Οι 12 μήνες

 

Ιανουάριος

Το όνομά του θεϊκό· Ρωμαίων πεπραγμένα.

Ξεκίνημα με ασπασμούς, πλεόνασμα ευχών,

μηνύματα ηγετικά με λόγια τετριμμένα

να συντηρούνται εσαεί ελπίδες των λαών.

Σαρώνουν θάλασσες, βουνά και στήνουνε παγίδες

βοριάδες ανεόρταστοι με ήθη πολικά.

Κάποτε μας χαμογελούν γλυκές αλκυονίδες·

ανάπαυλα κι απαντοχή σε σπίτια φτωχικά.

Φεβρουάριος

Κι αυτός με κρύα και βροχές, αν θέλει, και με χιόνι,

με λίγον ήλιο ξεγελά και τις αμυγδαλιές,

μπορεί να μένει φιλικός, μπορεί να τις παγώνει.

Απ’ όλους ο ξεχωριστός· οι μέρες του λειψές.

Μια μέρα τού γυρίζουνε σε μια τετραετία,

για το ημερολόγιο τον κάναν ρυθμιστή.

πολλοί φοβούνται μην τους βρει μεγάλη ατυχία·

η πρόληψη για δίσεκτα ακόμα επιζεί.

Μάρτιος

Κι αυτός με όνομα θεού, σκληρός, δυναμικός,

αλλάζει γνώμη εύκολα, τα δέντρα τον φοβούνται,

για τα παλούκια των φτωχών και παροιμιακός,

ανησυχούνε γεωργοί, φορές τον καταριούνται.

 

Την Άνοιξη υπόσχεται, για μέρες προσπαθεί,

λουλούδια φέρνει πρώιμα μαζί και χελιδόνια.

Μέσα του η μεγάλη μας η εθνική γιορτή·

θυμούμαστε το χρέος μας, τα ένδοξά μας χρόνια.

Απρίλιος

Τα πρωινά του δροσερά με χαμηλούς βαθμούς,

μα φέρνει και χαμόγελα με την καλοκαιρία.

Τα δέντρα ξεθαρρεύουνε, γεμίζουνε χυμούς,

και των πουλιών οι έρωτες σε νέα ευκαιρία.

Τη γη την ερεθίζουνε ευπρόσδεκτες βροχές,

από τα χιόνια των βουνών ποτάμια φουσκωμένα,

το πράσινο απλώνεται σε κάμπους και πλαγιές,

οπωροφόρων έκρηξη, χωράφια στολισμένα.

Μάιος

Πασίγνωστη η πρώτη του, παγκόσμια γιορτή,

εργαζομένων σύμβολο, αγώνας ματωμένος.

Της γης η αναγέννηση γιορτάζεται κι αυτή,

ελπιδοφόρος, στα χωριά πολυτραγουδισμένος.

Ρομαντικοί ερωτιδείς τραβούν στην εξοχή,

με στίχους διανθίζουνε θερμές τους εκδηλώσεις.

Και της Μητέρας θύμηση σε μία Κυριακή,

με στοργικές αναφορές, γλυκές αφιερώσεις.

Ιούνιος

Του έδωσε το όνομα η μέγιστη θεά,

του θέρους ο καλύτερος, αρχή τής ευφορίας,

μας φέρνει την επάρκεια του σιταριού σοδειά.

Τής κερασιάς η ομορφιά φωνή τής ευκαρπίας.

Αλτάιρ, Βέγας και Ντενέμπ κοσμούν τον ουρανό,

το θερινό τους τρίγωνο της νύχτας το στολίδι.

Ο ήλιος πάντα συνεπής σε κύκλο σταθερό,

εικοσιδύο ξεκινά στις μέρες το ψαλίδι.

Ιούλιος

Με εξουσίας όνομα αυτοκρατορικό.

Ο νους στη μεγαλόνησο στις μέσα του σελίδες.

Μας ψήνει συστηματικά με λίβα εχθρικό,

τα δάση ανοχύρωτα προσμένουν καταιγίδες.

Συγκομιδή γλυκών καρπών, κάποτε σαν γιορτές,

από τους χρόνους τούς παλιούς μεγάλη ποικιλία.

Εκατομμύρια τουριστών πολιορκούν ακτές,

φιλομαθείς στ’ αθάνατα προγονικά μνημεία.

Αύγουστος

Κι αυτός αυτοκρατορικός και άγρια καυτός,

τα πεύκα και τα έλατα στα δάση αγχωμένα.

Κυρίαρχη η ξεγνοιασιά, ραστώνη γενικώς,

υπηρεσίες ελλιπείς, ρολά κατεβασμένα.

