Ειλικρίνεια

 

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

τη θεωρούνε αρετή.

Στην ειλικρίνεια ομνύουν και οι δύο,  

και ήρθε κάποτε η στιγμή,

σε μια συζήτηση, σε κάποιο θεωρείο,

κάτι πικρό να ειπωθεί.

Για ένα ψέμα τού ενός, χοντροκομμένο,

ο δεύτερος τα είπε καθαρά,

με σιγουριά βεβαιωμένο,

το άκουσαν αυτιά πολλά.

Ο πρώτος φανερά ενοχλημένος

του θύμισε κι αυτός κάτι παλιά·

ήταν κι ο δεύτερος εκτεθειμένος

για κάποια ψέματα γνωστά.

Για ειλικρίνεια μιλούσαν και οι δύο,  

μα τώρα αποφεύγουν να την πουν.

Και αν αναφερθεί στο θεωρείο,

σε άλλα την κουβέντα τους γυρνούν.

Οδοστρωτήρας

Οριστικά αφανισμένες οι Μούσες, οι Ωκεανίδες,

οι Χάριτες, οι Ναϊάδες, οι Νηρηίδες, οι Δρυάδες.

Ποιος επιτέθηκε στο κάλλος, στων μύθων μας τη φαντασία,

στων ποιητών και των ζωγράφων την εκλεκτή περιουσία;

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες μέσα στη Φύση κατοικούσαν,

σε δάση, θάλασσες, ποτάμια με τους προγόνους μας μιλούσαν.

Στα μυστικά τού Κόσμου όλου αναζητώντας εξηγήσεις,  

με ερευνητικό το πνεύμα χαριτωμένες απαντήσεις.

Θεοί και Θέαινες και Νύμφες δεν έχουν πλέον κατοικία,

αθώα θύματα του σκότους με βία και συκοφαντία.

Στη θέση τους εδραιωμένες ασκητικές μορφές θλιμμένες,

χαμόγελα αφανισμένα, οι ομορφιές κατακρυμμένες.

Απάντησε ο πιστός

 

  Το ψέμα λες πως πολεμάς·

  πληθώρα τα επιχειρήματα.

  Για ψευδαισθήσεις μου μιλάς,

  αποδομείς τα αφηγήματα.

  Όμως εγώ

  τα έχω ανάγκη τ’ αφηγήματα,

  θέλω απ’ αυτά να κρατηθώ,

  κι ας είναι πειστικά τα επιχειρήματα.

  Εγώ την πίστη μου ακμαία την κρατώ!

Ναι σε όλα

 

Ναι σε όλα η καλή του,

σιωπηλή, διαλλακτική,

σ’ όλες του τις απαιτήσεις

πάντα υποτακτική.

Ναι σε όλα η καλή του,

ο πασάς πανευτυχής,

όλες τους οι αποφάσεις

της δικής του εκδοχής.

Κάποια μέρα ένα όχι

σ’ έναν παραλογισμό,

ο πασάς εκνευρισμένος,

σε ακραίο φασισμό,

σήκωσε φωνή μεγάλη:

Αρχηγός είμαι εγώ!

Τι θα κάνει η καλή του

μπρος στον ετσιθελισμό;

(η σύζυγος, η σύμμαχος, η ευρώπη…)

Της αξιοκρατίας

 

 Ανύπαρκτα προσόντα ο συνάδελφος,

 ελάχιστη στα λόγια του ουσία.

 Ανέλεγκτα διέτρεξε τα χρόνια του·

 «ωρίμανση» μες στην υπηρεσία.

 Κι έγινε ο συνάδελφος   

 ακώλυτα διευθυντής,

 και μέσ’ από την εξουσία

 σε όλους πλέον διαφανής…

Να δείξτε κατανόηση

 

–Τι τον κρατάτε ηρακλείς;

Αδίστακτος και προπετής,

λόγια παχιά και ψέματα,

διεφθαρμένος, ευτελής,

αχρεία μαγειρέματα.

Εσμός μαζί του αναιδών

και οι βλακείες σωρηδόν.

– Να δείξτε κατανόηση,

το βλέπετε το πρόβλημα:

Μας ταλανίζει διαρκώς

του κλίματος η κρίση,

του κλίματος η αλλαγή,

η αλλαγή τής αλλαγής,

του κλίματος το κρίμα,

του κλίματος τω κλίματι,

τα κλίματα τοις κλίμασι.

Ω κλίματα, ω κρίση!

Μορφώλω

Ωραίο σώμα η Μορφώλω,

τα κάλλη της πληθωρικά,

της Αφροδίτης οι καμπύλες,

καμώματα προκλητικά.

Σαν το μαγνήτη η Μορφώλω

τραβούσε πλήθος θαυμαστές,

και νεαροί και περασμένοι

στα όνειρά τους εραστές.

Διαχυτική σε παντρεμένους,

μ’ ελάχιστες αναστολές.

Κυκλοφορήσανε οι φήμες

για επαφές αμαρτωλές.

Δυο χρόνια στη μικρή μας πόλη,

τα σχόλια απανωτά.

Μαλώσανε πολλά ζευγάρια.

Και τα διαζύγια επτά.

Και κάποια νύχτα τού Γενάρη,

αν και μεγάλη παγωνιά,

δυο σιλουέτες γυναικείες

περίμεναν σε μια γωνιά.

Δύο η ώρα κι η Μορφώλω

γλιστρούσε από μιαν αυλή,

μες στο παλτό της τυλιγμένη

και όπως πάντα κουνιστή.

