Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

Της Τύχης


Λιγόλογος πάντα, συνήθως θλιμμένος,
το γέλιο δεμένο σε χείλη σφιχτά,
καλός ο συνάδελφος και μετρημένος,
συνέπεια, ήθος, σωστός στη δουλειά.

Πλησίαζε πια τα σαράντα ο Δήμος
και είχαν αρχίσει τα γκρίζα μαλλιά,
πειράγματα κάποτε, συγκρατημένα,
και νύξεις υπόγειες για προξενιά.

Μα ξάφνου μετάθεση για την Αθήνα,
απρόοπτα ήρθε το νέο, βαρύ.
Απ’ όλους ευχές για καλύτερη τύχη
κι εκείνος ανήσυχος πώς θα τα βρει.

Περάσανε μήνες, περάσανε χρόνια,
εμείς στο γραφείο στα ίδια χαρτιά,
μητρώα, πρωτόκολλα και δεδομένα,
κοινότυπα νέα, σε λίγο παλιά.

Και μία Δευτέρα, μπροστά μας ο Δήμος,
πλατύ το χαμόγελο! λόγια πολλά!
Για πρώτη φορά μάς ασπάστηκε όλους,
στο πρόσωπο λάμψη, του ήλιου θωριά.

Νομίσανε κάποιοι πως είναι σωσίας,
και όχι ο άνθρωπος ο σκοτεινός.
Σε λίγο γνωρίζαμε την ιστορία,
το πώς στη ζωή του ανέτειλε φως.

Στο νέο του πόστο, εκεί στην Αθήνα,
κοντά του η Καίτη, κι αυτή σκοτεινή,
γραφείου ανάγκη για κάποια στοιχεία,
των δυο τους να γίνουν κοινοί χειρισμοί.

Χρειάστηκαν μέρες να σπάσει ο πάγος,
δειλό το πλησίασμα, λόγια πεζά,
τα βλέμματα ράθυμα, πώς να τολμήσουν,
για χρόνια κλεισμένα σε κρύα κελιά.

Μα ένα πρωί στ’ ακροδάχτυλα θέρμη,
και δάκρυα κάναν θολές τις ματιές,
αυτό που φοβούνταν να βγάλουν τα χείλη,
το σκάλισαν μόνες οι δύο καρδιές.

Σαν ένα παλιόρουχο ήταν η θλίψη,
απάνω τους είχε κολλήσει θαρρείς,
ο ένας το τράβηξε από τον άλλο
και είδαν λαμπρή τη στολή τής ψυχής.

Λυθήκαν τα χείλη, οι λέξεις ποτάμι,
κρυμμένες ως τότε σε φόβου σκιά.
Τα μάτια, στο άπλετο φως τής αγάπης,
τον κόσμο θεώρησαν μιαν αγκαλιά.

Για τέσσερα χρόνια το δώρο τής Τύχης
το γεύονται μέρα και νύχτα μαζί,
διέγραψαν κάθε ανάμνηση λύπης.
Ανάσταση μέσα τους. Νέα ζωή.


4 σχόλια:

  1. Συγκινημένη πολύ διαβάζω τους στίχους σου. Έχοντας προσωπικά παραδείγματα από αντίστοιχες ιστορίες και ξέροντας πόσο λυτρωτική είναι μια "μετάθεση" στο φως της αγάπης, νομίζω πως μετέφερες επάξια το συναίσθημα του κάθε "Δήμου". Μια επανεκκίνηση ζωής, που αφήνει πίσω της το άρωμα της ελπίδας και της αισιοδοξίας.
    Καλό σου βράδυ Άρη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι τόσο ωραίο να βρίσκει βηματισμό στην οδό τής αισιοδοξίας ένας άνθρωπος, που τον είχε σφιχτά κρατημένο η θλίψη.
      Να παίρνει «μετάθεση στο φως τής αγάπης» και να πετυχαίνει «επανεκκίνηση ζωής».
      Σ’ ευχαριστώ, Μαρία.

      Διαγραφή
  2. Αυτές οι ιστορίες μας μεταφέρουν σε άλλες εποχές, λιγότερο στρεσογόνες, περισσότερο ανθρώπινες.. Καλό φθινόπωρο φίλε Άρη και να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, τότε δεν υπήρχε το γενικευμένο άγχος τής σημερινής εποχής. Και οι άνθρωποι ένιωθαν τη συμπαράσταση του διπλανού.
      Σ’ ευχαριστώ, Πέτρα.

      Διαγραφή