Αρχίζουνε οι νύχτες του να φέρνουνε δροσιά,

πριν την αυγή ο Σείριος φθινόπωρο θυμίζει.

Επίμονοι οι εκδρομείς, γεμάτα τα νησιά,

στ’ αμπέλια το σταφύλι μας αρχίζει να ροδίζει.

Σεπτέμβριος

Του φθινοπώρου η αρχή με θερινή χροιά,

ξανά φωνές ακούγονται στα έρημα σχολεία,

τα χελιδόνια ξεκινούν να φύγουν μακριά,

η νύχτα παίρνει πάνω της με την ισημερία.

Στα χωριουδάκια έρημες ξανά οι γειτονιές,

στις πόλεις η επιστροφή στις ίδιες ασχολίες.

Πυκνότερα τα σύννεφα αγγίζουν ποιητές,

σε κάποιους στίχους φανερές και οι μελαγχολίες.

Οκτώβριος

Στου φθινοπώρου την καρδιά, κατάλληλος σποριάς.

Με κόκκινο και κίτρινο τα φυλλοβόλα «ανθίζουν»,

μα σαν περνούν οι μέρες του, βουΐζει ο βοριάς,

τα ξύλα παραδίνονται, τα τζάκια μας καπνίζουν.  

Αρχίζουν και ασπρίζουνε της Πίνδου κορυφές,

αυτές που γίναν σύμβολα και φάροι Ιστορίας,

στη μνήμη ξαναφέρνουμε ηρωικές μορφές,

ατρόμητους πολεμιστές αφάνταστης πορείας.

Νοέμβριος

Του φθινοπώρου τελικός, υγρός και παγερός,

τα φύλλα που απόμειναν κρατιούνται σκουριασμένα.

Χωρίς τα κυπροκούδουνα ο λόγγος σιωπηλός,

τα πεύκα και τα έλατα χιονοανεμισμένα.

Όπου το κρύο λιγοστό, ακμαίες οι ελιές

για τον πολύτιμο καρπό με τον αρχαίο κόπο,

θριαμβικές οι λεμονιές και οι πορτοκαλιές,

ευλογημένες ζωγραφιές πλουτίζουνε τον τόπο.

Δεκέμβριος

Ο τελευταίος τής χρονιάς, βαρύς και σκοτεινός,

κανόνας του οι παγωνιές, αέρηδες και χιόνια,

στο τρίτο δεκαήμερο ωραίος, γιορτινός,

στη μνήμη αναδύονται τα παιδικά μας χρόνια.

Καιρός υπενθυμίσεων και απολογισμών,

λαθών και παραλείψεων στου έτους την πορεία,

εκτίμηση εμπειριών καινούριων στοχασμών,

αναμονή πρωτοχρονιάς σαν νέα ευκαιρία.

Εγώ και το σπιτάκι μου

 

–Ξεπλήρωσα το δάνειο, δικό μου το σπιτάκι

και η δουλειά στο μαγαζί πηγαίνει μια χαρά.

–Πανάκριβο το πλήρωσες το φτωχικό σπιτάκι,

πολλοί γνωστοί και άγνωστοι μας τρώνε τον παρά.

Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε και δε θα κουραστούμε

το ιερό μας δίκαιο να το διεκδικούμε,

κατέβα στη συνέλευση να δούμε την αλήθεια

και πώς να τη διακρίνουμε από τα παραμύθια.

–Ξεπλήρωσα το δάνειο, δικό μου το σπιτάκι

και η δουλειά στο μαγαζί πηγαίνει μια χαρά.

–Ούτε το σπίτι σίγουρο ούτε το μαγαζί σου

και μαύρο ετοιμάζουνε το μέλλον στο παιδί σου,

γλυκά σε νανουρίζουνε με χαλκευμένα νέα,

σου δείχνουνε το σήμερα με χρώματα ωραία.

Κατέβα στη συνέλευση, δεν παύει ο αγώνας

να είμαστε πανέτοιμοι μην έρθει ο τυφώνας.

–Εγώ αυτό που ήθελα το έχω καταφέρει

και τώρα τη δουλίτσα μου και ό,τι με συμφέρει!

Παρατημένα

 

Κι αν το καράβι χτυπιέται αλύπητα,

πλήθη αμέτοχα μόνο κοιτάζουν.

Δύο λοστρόμοι πετούνε συνθήματα

και για ευθύνες τούς άλλους φωνάζουν,

Κάποιος ψελλίζει περίεργα ρήματα,

πέντε τριγύρω του τον εκθειάζουν.

