Παξ γιουροπιάνα (Pax neoRomana)

Η Διακήρυξη-ειδοποίηση

Το γιούρο η σημαία μας, το γιούρο η ψυχή μας,

για τους γιουρο-υπήκοους αλλάξαν οι καιροί,

η μόνη τους διέξοδος η σκέψη η δική μας

κι εσείς εκεί στο γκρίχελαντ θα μάθετε σκυφτοί.

Ήρθε καιρός να σβήσετε αρχαίες Σαλαμίνες,

η Ιστορία θα γραφτεί από τους δανειστές,

γιουρότοπος η χώρα σας μονάχα για μαρίνες

κι εμείς οι γιουροκράτορες φθηνοί αγοραστές.

Αφήστε τα σαλπίσματα και θούρια του Ρήγα

παιάνες και ποιήματα και Κάλβιες ωδές,

στο γιουροθέατρο εσείς στο ρόλο τού κολλήγα

και πείτε ό,τι θέλετε για νεοναζιστές.

Σουλτάνος σας το γιούρογκρουπ και Πόλη οι Βρυξέλλες,

διακόσια γρόσια θα ’χετε το σίγουρο μισθό,

ο άρτος θα ’ναι υπαρκτός, πολλές οι πασαρέλες.

Μελετημένα τα ’χουμε από πολύν καιρό.

                                   

                                   Ακριβές αντίγραφο                              

                                     Νταής ελ μπλούμ

                                     Γιουρο-Dragουμάνος

Η εν υπνώσει Απάντηση

Μονάχα γιούρο κι αριθμοί βαθιά μες στην ψυχή σας,

και χρόνια ονειρεύεστε αλλιώτικους καιρούς,

να έχουμε για σκέψη μας μονάχα τη δική σας

και κάποιους να μας βλέπετε στα πόδια σας σκυφτούς.

Μέγγενη πια το γιούρο σας με δόλο σχεδιασμένη,

στενό μαντρί που στήσατε να μπούνε οι λαοί.

Σκιές οι κυβερνήσεις μας, πολίτες φοβισμένοι,

στα μεγακαταστήματα καταναλωτικοί.

Αλάριχοι, γιζέριχοι, γελίμεροι, αδόλφοι,

νταήδες σιδηρόφρακτοι με πίσσα στο μυαλό,

σκοτώσατε και κάψατε, ρημάχτηκαν οι τόποι,

μα δεν εξαφανίσατε εφτάψυχο λαό.

«Ειρήνη» τώρα φέρνετε με γιούρο και με χάντρες,

μ’ αντάλλαγμα τη χώρα μας κρυφά και φανερά.

Μ’ αν θα βρεθούνε πρόθυμοι καινούριοι εφιάλτες,

θα σηκωθούνε τιμωροί τ’ αδούλωτα βουνά.

Μες στους αιώνες οδηγοί στέκουν οι Σαλαμίνες,

ποτέ δε μας γονάτισε της φτώχειας απειλή.

Κι αν ταχτικά ξεπέφτουμε σε δόλιες παγίδες,

σε χίλια δυο μαρτύρια σταθήκαμε ορθοί.

                 Σημειώσεις

                 Αλάριχος. Ηγέτης των Βησιγότθων

                 Γιζέριχος, Γελίμερος. Ηγέτες των Βανδάλων

                       Βησιγότθοι, Βάνδαλοι. Γερμανικά φύλα

               

Σχετικές παλαιότερες αναρτήσεις: «Για τι πολέμησες πατέρα;»,
                                                                «Ισχνές αγελάδες»

Ενύπνιον

Σε μία χώρα μακρινή,

συγκρούσεις καθημερινές, φωνές και διαιρέσεις,

τα κόμματα εμπόλεμα με όπλο το αντί,

αδίστακτες, ανοίκειες, φτηνές οι επιθέσεις,

το τι θα πει ενότητα, λες κι είχε ξεχαστεί.

