Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Σκόνη


                                                                   στην Δ.Κ.

Όταν με γνώρισες, όταν μ’ αγάπησες,
με παρομοίασες μ’ ένα βιβλίο,
που σε συνάρπασε καθώς το διάβαζες,
κι έλεγες είμαι για σένα σχολείο.

Κύλησαν μέρες και μήνες πανέμορφα,
μες στην εκτίμηση μες στην αγάπη,
μέσα σε ρίμες και μέσα σε έμμετρα,
στίχους σού διάβαζα στο μαξιλάρι.

Τώρα που έμαθες μπόλικα γράμματα,
θέλεις ν’ αφήσεις αυτό το σχολείο,
κι αφού ξεθώριασαν ρίμες και πράγματα
βρήκες καινούριο ωραίο βιβλίο.

Νέα συγκίνηση, νέα αισθήματα,
άλλες σελίδες, μοντέρνες ιδέες,
πάλιωσαν λες τα δικά μου μαθήματα
κι επιζητάς περιπέτειες νέες.

Όμως κι εμένα με θέλεις στο ράφι σου
άβουλο πρόσχημα άλλων εθίμων,
άλλοθι άψυχο να ’ναι το χάδι σου
και στα αυτιά σου τραγούδια σειρήνων.

Φεύγει ο χρόνος, η ρίμα μου άφωνη
ούτε και είσαι σε θέση ν’ ακούσεις,
τώρα στο ράφι σου σκόνη πια άφθονη
πέφτει, και γίνομαι άχθος αρούρης.

Όμως τη σκόνη ποτέ δεν την άντεξα
και από πάνω μου πια την τινάζω,
ίσως να άργησα, ίσως παράβλεψα,
γι’ άλλο λιμάνι τη ρότα μου βάζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου