Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Τι άλλο

                                   (στην Κλειώ)
Πάει πολύς τώρα καιρός
κι είμαστε πάντα οι δυο μας,
ωσάν θεά του με θωρεί
κι ο κόσμος λέει δικός μας.

Το βλέμμα του κι οι λέξεις του
πρωτόγνωρη σαγήνη,
η αγκαλιά του μια φωλιά
απάνεμη γαλήνη.

Η θέρμη του ασίγαστη
τα χέρια του λιμάνι,
ο κόσμος του όλος είμαι ’γω
και δε χωράει άλλη.

Το ύφος του βαθύγλυκο
ζεστή γαλάζια φλόγα,
τα χείλη του μ’ αναρριγούν
μιλάει όλο το σώμα.

Κι εγώ που την καρδούλα μου
εύκολα την ανοίγω,
ακόμα σκέφτομαι η τρελή
να μείνω ή να φύγω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου