αυτές άγνωστες οι
    η ιστορίες που διαβάζω εδώ σήμερα.
    Αναρωτιέμαι αν είμαστε αντάξιοι αυτών των
    ανθρώπων οι σημερινοί Ελληνες.
    Ευχαριστώ για την ιστορία δοσμένη με ποίηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι πρόγονοι υπέφεραν τα πάνδεινα από έναν βάρβαρο δυνάστη, αλλά κράτησαν με νύχια και με δόντια αυτόν τον τόπο.
      Για να μπορούμε εμείς να τον ξεπουλήσουμε…
      Σ’ ευχαριστώ, Frezia.

      Διαγραφή