Ήταν σπουδαία τα προσόντα
της,
τ’ αναγνωρίζανε και ξένοι,
με καλοτύχιζαν οι φίλοι μου,
και οι δικοί μου
ευτυχισμένοι.
Φροντίδα πάντα για το σπίτι
μας
και όλα τακτοποιημένα,
μα εγώ τής έκανα παράπονα
που δε σκεφτόταν σαν εμένα.
Ήταν σπουδαία τα προσόντα
της,
μα ήθελα ακόμα ένα,
και δεν αργήσαν τα μαλώματα
που δε σκεφτόταν σαν εμένα.
Ιδέα μού ’χε γίνει έμμονη
που δε σκεφτόταν σαν εμένα.
Κανόνας έγινε η γκρίνια μου.
Και κάποια μέρα, όλα
διαλυμένα.
Η δεύτερη δεν έχει τα
προσόντα της,
τα πράγματά μας ανακατεμένα,
ωραία είναι πάντα τα λογάκια
της
και σκέφτεται, μου λέει, σαν
εμένα.
Περνούνε άβολα οι μέρες μου,
στο σπίτι όλα μπερδεμένα,
να βάλει μια σειρά
υπόσχεται,
μα σκέφτεται, κατά τα άλλα,
σαν εμένα.
Πληθώρα πλέον τα προβλήματα,
τα λόγια μου πηγαίνουνε
χαμένα,
της πρώτης εκτιμώ τα
προτερήματα.
Κι ας μη σκεφτόταν σαν
εμένα!