Κι όλο ανεβαίνουν κοντά μας τα ίσαλα

και τα πανιά σαν κουρέλια σκισμένα.

Ποιοι θα βουλώσουν τις τρύπες στα ύφαλα,

ποιοι θ’ αναλάβουν κουπιά αφημένα;

Ποια μοναξιά;

 

Το Σάββατο γλυκό αντάμωμά μας,

ξανά την Κυριακή ο χωρισμός,

χιλιόμετρα πολλά ανάμεσά μας,

οι έξι μέρες εργασία, ο μισθός.

Υπάλληλοι για μια πενταετία,

οι θέσεις μας σε πόλεις μακρινές,

το χώρια ήταν μια δοκιμασία.

Αιτήσεις για μετάθεση πυκνές.

Και ήρθε επιτέλους συγκυρία·

στη σύνταξη υπάλληλος γνωστός,

λες κι ήτανε για μας η ευκαιρία,

και τέλος ο μεγάλος χωρισμός.

Αγάπες και λουλούδια κάθε μέρα,

ο χρόνος ο κοινός μας πια πολύς,

τον ίδιο ανασαίνουμε αέρα

και είμαστε κι οι δύο ευτυχείς.

Συνέχεια μαζί. Κυλά ο χρόνος,

στη σχέση μας μια άλλη εποχή·

με δυσκολία μένει κάποιος μόνος,

και η ρουτίνα έχει εμφανιστεί.

Ο χρόνος τώρα πλέον περισσεύει,

και νοσταλγούμε και οι δυο το παρελθόν!

Αρχίζει το κακό να ελλοχεύει

στο πώς να χειριστούμε το παρόν…

Φαντασία

 

Φτωχή η ζωή τής λογικής,

αν λείπει κάποια φαντασία,

σαν γίνει δημιουργική,

πλουτίζει όλων την ουσία.

Μ’ αν ανεβεί στη λογική,

τα φρένα υπολειτουργούνε,

μπορεί να γίνει νοσηρή,

και όλα πια τη δυσφημούνε.

Ανυποψίαστα πιόνια

 

«Ο υπουργός εξωνημένος και άδικος ο δικαστής,

ο στρατηγός χρηματισμένος, ο έφορος εκβιαστής»,

έβγαλε κρίση η Ομάδα και όρισε και την ποινή·

εις θάνατον όλη η τετράδα, να φοβηθούνε οι λοιποί.

Η έφοδος πετυχημένη, στον τόπο έμειναν οι τρεις,

ο τέταρτος χαροπαλεύει μαζί και δύο γραμματείς,

πανηγυρίζει η Ομάδα, τα καταφέρανε καλά,

καινούρια σχέδια καταστρώνουν για την επόμενη γροθιά.

Αμήχανοι οι αστυνόμοι, έξω φρενών ο αρχηγός,

ποιους τώρα να πρωτοφυλάξουν και τι να λέει ο λαός;

Οι στόχοι φύλακες ζητούνε, πού να βρεθούν τόσοι πολλοί,

τραβήξαν από άλλες βάρδιες, γλεντούνε οι κακοποιοί.

Προβεβλημένες οι κηδείες, οι λόγοι διθυραμβικοί,

η προσφορά τους στην πατρίδα και άλλα ψεύδη συναφή,

βρεθήκαν άλλοι για τις θέσεις, δηλώσεις συγκινητικές,

κι οι τέσσερίς τους διαλεγμένοι και οι απόψεις τους γνωστές.

Περάσαν ήσυχα τρεις μήνες, αρχίσαν κάποιοι να ξεχνούν,

μα η Ομάδα περιμένει, τα σχέδια της δε σταματούν.

Κι ένα πρωί στη λεωφόρο η βόμβα έσκασε σωστά,

ο πωρωμένος τραπεζίτης την πλήρωσε οριστικά.

Γεμίζουν κάμερες τους δρόμους, για σπιούνους χρήματα πολλά,

τηλεφωνήματα διαφόρων τα αφουγκράζονται κρυφά,

οι αστυνόμοι αγχωμένοι, ακρότητες κι υπερβολές,

με μίσος πλέον αντιδρούνε σε εκδηλώσεις λαϊκές.

Περάσαν άλλοι δέκα μήνες, η μνήμη κάπως χαλαρή,

και ξάφνου μια χειροβομβίδα έφερε νέα ταραχή.

Δηλώσεις και κατηγορίες, πρωτοβουλίες νομικές,

στενότερες ελευθερίες από πολλούς αποδεκτές.