Σε λίγα βήματα πιο πέρα

πήγε να στρίψει στη γωνιά.

Μια σιγανή στιχομυθία.

Στον ύπνο όλη η γειτονιά.

Πρωί-πρωί την άλλη μέρα

στη γειτονιά ορυμαγδός·

μες στο πηγάδι μια γυναίκα.

Ένας απρόσμενος πνιγμός.

(διηγήσεις τής γιαγιάς Αρτέμως)

Μετανθρωπισμός

 

Με δίκτυα νευρωνικά

εμφυτευμένα στο μυαλό

νέος επέρχεται Αδάμ,

θ’ αφήνει πίσω τον παλιό.

Ο στόχος σαγηνευτικός·

η υγιής μακροζωία,

εξάλειψη ασθενειών,

στο μέλλον η αθανασία.

Με δίκτυα νευρωνικά

το «βούλομαι» τι θα σημαίνει;

υβρίδια και ξενιστές·

από τον σάπιενς τι μένει;

Μετάνθρωποι ευγονικοί

την κάθε μέρα τι θα λένε;

για έρωτα; για μουσικές;

Άραγε θα μπορούν να κλαίνε;

Δικτατορίες

 

Με χωροφύλακες θεριά ανήμερα,

λογοκρισία, φυλακίσεις, εξορίες,

από του Κάιν τον καιρό μέχρι και σήμερα 

οι απροκάλυπτες δικτατορίες.

Οθόνες πλουμιστές, πυροτεχνήματα,

δημοκρατία, εκλογές, ελευθερίες,

πληθώρα τα θεάματα – κορήματα.

Αόρατες οι ευφυείς δικτατορίες.

Και τώρα με πυκνά ηλεκτρο-νήματα

των υπηκόων τα μυαλά κομποδεμένα.

Νοημοσύνης άλλης αποκτήματα

από «αρμόδιους» αξιοποιημένα.

Γονίδια

 

Πατέρας χρηματόφιλος, αδίστακτος, ιδιοτελής,

γαλίφης, κουτοπόνηρος, διεφθαρμένος, ευτελής.

Ο γιος του γνησιότατος, μικρόνους, αηθέστατος,

στο έπακρο αδίστακτος, ρηχός, ιδιοτελέστατος,

υπόδειγμα αριβισμού, αχρείου ετσιθελισμού.

Με πλούτο φανερό, κρυφό, το ξέρει όλο το χωριό.

Ανεκτικοί οι χωριανοί, πολλοί που τον αντιπαθούν,

όμως υπάρχουν αρκετοί που τακτικά τον εξυμνούν,

χορτάτοι με δοσίματα, συγκαλυμμένες δωρεές,

αν και γνωρίζουνε καλά τις λερωμένες διαδρομές.

Μέσα στο Χρόνο

 

Ελεύθερο το είχε πάντα το μυαλό,

ελεύθερη και την καρδιά του.

Και παίρνοντας τα πάντα μετρητοίς,

πικρά τα συμπεράσματά του.

Ελεύθερο κρατάει το μυαλό,

μα τώρα χαλινάρι στην καρδιά του.

Στον τωρινό κανόνα

 

Ξανά ο Καποδίστριας με τον Κολοκοτρώνη,

ο Μακρυγιάννης, ο Μελάς, ο Σολωμός, ο Κάλβος

μου έρχονται και μου μιλούν, μου δείχνουν τα γραπτά τους.

Τον ύπνο μου ταράζουνε με τα οράματά τους.

Εγώ για το σπιτάκι μου,

το βιος και τα παιδιά μου

πασχίζω καθημερινά.

Μηνών το όραμά μου.

Να τα βολέψω σήμερα,

να σπρώξω το χειμώνα,

να πάρω το επίδομα

στον τωρινό κανόνα.

Ξανά ο Καποδίστριας, Μαβίλης και Καΐρης,

Αντύπας, Κώττας, Μπότσαρης, Δαβάκης και Μισύρης

χτυπούνε την πορτούλα μου, διστακτικά μιλούνε,

αμίλητο με βρίσκουνε, σκυφτοί αποχωρούνε.

Εγώ ο

 

Είμαι ωραίος σωστός χαρακτήρας,

είμαι σπουδαίος, μεγάλος σοφός,

είμαι του γένους, του έθνους σωτήρας,

είμαι του κόσμου το άσβεστο φως.

Πάνω απ’ όλους σας έχω το μπόι,

είμαι ο δίκαιος μέγας κριτής,

είμαι γενναίος δεινός καουμπόι!

είμαι αδίστακτος πολεμιστής.

Κρυμμένες αξίες

 

Σείριος, Βέγας και Αρκτούρος,

Αλτάιρ, Αίγα, Μπετελγκέζ,

Αντάρης, Ρίγκελ, Πολυδεύκης,

Προκύων και Αλντεμπαράν.

Ήλιοι στης νύχτας τον εξώστη

τ’ αστέρια τα ονομαστά.

Στο αστροκέντημα διαμάντια,   

φανταχτερά και θαυμαστά.

Τριγύρω πλήθος αστεράκια

στου ουρανού το μωσαϊκό,

στις εσχατιές τού γαλαξία

με παρελθόν ηρωικό.

Φτωχότερος ο ουρανός μας,

αν δεν υπήρχαν τα μικρά.

Ήλιοι κι εκείνα! Μακρυσμένα.

Και τα θαρρούμε αμυδρά. 

Κυριαρχούν, προβεβλημένα,

πασίγνωστα τα λαμπερά.

Στην άκρη μένει η αξία

αυτών που φαίνονται μικρά.