Και ήρθαν σύννεφα βαριά εντός κι εκτός συνόρων,

η χώρα πια σε κίνδυνο, η άμυνα λειψή,

φαρμάκι τα κηρύγματα των εχθρικών ρητόρων

και άφαντοι οι σύμμαχοι κι οι φίλοι οι παλιοί.

Τότε, στη χώρα τη μικρή,

τα κόμματα θυμήθηκαν το χρέος στην Πατρίδα

και της αξιοπρέπειας το μέγα παρελθόν.

Αφήσανε τα πείσματα, σηκώσαν την ελπίδα

και τρέξανε, υπεύθυνα να δώσουν το παρών.

Τα πάντα θυσιάστηκαν στην άμυνα του γένους,

οι καπετάνιοι τού εγώ διαβήκαν στο εμείς,

όλοι μαζί σταθήκανε απέναντι στους ξένους

και όρθωσαν ανάστημα μιας χώρας σεβαστής.

Ευρωτοπίο

Τυπωμένα χαμόγελα φίλοι ηγέτες,

κωμικές αγκαλιές, γλυκεροί ασπασμοί,

κυνικών συμφερόντων δειλοί υπηρέτες,

οραμάτων νεκρών θλιβεροί ουραγοί.

Στις οθόνες τού κέρδους δεμένες οι σκέψεις,

πωρωμένοι οι μόνιμοι διασκοτιστές,

αδαείς, προπετείς σε περίοπτες θέσεις,

ψευδαλήθειας υπόγειοι διακινητές.

Στις οθόνες τού κέρδους λαοί σπιτωμένοι,

παρουσίες ακμαίες με κάλλη φθηνά,

σε θεάματα ανάλαφρα πια εθισμένοι

και ειδήσεις πολλές για πλυμένα μυαλά.

Στην Ευρώπη τού Γκαίτε οι μόνες ιδέες

αριθμοί και προστάγματα τραπεζιτών.

Των παλιών εποχών εκδηλώσεις πηγαίες

σαν υπόθεση πια λιγοστών πολιτών.

Χωρίς φόβο

Όχι καινούρια αναβολή και λόγια μπερδεμένα,

όχι στα ίδια φάρμακα και πάλι κλινική.

Απόφαση ξεκάθαρη, γνωστά τα δεδομένα.

Μπροστά στις όποιες απειλές, κανείς μη φοβηθεί.

Δεμένοι, αλλά σίγουροι για κόκαλα οι σκύλοι,

ανέχονται και τις κλωτσιές από τ’ αφεντικά.

Μπορεί να μένουν νηστικοί πολλές φορές οι λύκοι

και κάποτε να δέχονται και βόλια φονικά,

όμως λουρί δεν ξέρουνε, δεν τους χαϊδεύουν «φίλοι»

και την ελευθερία τους τη χαίρονται διπλά.

Γιατρέ

Μαζεύει ογδοντάρια ο γιατρός, 

στις πολυθρόνες ασθενείς αραδιασμένοι, 

οι τρεις αμίλητοι, ο ένας σκυθρωπός, 

οι δύο σε συζήτηση πιασμένοι.

Το ξέρω πως κουράστηκες, γιατρέ, 

πολλά τα χρόνια σου σε δύσκολα θρανία, 

ειδίκευση, εκπαίδευση πολλή

και περιπτώσεις τόσες στα νοσοκομεία.

Κι ο εξηντάρης σκαλωσιές, οικοδομές, 

στο κρύο, στη βροχή και στο λιοπύρι,

έχει κι αυτός τις κουρασμένες διαδρομές

κι η ράχη του σαν τοξωτό γεφύρι. 

Κι η πενηντάχρονη με φλέβες πεταχτές

και η γιαγιά από τα έξι της στα γίδια

και ο τεχνίτης συνεργεία και βαφές

κι ο ναυτικός σε υπερπόντια ταξίδια.

Λίγο-πολύ, όλοι κοπίασαν, γιατρέ,

και τώρα, στην αρρώστια βολοδέρνουν,

το κάθε αύριο χειρότερο απ’ το χτες,

ο πόνος και ο φόβος σού τους φέρνουν.

