Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Το φίδι


-Απ’ το λαιμό και κάτω θεά,
απ’ το λαιμό και πάνω οχιά.
-Φίλε μου φύγε τώρα,
αύριο θα ’ναι αργά.

-Η γλύκα της ατέλειωτη,
η πίκρα της κοπίδι.
-Φίλε μου μη καθυστερείς,
σκοτώνει το κοπίδι.

-Όσο περνάει ο καιρός,
θα εκτιμάει τα καλά.
-Φίλε μου ξύπνα, δες σωστά,
δεν ξέρει η οχιά καλά.

-Μα πώς ν' αφήσω τη θεά,
τα κάλλη της μαγνήτης,
-Τα κάλλη άφθονα παντού,
μη σκλάβος στο κορμί της.

Το δηλητήριο αργά
μέσα στα κύτταρα περνά
κι ο φίλος, άλλος Μιθριδάτης,
απ’ τη ζωή του αποστάτης.

Η δόση είναι ισχυρή
και παραλύει τη βουλή,
ο φίλος μένει στον καιρό
άθυρμα της οχιάς φθηνό.

Κάποτε βρίσκει τη φωνή
και απειλεί με τη φυγή,
ή να πατήσει την οχιά
ν’ απαλλαγεί οριστικά.

Μα είναι δυνατή η οχιά,
σφιγμένη πάνω του γερά,
ο χρόνος δεν τον καρτερεί
και η ζωή έχει χαθεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου