Δούναι-λαβείν

Αν αγαπάς, αν σέβεσαι, αν το συμφέρον σου δε σκέφτεσαι,

μην έχεις την απαίτηση να σου ανταποδώσουν.

Αυτός που δίνει χαίρεται,

αυτοί που παίρνουν χάνουν,

αν όλα τα κρατήσουνε και τίποτα δεν κάνουν.

Πατρίδα 28-10-2011

Από τη μια οι κυβερνήτες,

πολύλογοι, ανίκανοι, περιδεείς,

μπρος στο ερείπιο της πατρίδας.

Από την άλλη οι άλλοι,

με τα γιαούρτια και τα ρόπαλα,

μπρος στο ερείπιο της πατρίδας.

Κι η πατρίδα φωνάζει σφαδάζοντας:

Αρχίστε επιτέλους να χτίζετε.

Αρχίστε επιτέλους.

Απ' το Άλφα στο Ωμέγα δυο φορές, μόνο για σένα

Άνοιξή μου λατρεμένη, ροδοκύμαντη Αυγή,

Βάλσαμο σε κάθε πόνο, Βάμμα στη βαθιά πληγή.

Γαληνεύω σαν σε βλέπω Γελαστό μου πρωινό,

Διάφανη ακρολιμνιά μου, πορφυρένιο Δειλινό.

Εξοχή ηλιολουσμένη, της Ελπίδας μου μιλιά,

Ζείδωρό μου αεράκι και Ζεστή μου αγκαλιά.

Ηρεμίας μου λιμάνι, Ημερεύεις την ψυχή,

Θαλπωρή μες στη ματιά σου, Θαύμα κάθε χαραυγή.

Ιστορία τής χαράς μου, Ιαματική πηγή, 

Καλλονή αγαλματένια, Κυκλαμιά μοναδική.

Λυγερή κορμοστασιά μου, Λάμπεις μες στην αντηλιά,

Μέλι το χαμόγελό σου, Μαγική μου ζωγραφιά.

Νούφαρό μου ανθισμένο, Ναϊάδα μυστική,

Ξεχωρίζεις μέσα σ’ όλες, ομορφιά μου Ξωτική.

Όρκος μου το όνομά σου, Όνειρό μου φανερό,

Ποίημα το πρόσωπό σου, Περιβόλι ανθηρό.

Ρόδι άλικο γραμμένο, Ρεματιά μου δροσερή,

Σεληνόφωτη θωριά μου, Σεντεφένια μου μορφή.

Τρυφερή μου παρουσία, Τύχη μου χωρίς αλλά,

Ύπερος σε άσπρο κρίνο, Υακίνθου ευωδιά.

Φλόγα άσβεστη σιμά μου, Φέγγος όλου τού καιρού,

Χάραμα τριανταφυλλένιο, Χάρη τού Αυγερινού.

Ψιλοδιάλεχτο τραγούδι, Ψίθυρος μοσχοϊτιάς,

Ωραιόπλαστη σε όλα σαν το κάστρο τής Ωριάς. 

Καινούριος Οδυσσέας

– Άφησε πια την Καλυψώ καινούριε Οδυσσέα,

η Ιθάκη τής υπομονής πιστά σε καρτερεί,

τα χρόνια τελειώνουνε, μη περιμένεις νέα,

η μνήμη κι αν σκεπάζεται μπροστά σου θα ορθωθεί.

– Στης Ωγυγίας το νησί απέραντος ο κόσμος,

ατέλειωτος ο πλούτος της και η ζωή γλυκιά,

μικρή η Ιθάκη και φτωχή και η ζωή παλιά.

– Μικρή η Ιθάκη και φτωχή μα ολάκερη δική σου,

για σένα που την έζησες ήταν ο κόσμος όλος.

Στο παραθύρι σου

Περνώ απ’ το στενό δρομί, μπροστά από την αυλή σου,

ολάνθιστος ο κήπος σου, γεμάτος ομορφιές.

Μανταλωμένη η αυλή, παρμένο το κλειδί σου

κι εσύ στο παραθύρι σου πανέμορφος πανσές.

                                                  

Αυτοί που σε φυλάγουνε δε βλέπουνε τα χρόνια

κι ο πρίγκιπας που καρτερούν ίσως ποτέ δε ρθεί,

όταν στο παραμύθι τους θα φτάσουνε τα χιόνια,

στο παραθύρι ο πανσές θα έχει μαραθεί.

Θ’ ανέβω τα μεσάνυχτα το φράχτη τής αυλής σου,

στο παραθύρι θα σταθώ δυο λόγια να μου πεις,

αν θέλεις να λευτερωθείς από τη φυλακή σου,

τη σιδεριά που σε κρατά θα ρίξω καταγής.

Με τ’ άσπρο μου το άλογο θα φύγουμε οι δυο μας

κι ως το πρωί θα φτάσουμε σε τόπο μακρινό,

εκεί μαζί θα χτίσουμε το νέο ριζικό μας,

με κήπο ομορφότερο και σπίτι ανοιχτό.

Φθινόπωρο

Φθινοπώριασε.

Όμορφα χρώματα στα δέντρα·

προσωρινά.

Όμορφα και τα δικά σου τα αισθήματα·

φθινοπωρινά…

Σελήνη 2

Όγδοη νύχτα σκοτεινή απόψε

και οι σταγόνες τής βροχής βαριές,

της συννεφιάς ένα κομμάτι κόψε,

και δυο αχτίδες άσε αμυδρές.

Μες στη νοτιά τής μοναξιάς μου μένω,

κι οι ώρες πια μαζεύονται πολλές,

την έλευσή σου εδώ την περιμένω,

ν’ ανθίσουνε ελπίδες χθεσινές.

Στιγμές, που μοιάζουν όλα τελειωμένα

και λέω πως η λήξη είναι εδώ,

έρχεσαι με τα φώτα σου αναμμένα,

με πείθεις να ελπίζω όσο ζω.