Αφήστε ήσυχους τους ήρωες

Λιγογράμματοι πέντε, αγράμματοι χίλιοι,

στο ζυγό γεννημένοι, αιώνες σκλαβιάς,

οι Κοπέρνικοι άγνωστοι, μόνο Ψαλτήρι,

θολωμένες οι νύξεις μιας δόξας παλιάς.

Το κεφάλι σκυφτό σε αγροίκο δυνάστη,

η διέξοδος μία, φυγή στα βουνά,

κοφτερό τούς περίμενε το γιαταγάνι,

από δω η θανή, από κει λευτεριά.

Στης δουλείας το τέλμα, τού Ρήγα οι στίχοι

σαν σταγόνες λαδιού σε κρυμμένη φωτιά,   

οι πολλοί μες στο φόβο, μπροστάρηδες λίγοι,

και μαγιά λευτεριάς φανερή κλεφτουριά.

Του πολέμου κανόνας το μίσος κι η βία,

και τ’ αντίποινα νόμος τής κάθε πλευράς.

Τα διλήμματα σβήνονται μες στη θυσία,

ματωμένη η γέννηση τής λευτεριάς.

Προφεσόροι απλώνουν προκρούστεια κλίνη,

του αγώνα ψεγάδια ζητούνε να βρούν,

στα δικά τους τα μέτρα να βγάλουνε κρίση,

σκεβρωμένη αλήθεια, δική τους, να πουν.

Λες και κάνουν οι άγιοι επαναστάσεις,

που τραβούν την ψυχή τους στ’ ασκηταριά.

Των ηρώων το αίμα μετράει τις πράξεις,

πού θα βρεις αψεγάδιαστη παλληκαριά;

                   Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους μελετητές

                   εκείνους, που αναδεικνύουν ως πρωτεύοντα τα

                   όποια αρνητικά, λησμονώντας πως αυτοί οι αγράμ-

                   ματοι ραγιάδες μάς ξαναέβγαλαν στο φως τής Ιστορίας.

Σχετικά ποιήματα  1, 2, 3, 4, 5, 6  7

                    

Γυναίκα!

Θεμέλιο πρώτο αρχέγονου οίκου,

μικρών και γενναίων ανάγκη στοργής,

κρυμμένης ισχύος αδύναμο φύλο,

των πάντων μητέρα, ψυχή τής ζωής.

Εστία και Δήμητρα και Αφροδίτη,

της Γαίας οδύνη, τής Ρέας πληγή,

του σπάνιου θάρρους πιστή Αντιγόνη,

στης Πίνδου τ’ ακρόβραχα ηρωική.

Αισχρών ανδρεικέλων αμίλητο κτήμα,

πολέμου βραβείο βαρβάρων ηθών,

θρησκεύοντος φόβου επίσημο θύμα,

προικώο συμφέρον γονέων-θυτών.

Του κάλλους απαύγασμα, Μούσα και Νύμφη,

της όρασης δώρημα ρόδο αυγής,

του έρωτα έγερση, πόθου σαγήνη

και θρίαμβος μέγας τής θείας αφής.

Γυναίκα και πυρ και θαλάσσης μανία,

των άτυχων πείρα – ρητά σωρηδόν.

Γυναίκα τού ήθους μεγίστη αξία,

ισόβια χάρη ανδρών τυχερών.

Για τον 17χρονο Παύλο

                               για τον Παύλο                             

Μες στην αυγή τής ανέφελης νιότης μου,

ξάφνου απρόσμενο ήρθε σκοτάδι,

σ’ ένα πηγάδι πεσμένος ο ήλιος μου

και η ζωή μου απέραντο βράδυ.

Πριν να μ’ αδράξει η μαύρη απόγνωση,

δίπλα μου έσπευσαν φίλοι πληθώρα,

απ’ το πηγάδι τραβούνε τον ήλιο μου,

δρόμο καινούριο μ’ ανοίγουνε τώρα.

Φαίνεται πάλι το φως στον ορίζοντα,

τόσα εμπόδια γίνονται σκόνη,

μια σιγουριά πλημμυρίζει το είναι μου

με το ξεκίνημα για τη Βοστώνη.

Με τη θερμή σας τη συμπαράσταση,

φεύγω για νά ’ρθω γερός στην πατρίδα,

δύναμη μέγιστη είν’ η αγάπη σας,

μέσα στο αίμα μου ζει η ελπίδα.

Πριν από την άλωση

--Εχθροί, φανεροί και κρυφοί, πλησιάζουν,

γερά οπλισμένοι, τη γη μας ζητούν!

-Μα έχουμε τείχη, βιγλάτορες τόσους,

φρουρούς αμειβόμενους για ν’ αγρυπνούν.

--Τα τείχη μας διάτρητα, πύλες φθαρμένες,

ανίκανοι, ράθυμοι, φαύλοι φρουροί,

βιγλάτορες χείριστοι, εξωνημένοι.

Θανάσιμος κίνδυνος μας απειλεί!

-Μα πώς ξαφνική κατρακύλα μάς βρήκε,

εκεί που μας φαίνονταν όλα καλά;

--Η χώρα ακμαία, μα ήταν φενάκη,

υπήκοοι τόσοι κοιμούνταν βαθιά!

-Και τώρα θα βρούμε βιγλάτορες άλλους;

καινούριους φρουρούς που να είναι πιστοί;

--Καλούς και γενναίους επείγει να βρούμε

και πρέπει να σπεύσουμε, να οι εχθροί!

-Ως τότε, να δούμε τι λένε κι εκείνοι,

μπορεί κάποια λύση να βρούμε σωστή.

--Να δώσουμε λένε τη γη μας αμέσως,

χωρίς αντιρρήσεις, εφόσον και μη,

αυτοί θα ορίζουν το πώς και το πότε

και δε θα ρωτάμε εμείς το γιατί.

-Μ’ αν είναι να σώσουμε τη βόλεψή μας,

ας κάνουμε σήμερα συμβιβασμό,

γιατί να κινήσουμε πόλεμο τώρα

και πόσοι θα βγούνε να παν στο χαμό;

--Δε θέλουνε άλλες κουβέντες και λόγια,

το μόνο που λένε, η λέξη Υπό.

-Μα πώς να τα χάσουμε τόσα καλά μας,

να πέσουμε πάλι σε φτώχεια παλιά;

--Αν όλοι, σαν ένας, με θάρρος σταθούμε,

χωρίς διαιρέσεις στους ξένους μπροστά,

τα όποια καλά μας, ας παν, ας χαθούνε!

Εμείς θα τα χτίσουμε όλα ξανά!

Σε τόπο δικό μας μη γίνουμε δούλοι.

Δικά μας παιδιά, από μας τι θα βρούν;

Φωνάζουν οι πρόγονοι, δείχνουν το δρόμο.

Ποτέ μην αφήστε εχθρούς να διαβούν.

Νύκτωρ

– Ο ύπνος πάλι λιγοστός, και το ρολόι δείχνει τρεις,

δεινός εχθρός η νύχτα,

πότε γυρνάω στο πλευρό, πότε ακίνητος πρηνής,

και άφαντη η νύστα.

Αιτίες, αδιέξοδα με πείσμα με πολιορκούν

και μ’ άγριες διαθέσεις.

Φθορές πολλές στα τείχη μου. Πόσο θ’ αντέξουν να κρατούν

αθρόες επιθέσεις;

– Της νύχτας σκέψεις εχθρικές, σαν δράκοι απειλητικοί

με θράσος επελαύνουν.

Μα είναι όλες σφαλερές, οι δράκοι σου φανταστικοί,

τη μέρα θα πεθάνουν.

Αλήθεια 2016

Ένας χρόνος ακόμα, οδεύει στη λήθη,

το σημάδι του όμως θα μείνει βαθύ.

Ωριμότεροι τώρα. Στην άκρη οι μύθοι,

συμπεράσματα έχουνε βγει επαρκή.

Μόνο σκέψη γενναία μιας νέας πορείας,

θα διαλύσει τους όποιους κακούς οιωνούς.

Κι αν σκληρή η αλήθεια – θα είναι δική μας –

δίχως άλλη στολή από ξένους γνωστούς.

Θα σηκώνει το κύμα ξανά τρικυμίες.

Στην ψυχή μας θα ψάχνουν να βρούνε ρωγμές.

Οπλισμένοι με τόσες βαριές εμπειρίες,

δίχως φόβο θ’ ακούμε θηρίων κραυγές.

Λέξεις

Τέσσερα γράμματα το όλον, δύο μονάχα συλλαβές,

καθόλου σπάνια η λέξη, συνηθισμένη στις πολλές.

Από το έρκος των οδόντων πετάχτηκε ορμητική,

σαν δόρυ χτύπησε το στόχο κι ας ήταν μικροσκοπική.

Μα πόση δύναμη διαθέτει, αυτή, μια λέξη τόση δα,

να σπάζει κόκκαλα ανθρώπων, να κουβαλά τη συμφορά;

Να φέρνει μέσα στην ευδία το μένος άγριων καιρών,

σαν το σεισμό να καταστρέφει οικοδομήματα ετών;

Και συ, που έχεις αμελήσει να χτίσεις κάποια οχυρά,

εκτεθειμένος επί χρόνια σε ασυλλόγιστα πυρά,

ήρθε η ώρα να σηκώσεις ασπίδα σίγουρη κι απλή,

σε όποιο δόρυ κι αν σου ρίξουν, σε οποιαδήποτε βολή.

Πες ένα Ας! Μεγάλη λέξη! Της πείρας σου η αμοιβή.