Γίνανε τέσσερα τα χρόνια, οι εκτελέσεις δεκατρείς,

το Σύστημα ενισχυμένο και πιο σκληροί επιτελείς,

για την ασφάλεια τα πάντα, τα Μέσα υπηρετικά,

υπήκοοι παγιδευμένοι, καλοπλυμένα τα μυαλά.

Στον πέμπτο χρόνο η Ομάδα δέχτηκε πλήγμα ισχυρό,

τους έριξε σε μια παγίδα τυχαίο περιστατικό,

οι δύο έφαγαν τις σφαίρες, οι τρεις πιαστήκαν ζωντανοί.

Από τους δώδεκα οι δέκα βρεθήκανε στη φυλακή.

Στοιχεία άφθονα στη δίκη, μ’ αφέθηκαν πολλά κενά,

πολυετείς οι καταδίκες και τρεις ισόβια δεσμά.

Οι δύο, άφαντοι ως τώρα, δεν τους μαρτύρησε κανείς,

ο ένας ικανός στις βόμβες, ο άλλος, επικεφαλής.

Δυο χρόνια τώρα στα κελιά τους οι δέκα όλο συζητούν,

τον ασυμβίβαστο αγώνα τιμή τους πάντα θεωρούν.

Και ονειρεύονται τη μέρα που θα γυρίσουν οι καιροί,

δικαιωμένοι πια εκείνοι· θα γίνουν όλοι αρχηγοί!

Μα κάποια μέρα, άλλη βόμβα, ζωγραφισμένη στο χαρτί:

ένας δαιμόνιος εκδότης βρήκε την άγνωστη αρχή.

Το έγγραφο διασταυρωμένο από αρχεία μυστικά,

φώτισε την πικρή αλήθεια, στους δέκα άναψε φωτιά.

Εκείνο που νομίσαν τότε τυχαίο περιστατικό,

ήταν καλά μελετημένο προσχεδιασμένο φονικό.

Αυτοί που νήματα κινούνε, αθέατοι και σκοτεινοί,

θεώρησαν πως η Ομάδα έπρεπε πια να διαλυθεί.

Το συλλογίζονται οι δέκα ποιον είχαν επικεφαλής·

ο φλογερός επαναστάτης ήταν βαλμένος εξ αρχής!

Δεν το χωράει το μυαλό τους πώς έπεσαν μες στη θηλιά,

ανυποψίαστα πιόνια σε μία βρώμικη δουλειά.

Οι δεκατρείς δολοφονίες μέσα στο διάβα των ετών

καλή πηγή σκοπιμοτήτων και προσχημάτων βολικών.

Πλέον οι κάμερες στημένες, ετοιμασμένο το κοινό,

όλο και κάποιοι «τρομοκράτες» θα συντηρούν τον πανικό.

Είχαν συμπάθειες οι δέκα στην κοινωνία των κελιών,

κάποιοι ασπάζονταν ιδέες για τους αγώνες των λαών.

Τώρα στα βλέμματα ο οίκτος και κάποια λύπη σκοτεινή.

Παρόν και μέλλον καρφωμένα. Η εξουσία κυνική…

Πρόσωπο ή προσωπείο;

 

Χλωμός και αδυνατισμένος μάς ήρθε ο διευθυντής,

η απουσία του δυο μήνες· η διαφορά του εμφανής.

Για δύο μήνες στο γραφείο οι πάντες δούλευαν σωστά,

γοργά οι διεκπεραιώσεις, συμπληρωμένα τα χαρτιά.

Ελπίζαμε να μη γυρίσει ο άθλιος διευθυντής,

σατράπικο το φέρσιμό του, ενίοτε και υβριστής.

Σαν προσταγή κι η καλημέρα με ύφος πάντα βλοσυρό,

χαιρέκακος να βρίσκει λάθος, φωνές με το παραμικρό.

Χλωμός και αδυνατισμένος μάς ήρθε ο διευθυντής,

χαμόγελο συγκρατημένο, ευγενικός και προσηνής.

Με φιλική τη διάθεσή του, ίσως για πρώτη του φορά,

άραγε πόσο θα κρατούσε αυτή η συμπεριφορά;

Αργά κυλήσανε οι μέρες, η διαγωγή του σταθερή,

θερμό το κλίμα στο γραφείο, οι αγχωμένοι χαλαροί.

Καλά κυλούνε και οι μήνες, ο άνθρωπος μένει σωστός.

Στις μεταξύ μας συζητήσεις μεγάλος προβληματισμός:

Μπορεί ποτέ μια εμπειρία να μεταστρέψει το μυαλό;

Το ντιενέι των αθλίων να κινηθεί προς το καλό;