Καλά τα ογδοντάρια σου, γιατρέ,

τα δικαιούσαι που ’χεις κάνει τόσο κόπο,

αγόγγυστα πληρώνουν οι πολλοί,

και δε ζητούνε από σένα κάποιο λόγο.

Μες στη ζωή έχουν πικρά δοκιμαστεί,

τι άραγε να πουν πως δικαιούνται;

κάτι προσφέρανε στο σύνολο κι αυτοί,

κανείς δεν τους ρωτά αν αδικούνται.

Εγκωμιαστικά

Εξαίρετο, υπέροχο, θαυμάσιο, πανέμορφο,

απίθανο, πρωτότυπο, εξαίσιο, περίφημο,

εκείνο απαράμιλλο, το άλλο ανυπέρβλητο,

ετούτο σπανιότατο κι αυτό ανεπανάληπτο.

Με εύγλωττα ποικίλματα στα ύψη τού επαίνου

μεγαλουργεί η γλώσσα μας στον ύμνο τού ωραίου.

Σαν είναι όλα γνήσια και βάσιμα και έγκυρα,

η κρίση ευγενέστατη, δικαία η αξία.

Σαν είναι αχυρόπλεκτα και άσχετα και σκόπιμα,

φτηνή η εξαπάτηση, χοντρή η κολακεία.

Θεσπέσια, πολύτιμα και συναρπαστικά,

ασύγκριτα, αμίμητα, απογειωτικά,

παραδεισένια, λαμπερά και καταπληκτικά.

Ω λόγια! ωραιότατα εγκωμιαστικά!

Προς φιλέλληνα « »

Ξέρω που φτάσατε φίλοι καλοί,

συμπαραστάτες στην άγρια πάλη,

σαν ήρθε ώρα να βγω στο κλαρί,

απ’ το ζυγό να σηκώσω κεφάλι.

Μες στους αιώνες βαριά η σκλαβιά

και οι μπροστάρηδες πελεκημένοι,

ώσπου να βγει των Κλεφτών η μαγιά

μέσ’ από χόβολη προσκυνημένη.

Από τις στάχτες να στήσω χωριό

και ο δυνάστης συνέχεια μπρος μου,

όπλα πανάκριβα και για τους δυο

μέχρι και σήμερα ίδιος εχθρός μου.

Φτάσατε πρόθυμοι κι ως δανειστές,

ήταν ο τόπος μου καθημαγμένος,

με τ’ αζημίωτο προμηθευτές,

γρήγορα μέσα στους τόκους πνιγμένος.

Ξέρω που έκανα λάθη πολλά,

άλλαζα εύκολα καπεταναίους,

η δουλοπρέπεια κληρονομιά

δίπλα σε τόσους μεγάλους γενναίους.

Πέρασαν χρόνια, πολλές οι στροφές,

και η διχόνοια παρούσα συνέχεια,

ανδραγαθήματα και συμφορές,

όμως με πείσμα μπροστά στην ανέχεια.

Ξέρω που έκανα λάθη πολλά,

όμως με ρήμαξαν κι άθλια κόλπα,

μου ’παν για ήρωες λόγια καλά

και σε εμφύλια μ’ έριξαν βρόχια.

Πάλι ανήφορος στο ρημαδιό,

βγήκα εργάτης σαν τότε στα ξένα,

από τη φτώχεια να βρω λυτρωμό,

και με το πλέγμα να μοιάσω με σένα.

Μπήκα στο δρόμο τού πλούτου γοργά,

πρώτη φορά σε αγνώριστα μέρη,

απ’ της αυτάρκειας τη σιγουριά

στων δανειστών το φιλόξενο χέρι.

Δίχως γκεσέμια να βγούνε μπροστά,

μες στο μαντρί μ’ αρχηγούς προβατάκια

– ξέρω που έκανα λάθη πολλά –

τώρα με φέρνουν τριγύρω κοράκια.

Σχετικά ποιήματα  1, 2, 3, 4, 5, 6  7